DV, VIDI, VICI

Kamery cyfrowe jeszcze całkiem niedawno były czymś niezwykłym. Ale powoli stają się równie przystępne, jak cyfrowe nagrania - w miarę jak technika cyfrowa przestaje być nowością, tworząc po prostu niezbędny element funkcjonalnego urządzenia. Pora przyjrzeć się więc dokładnie ofercie rynku.

Kamery cyfrowe jeszcze całkiem niedawno były czymś niezwykłym. Ale powoli stają się równie przystępne, jak cyfrowe nagrania - w miarę jak technika cyfrowa przestaje być nowością, tworząc po prostu niezbędny element funkcjonalnego urządzenia. Pora przyjrzeć się więc dokładnie ofercie rynku.

Najpierw trzeba odpowiedzieć na pytanie, ile pieniędzy ma się zamiar wydać na DV - i trzeba też wiedzieć, jakich opcji można się spodziewać za określoną sumę. Sprawa jest dość prosta - za około 1500 funtów otrzymamy kamerę, która sprawdzi się tak w zastosowaniach internetowych, kręceniu wideo na potrzeby firmy, jak i standardowych nagraniach telewizyjnych. Jeśli nie poszukujesz sprzętu do specjalistycznych zastosowań telewizyjnych, to wydanie większej kwoty będzie oznaczać tylko nadmiar opcji i konieczność dłuższego opanowywania sprzętu - czyli jest marnowaniem pieniędzy i czasu.

Jeśli poszukujesz kamery profesjonalnej, to warto rozejrzeć się za konstrukcją modularną (na przykład Canon XL1), która kosztuje koło 3000 funtów. To spora inwestycja, ale możliwość dokonywania usprawnień pozwoli na znaczne oszczędności. Każdy komponent może być oddzielony i zastąpiony nowszym, lepszym - jest więc możliwe dotrzymywanie kroku rosnącym wymogom technologicznym. A nawet jeśli chcesz wymienić samą jednostkę główną, możesz dalej używać tych samych akcesoriów i soczewek (a sama optyka może być warta tyle, ile cała reszta kamery).

Kamery DV są oferowane w trzech typach: tradycyjne, palm i kompakt.

Modele tradycyjne są podobne do swych analogowych kuzynów (tych raczej z górnej półki) i są zazwyczaj droższe, ale dysponują możliwością wzbogacenia w akcesoria, których nie da się umieścić w modelach compact czy palm.

Kamery typu palm - a takich jest większość wśród modeli omawianych w tym artykule - są obecnie standardem. Modele kompaktowe, wielkości cyfrowych aparatów fotograficznych, są lżejsze i łatwiejsze w transporcie - świetnie sprawdzają się w takich sytuacjach, jak filmowanie w tłumie - ale nie zawsze oferują optymalną jakość obrazu, a ich baterie są niezbyt długotrwałe.

Przed zakupem trzeba zdecydować, czy kamera ma służyć również jako aparat. Większość kamer oferuje możliwość fotografowania na poszczególnych klatkach, ale jeśli zamierzasz często korzystać z tej opcji, to warto zdecydować się na model z wymiennymi nośnikami (CompactFlash, MultiMedia lub nowy MemoryStick Sony). Ułatwia to wczytywanie zdjęć (nie potrzeba karty do obróbki wideo na komputerze, na którym będzie się dokonywać edycji). Ponadto obecność tej opcji oznacza zazwyczaj, że zdjęcia będą wysokiej jakości.

Często nie bierze się pod uwagę możliwości audio kamery. Trzeba pamiętać, że parametry dźwiękowe tych urządzeń są często bardzo słabe. Jeśli więc chcesz nagrywać dźwięk - nie mówiąc o muzyce - dobrej jakości, należy znaleźć modele z 16-bitowym dźwiękiem stereo o częstotliwości próbkowania 48 khz (standard DAT).

Warto zainwestować w model wyposażony w stabilizator obrazu. Działa on dzięki dokonywaniu drobnych korekt rozmieszczenia pikseli na podstawie rozpoznawania ruchu. Nie wyeliminuje wpływu mocno drżących rąk ani nie zastąpi statywu (nie jest to też standard tak wysokiej jakości, jak profesjonalny Steadicam) - ale jest bardzo przydatny w nagłych wypadkach, gdy nie ma czasu na rozstawienie sprzętu.

Opcją, którą producenci często bardzo akcentują, jest pakiet efektów specjalnych dołączonych do kamery - ale dla czytelników digiĎa nie ma to specjalnego znaczenia. O ile nie zamierzasz dokonywać edycji linearnej z inną kamerą czy magnetowidem (jak to czyni większość nabywców), to możesz zignorować te opcje. Prace edycyjne i dodawanie efektów specjalnych najlepiej jest przeprowadzać na komputerze. Pakiety typu AfterEffects czy Premiere oferują większą funkcjonalność niż oprogramowanie kamery. Na przykład gdy chodzi o film czarno-biały, niemal zawsze najlepiej jest nagrać barwnie i następnie zastosować odpowiedni filtr w programie do edycji.


Zobacz również