Authoring DVD od A do Z

Authoring DVD jest jedną z szybciej rozwijających się gałęzi rynku oprogramowania komputerowego. Wynika to przede wszystkim z powszechnego wprowadzenia do sprzedaży komputerowych nagrywarek DVD oraz znacznego obniżenia ich cen. Równolegle z nowymi modelami nagrywarek DVD stale jest opracowywane i udoskonalane dotychczasowe oprogramowanie, umożliwiające nawet w domowych warunkach ''wyprodukowanie'' własnej płyty DVD-Video.

Authoring DVD jest jedną z szybciej rozwijających się gałęzi rynku oprogramowania komputerowego. Wynika to przede wszystkim z powszechnego wprowadzenia do sprzedaży komputerowych nagrywarek DVD oraz znacznego obniżenia ich cen. Równolegle z nowymi modelami nagrywarek DVD stale jest opracowywane i udoskonalane dotychczasowe oprogramowanie, umożliwiające nawet w domowych warunkach ''wyprodukowanie'' własnej płyty DVD-Video.

Pomimo nowych, doskonalszych cyfrowych nośników magnetycznych do rejestracji obrazu wideo, tradycyjna analogowa kaseta VHS długo była niezastąpiona. Formaty płyt Video CD i Super Video CD ze względu na ograniczenia płyty CD nie były w stanie jej w poważny sposób zagrozić. Dopiero wprowadzenie płyty DVD diametralnie zmieniło sytuację. Obecnie przy stale obniżających się cenach odtwarzaczy DVD, nagrywarek DVD oraz nośników wzrosło zainteresowanie zapisem materiału wideo na płytach DVD. Płytę taką w porównaniu z kasetą VHS cechuje szereg istotnych zalet. Przede wszystkim zapewnia wyższą jakość obrazu i dźwięku, a także oferuje większą trwałość oraz odporność na niepożądane czynniki zewnętrzne, np. pola magnetyczne. Płyta DVD wprowadza nowe niespotykane dotychczas właściwości, np. interaktywność.

Nie bez znaczenia jest również szybki dostęp do żądanego miejsca na płycie oraz możliwość wykonania dowolnej ilości wiernych kopii oryginału.

Czym właściwe jest authoring DVD?

W uproszczeniu pod tą tajemniczą nazwą, która w języku polskim nie ma dobrego odpowiednika, kryje się skomplikowany proces, w którym wideo i audio zostają w odpowiedni sposób skompilowane, tak aby poszczególne strumienie danych z obrazem i dźwiękiem zostały połączone (zmultipleksowane) i zapisane zgodnie ze specyfikacją płyt DVD-Video. Strumienie danych tworzą odpowiednio przygotowane pliki, zawierające obraz, dźwięk, grafikę oraz napisy. Maksymalny sumaryczny transfer danych dla zmultipleksowanych strumieni audio/wideo na płycie DVD nie może przekroczyć 10,08 Mbits/s. Systemem plików na płycie DVD-Video jest UDF 1.02.

Co opisuje specyfikacja DVD-Video?

DVDInfoPro dostarcza wiele cennych informacji o płytach DVD.

DVDInfoPro dostarcza wiele cennych informacji o płytach DVD.

Do zapisu obrazu na płytach DVD wykorzystuje się jeden z wariantów stratnej kompresji MPEG-2 określany jako MP@ML (Main Profile Main Level). W zależności od używanego systemu (PAL/NTSC) rozdzielczość obrazu najczęściej wynosi 720 x 576/720 x 480 punktów.

Stosunkowo rzadko stosuje się rozdzielczość 704 x 576/704 x 480, 352 x 576/352 x 480 lub 352 x 288/352 x 240 punktów. To właśnie dzięki użyciu niższej rozdzielczości i zmniejszonego transferu danych, stacjonarne nagrywarki DVD oferują tryby, np. LP, umożliwiające zapis na jednej płycie DVD czterech i więcej godzin materiału wideo. Strumień wideo zapisany w formacie MPEG-2 może być zakodowany przy użyciu zmiennego transferu danych VBR (Variable Bitrate) lub stałego transferu danych CBR (Constant Bitrate). Płyty DVD mogą zawierać materiał wideo zapisany z kompresją MPEG-1 o stałym transferze danych CBR i rozdzielczości 352 x 288/352 x 240 punktów. Dość istotną rolę w kompresji MPEG odgrywa długość pojedynczego łańcucha kompresowanych klatek, tzw. GOP (Group of Pictures), który dla płyt DVD w systemie PAL najczęściej wynosi 15, a dla NTSC - 18.

