800 MHz za 450 zł

Abitowi, producentowi płyty głównej BH7, udało się przekroczyć parametry pracy założone przez projektanta chipsetu Intel 845 aż o 50 procent, zachowując jeszcze wymagany margines bezpieczeństwa

Nie było tajemnicą, że wydajność DDR-ów nie wystarcza do obsługi tych procesorów. Poprawiało trochę sytuację asynchroniczne przyspieszenie taktowania RAM-u w stosunku do szyny procesora. W pierwszych wersjach i845 ze 100 do 133 MHz, a w późniejszych ze 133 do 166 MHz.

Asynchroniczność powoduje straty wydajności, nic więc dziwnego, że wraz z wprowadzeniem do produkcji DDR-ów na 200 MHz ukazały się także Pentium 4 taktujące w tym samym tempie. Nową serię uzyskano przez zmianę mnożnika. W ten sposób słynny hiperwątkowy model 3,066 GHz (23x133MHz) zyskał bliźniaka w postaci układu 15x200 MHz. Do szybszej magistrali Intel przeznaczył chipsety 865/875. Układ wyposażono w podwójny kontroler pamięci, co wraz z obsługą częstotliwości 200 MHz miało zapewnić tej nowince trwałą przewagę nad układami z Rambusem i tajwańskimi chipsetami oraz całą gałęzią produktów z procesorami AMD.

Zanim płyty z nowymi układami ukazały się na rynku wyszło na jaw, że starsze modele, z chipsetami i845PE można zmusić do pracy w tempie 200 MHz, używając bardziej stabilnego zasilacza niż zwykle. BH7 Abita jest pierwszą płytą, w której wykorzystano to odkrycie, ale w ślad za pionierem ruszyli Asus, Gigabajt i inni potentaci.

Płyta jest wyjątkowo bogato wyposażony w opcje ułatwiające przetaktowanie. Zewnętrzne taktowanie procesora można zmieniać od 100 do 250 MHz. Poza regulacją napięcia procesora, pamięci i złącza AGP i zwykłego dzielnika magistrali PCI jest jeszcze wyjątkowa możliwość asynchronicznego ustawienia tej ostatniej na 33, 37 lub 44 MHz. Poza sieciówką do dyspozycji jest też sześciokanałowy dźwięk z łączem światłowodowym. Ciekawe, że gniazdko SerialATA włączyć można tylko zamiast jednego z kanałów tradycyjnego kontrolera ATA100.

Podczas instalacji Abita najwięcej kłopotów było z pamięciami. Moduły DDR 400 nie miały prawidłowo wpisanych opóźnień w układzie SPD do szyny 200 MHz i co gorsza, automatycznie włączało się asynchroniczne przyspieszenie taktowania pamięci w stosunku 4:5. W celu uruchomienia płyty z pełną szybkością należało włączyć w BIOS-ie synchroniczne taktowanie i dłuższe opóźnienia. Pozostałe elementy instalowały się i pracowały, nawet z długotrwałym i pełnym obciążeniem, bez najmniejszego problemu.

Pożytek z wykorzystania magistrali 800 MHz oceniliśmy, porównując pracę płyty z dwoma wersjami procesora 3 GHz. Wewnętrzne taktowanie wersji 133 i 200 MHz było takie samo, więc nic dziwnego, że benchmarki procesorowe wypadły identycznie. Za to testy pamięci przemawiały wyraźnie na korzyść szyny 200MHz: w PCMark2002 7500-7600 punktów (w zależności od pamięci i opóźnień) w stosunku do 7000 uzyskanych dla procesora na 133 i RAM-u na 166 MHz. Podobnie kształtowały się wyniki w Sandrze: odpowiednio 3000 do 2500 przy wolniejszej szynie.

Wiele testów aplikacyjnych nie reagowało na zmianę wydajności samego RAM-u. Właśnie tak powinien się zachowywać program operujący niewielką ilością danych i prawidłowo wykorzystujący pamięć podręczną procesora. Korzystnie dla szybszej szyny wypadły testy kompresji, duże aplikacje graficzne i niektóre gry. Abit BH7 nie bije bezwzględnych rekordów wydajności ustanowionych przez dużo droższe płyty, ale ma zasługujący na uwagę stosunek wydajności do ceny i niepospolite możliwości przetaktowania.


Zobacz również