Wielki brat większy

Przejęcie Macromedia umożliwia Adobe scalenie trzech najważniejszych dzisiaj formatów elektronicznego projektowania: Acrobat PDF, Flash SWF i HTML w jedną platformę.

Nowość nazwana Apollo stawia do dyspozycji twórców precyzję rozmieszczania elementów, dynamiczne multimedia, bogate możliwości interakcji i wiele programowalnych funkcji. „Żywy” produkt może być równie dobrze oglądany za pomocą odpowiednich wtyczek do przeglądarki internetowej, jak i samodzielnych programów zainstalowanych na komputerze.

Można odnieść wrażenie, że posiadanie takiego narzędzia daje Adobe w tym segmencie rynku pozycję trudną do zaatakowania i pozwoli samodzielnie narzucać standardy współpracy każdemu, czyj produkt ma coś wspólnego z opanowanym obszarem. Tymczasem okazało się, że inny gigant, zatrudniający wystarczającą liczbę programistów, mający zasoby, atrakcyjną wizję i zwyczajną siłę przebicia może stanąć w szranki. Takie są zamiary Microsoftu, wprowadzane w życie za pomocą długo oczekiwanego i wielokrotnie opóźnianego systemu operacyjnego Windows Vista.

Wektory i koniec kompleksów

OpenType jest trzecim z kolei po rastrowych i TrueType rodzajem czcionek i w istocie rzeczy połączeniem formatu TrueType z PostScriptem. Podwoiła się paleta krojów. WPF umożliwia kilkakrotnie więcej przekształceń czcionek niż Windows XP.Elementem, który czyni z Visty produkt ważny dla projektantów grafiki i multimediów, jest podsystem sterujący wyświetlaniem i drukowaniem, wcześniej znany jako Avalon, a dzisiaj Windows Presentation Foundation (WPF). GDI+, jego poprzednik z XP, był zwyczajnym udoskonaleniem wieloletniego Windows Graphics Device Interface (GDI), natomiast WPF jest całkowicie nowy. Zmieniły się priorytety, zamiast wydajności najważniejsza stała się kompleksowość. Większość zadań wykonywanych za pomocą DirectX przesunięto z centralnego procesora do karty graficznej.

Podstawową nowością WPF jest uzupełnienie procedur wyświetlania o obsługę obrazów zapisanych wektorowo – funkcji, którą Adobe pod nazwą Display PostScript usiłowało wprowadzić 20 lat temu. Dzięki temu WPF staje się rzeczywiście niezależny od urządzenia generującego obraz i jego rozdzielczość. Wreszcie zwiększenie gęstości pikseli na ekranie poprawi jakość ikon, grafiki i tekstu zamiast tylko zmniejszać ich wymiary, jak dotychczas w Windows. Projektanci będą mieli pewność, że użytkownik zobaczy na swoim monitorze obiekt w wybranej przez nich wielkości (chyba że dla wygody zmieni pierwotne ustawienia). Skończą się kolejne przeskalowania bitmap i związana z tym stała utrata jakości.

Poziomo i pionowo

Wykorzystując możliwości współczesnych wyświetlaczy, sięgające 200 pikseli na cal (ppi), autorzy pozbędą się ograniczeń związanych z dotychczasowym optymalizowaniem czcionek do „rozmiaru normalnego”, 96 dpi. WPF ma w arsenale typowy antyaliasing oraz firmową technologię renderowania, zwaną ClearType. Jest to sposób wygładzania skosów, w którym bierze się pod uwagę nie tylko położenie całego trójkolorowego piksela, ale i fizyczne szczegóły budowy monitora. W wyświetlaczach niektórych typów poszczególne luminofory, czerwony, zielony i niebieski, są umieszczone w formie pasków, nieco przesuniętych względem siebie. Linie ukośne składają się ze schodków, których stopnie można zmniejszyć, wyświetlając np. składowe R i G z jednego, a B z sąsiedniego piksela. Takie sztuczki umożliwia ClearType. Mamy dzięki temu gładszy tekst i bardziej precyzyjne prowadzenie linii. Ten sposób był już dostępny w XP, ale pomagał tylko na poziomo zorientowanym monitorze (paski pionowe). W WPF uzupełniono ten brak.

Zbiorczy widok wszystkich otwartych aplikacji. Kliknięcie myszą lub - jak dotychczas - wciśnięcie [Alt Tab] wyciąga wybraną aplikację na pierwszy plan.Podsumowując, WPF pozwala na przezwyciężenie dotychczasowych ograniczeń spowodowanych rastrowym, oszczędnym spojrzeniem na budowę obrazu. Być może, ascetyczne czcionki w rodzaju Timesa czy Helvetiki będą odchodzić do lamusa, ale zanim projektanci przerzucą się na bardziej urozmaicone kształty, powinni sprawdzić, czy użytkownicy je mają i zobaczą bez dodatkowej instalacji. Również w tym wypadku przyda się WPF dzięki opcji wbudowania w aplikację dowolnych czcionek, gotowych do natychmiastowego wykorzystania.