Na płycie DVD istnieje możliwość umieszczenia maksymalnie do 8 ścieżek audio o częstotliwości 48 lub 96 kHz zapisanych w formatach Linear PCM (LPCM), MPEG-1 Layer 2 (MP2), Dolby Digital (AC3) lub Digital Theatre Systems (DTS).

Dźwięk może być mono- lub stereofoniczny, jak również wielokanałowy. Spośród wymienionych formatów najlepszą jakość oferuje LPCM, ze względu na brak kompresji, dlatego często używany jest do rejestracji koncertów, teledysków oraz filmów muzycznych. Niestety, nie kompresowany dźwięk zajmuje znaczną część pojemności płyty, dlatego też w przypadku dźwięku wielokanałowego konieczne jest użycie stratnej kompresji dźwięku. Pomimo że lepszą jakość dźwięku oferuje format DTS, to o wiele większą popularność na rynku (szczególnie w Europie) zyskał dotychczas format Dolby Digital. Format kompresji dźwięku MPEG-1 Layer 2 stosowany jest praktycznie jedynie w rozwiązaniach amatorskich, i - co ciekawe - w specyfikacji dla systemu NTSC w ogóle nie został uwzględniony.

Cenną zaletą płyt DVD jest możliwość umieszczenia maksymalnie 32 ścieżek z napisami (subtitles), dzięki czemu w prosty sposób uzyskano możliwość przygotowania jednej wersji płyty DVD z wielojęzycznymi napisami, przeznaczonej na rynki wielu krajów. Dodatkowo napisy można wykorzystać do przygotowania nie tylko wersji językowych, ale również komentarzy autorów, specjalnych wersji dla niedosłyszących itp.

Napisy na płycie DVD zapisane są (zmultipleksowane) jako 4-bitowa grafika. Dla płyt DVD przewidziano opcje tworzenia ujęć wielokamerowych (multi-angles).

Pioneer DVR-S201 jest jedną z pierwszych nagrywarek, umożliwiających zapis na płytach "DVD-R for Authoring".

Pioneer DVR-S201 jest jedną z pierwszych nagrywarek, umożliwiających zapis na płytach "DVD-R for Authoring".

Możemy do tego celu wykorzystać do 9 równoległych ścieżek wideo. Daje to możliwość oglądana filmu z ujęć różnych kamer i zostało zastosowanie przede wszystkim na płytach DVD, zawierających koncerty, filmy przyrodnicze oraz erotyczne. Sposób zapisu tego typu ujęć jest dość ciekawy i specyficzny. Otóż w trakcie multipleksacji danych z kolejnych równoległych ścieżek wideo pobierane są kolejne małe fragmenty filmu i umieszczane w strumieniu danych, później podczas odtwarzania z takiego strumienia wybierane są jedynie ujęcia z wybranej w danym momencie ścieżki wideo, czyli ujęcia z żądanej kamery.

Do utworzenia ujęć wielokamerowych należy użyć specjalnie skompresowanych materiałów wideo o identycznych parametrach.

Materiał wideo zgromadzony na płycie DVD jest dzielony na tytuły (title). Dostęp do wybranych miejsc w tytułach umożliwiają znaczniki rozdziałów (chapters), których maksymalnie dla jednego tytułu może być 99. Tytuły mogą mieć aspekt obrazu 4:3 lub 16:9. Większość oprogramowania do authoringu DVD pracuje w systemie pojedynczego VTS (Video Title Set), co oznacza, że wszystkie tytuły na płycie muszą mieć taki sam aspekt obrazu oraz taki sam format dźwięku. Dostęp do wybranych rozdziałów może odbywać się poprzez interaktywne menu, które może być statyczne lub dynamiczne (motion menu).


Zobacz również