Papier nie papier

WPF nie tylko dostarcza wiele narzędzi do typografii, ale także je wykorzystuje, co oczywiste z uwagi na posługiwanie się mocno rozszerzonym programem do obsługi czcionek OpenType, takich jak wzbogacony zbiór znaków, ligatury, zmniejszone?„duże” litery, ułamki i tym podobne wodotryski. WPF obsługuje także zaawansowane funkcje typograficzne do składania tekstów, m.in. automatyczne przenoszenie do następnego wiersza, współpracujące z automatyzacją kompozycyjną, która obejmuje cały akapit, a nie jeden wiersz, jak dotąd. Optymalizuje się nie tylko przenoszenie, ale i najbardziej istotny dla czytelności odstęp między sąsiednimi symbolami. Dotychczas takie możliwości oferowały jedynie profesjonalne programy do składu publikacji, obecnie za sprawą WPF będą one osiągalne razem z systemem operacyjnym. Opieranie się na zapisie wektorowym, renderowanie z dokładnością większą od piksela, zaawansowane manipulacje tekstem razem z rosnącą rozdzielczością ekranów powinny na tyle poprawić jakość, że będzie można mówić o nowym poziomie edycji dokumentu, dla którego już istnieje futurologiczna nazwa – papier elektroniczny. Jednakże WPF będzie rozróżniać papier od ekranu i nie ma obawy pomylenia charakterystycznych właściwości i wymagań każdego z nich.

Przede wszystkim, w przeciwieństwie do statycznego z natury wydruku, obraz projektowany do wyświetlania na ekranie może być dynamiczny. WPF oferuje sporo możliwości ożywiania w czasie rzeczywistym takich jego cech, jak położenie, rozmiar, kolor i przezroczystość. Dotyczy to i całego obrazu, i jego najmniejszych części, do poziomu pojedynczych glifów. W przeciwieństwie do opartych na ramkach animacji we Flashu, tutaj podstawą jest oś czasu. Przejście na naturalne jednostki pozwala uprościć projektowanie, sterowanie, późniejsze poprawianie i reedycję, aczkolwiek kosztem elastyczności. Zwalnia także animatora z obowiązku dopasowania się do najwolniejszego wspólnego mianownika, ponieważ tempo ruchu przestaje zależeć od wydajności procesora. Nadmiar jego mocy będzie raczej wykorzystywany do wygładzenia konturów i bardziej szczegółowego odwzorowania.

Wiele fotografii na jednym zdjęciu

Oczywiście możliwości WPF nie ograniczają się do tekstu i elementów, z którymi radził sobie GDI+, takich jak najpopularniejsze standardy BMP, JPEG i GIF. Bardzo obiecująco wygląda specyfikacja nowego, elastycznego formatu WMPhoto. Na dodatek WPF obejmuje Windows Imaging Component (WIC), środowisko programistyczne, które ma ułatwić innym firmom pisanie i dodawanie do systemu własnych kodeków, które staną się dostępne dla wszystkich aplikacji niezwłocznie po zainstalowaniu. To będzie również okazja do umożliwienia obsługi formatu RAW, specyficznego dla wielu kamer cyfrowych. WIC można także wykorzystać do łączenia w całość metadanych i kilku wersji obrazka, zapobiegając w ten sposób ich rozdzieleniu czy częściowemu zagubieniu.

Użytkownik ma do dyspozycji większą liczbę bogatszych typograficznie krojów pisma.Jak się można było spodziewać, nowy silnik znacznie lepiej radzi sobie z grafiką wektorową. Totalnie wyremontowana jednostka umie rysować prymitywnymi kształtami, takimi jak prostokąty, elipsy i wieloboki, ale także kreować bardziej skomplikowane twory geometryczne, którymi posługuje się równie sprawnie. Także i tutaj obowiązuje zasada udostępniania wszystkim aplikacjom zainstalowanych elementów. Z WPF dostaje się dodatkowe możliwości formowania za pomocą „pędzla”, którym można wypełniać albo „pociągać”. Każdy pędzel pokrywa jednolitym kolorem, liniowym albo osiowym gradientem (płynnym lub z wybraną liczbą stopni), rysunkiem wektorowym albo mapą bitową, którą można wypełniać powierzchnie, według życzenia rozciągać do potrzebnego wymiaru bądź klonować, uzyskując „kafelki”. Wszystkie wspomniane opcje mogą być wykorzystane w roli maski (nie)przezroczystości, co bardzo ułatwia uzyskanie tego efektu. Oczywiście są też funkcje obracania, skalowania, perspektywy, przesunięcia i generalnie transformacji według dowolnie zbudowanej macierzy.

WPF wykracza poza terytoria tradycyjnie zarezerwowane dla graficznego interfejsu użytkownika. Statyczne bitmapy i rysunki wektorowe są uzupełnione o pełną obsługę multimediów, zarówno audio, jak i wideo, ale na razie nie wiemy, które kodeki będą obsługiwane. Brak multimedialnego odpowiednika PIC, interfejsu, przez który niezależni producenci mogliby włączać do systemu swoje kodeki, zapewniając jednocześnie elastyczność i stały rozwój. Pozostaje liczyć na Microsoft i mieszankę firmową z formatów WMA i WMV. Za ich pomocą będzie można zwyczajnie dodać ścieżkę dźwiękową czy klip wideo do projektu WPF równie łatwo, jak do statycznego obrazu.