Dla tych co pierwszy raz...

Internet traktowany jest w Polsce, nawet wśród doświadczonych użytkowników komputerów, jako usługa elitarna, dostępna jedynie wybranym. Tymczasem do uzyskania efektywnego dostępu do Internetu wystarcza powszechnie dostępny i co najważniejsze niedrogi sprzęt oraz oprogramowanie.

Internet traktowany jest w Polsce, nawet wśród doświadczonych użytkowników komputerów, jako usługa elitarna, dostępna jedynie wybranym. Tymczasem do uzyskania efektywnego dostępu do Internetu wystarcza powszechnie dostępny i co najważniejsze niedrogi sprzęt oraz oprogramowanie.

Największe koszty ponieść trzeba na opłacenie dostawcy Internetu (Internet provider), czyli firmy czy instytucji zapewniającej nam połączenie z siecią, a także utrzymującą nasze konto pocztowe. Nie są to jednak bardzo wygórowane sumy. Możemy nawet uniknąć wykupywania konta u dostawcy Internetu, jeśli zainteresowani jesteśmy jedynie przeglądaniem stron WWW i nie mamy zamiaru wymieniać się z innymi użytkownikami sieci poczty elektronicznej (patrz dalej)...

Lista zakupów

Zastanówmy się najpierw czego będziemy potrzebować do efektywnego korzystania z Internetu. Niezbędny jest oczywiście komputer z zainstalowanym systemem Windows 95 lub Windows 3.1 (użytkownikami Macintoshy nie będziemy się w tym artykule zajmować). W przypadku Windows 3.1 niezbędny będzie jeszcze program Trumpet Winsock. Należy on na szczęście do kategorii shareware, dzięki czemu mogliśmy go zmieścić na CD-ROM-ie Cybera.

Poza samym komputerem wraz z oprogramowaniem potrzebować będziemy modemu. Oczywiście, im będzie on szybszy, tym lepiej. Ideałem jest posiadanie modemu o szybkości 28.8 kbps (a nawet szybszego), pozwalającego na dość komfortowe "szybowanie" w sieci. Jednak nawet najtańsze modemy 14.4 kbps w zupełności wystarczają do przeglądania stron WWW. Najprostsze modele możemy nabyć już za około 200 złotych. Wolniejsze nadają się też do połączenia z Internetem, choć wygodnie pracować można wtedy jedynie z programami typu Telnet i Gopher, oraz programami pocztowymi.

Oczywiście do specjalnych zastosowań niezbędne będą dużo droższe modemy. Jeśli zależy nam na jakości połączenia (czyli przede wszystkim jego "niezrywalności" pomimo kiepskiej jakości linii telefonicznej) powinniśmy użyć sprzetu wyższej klasy, produkcji firm takich jak Zyxel, US Robotics, Zoom czy Microcom. Modemy klasy średniej powinny mieć tak skonfigurowane oprogramowanie, by poprawnie współpracowały z polskimi łączami telefonicznymi i rozpoznawały np. sygnał zajętości - najtańsze modele mają z tym zwykle duże trudności. Pożądane jest także wyposażenie modemu w sprzętowe (a nie emulowane w programie komunikacyjnym dostarczanym razem z modemem) protokoły kompresji i korekcji błędów MNP 4 i MNP 5. Czasami modemy klasy średniej wyposażane są też w protokół MNP 10, jak na przykład model Microcom DeskPorte 14.4S. Protokół ten pozwala na korzystanie z modemu podłączonego do telefonu komórkowego.

Modemy klasy wyższej, kosztujące już powyżej 1000 złotych, to sprzęt do zastosowań specjalnych. Są to urządzenia mogące na przykład automatycznie odbierać faksy bez potrzeby współpracy z komputerem, bądź też montowane na kartach PCMCIA, dzięki czemu można wykorzystywać je w komputerach przenośnych. Dobrym przykładem takiego modemu jest karta Microcom TravelCard 28.8P, posiadająca protokół MNP10 i protokół Advanced Paralel Technology przyspieszający transmisję w systemie Windows.

Sprzęt to oczywiście nie wszystko. Do przeglądania stron WWW i odbierania poczty elektronicznej będziemy zaprzęgać odpowiednie programy. Użytkownicy Windows 95 są tutaj w szczęśliwej sytacji - niezbędne oprogramowanie (przeglądarka WWW Internet Explorer, program pocztowy MS Exchange oraz program Telnet i FTP) dostarczane jest wraz z systemem operacyjnym. Korzystający z Windows 3.1 powinny sięgnąć do bogatej biblioteki oprogramowania shareware, w tym m.in. do programów które zamieściliśmy na CD-ROM'ie Cybera.

Wybieramy się do dostawcy...

i wykupujemy konto. Od dostawcy Internetu powinniśmy otrzymać swój adres pocztowy, numeryczny adres serwera nazw (Name server), adres IP który będzie identyfikował nasz komputer w sieci, rodzaj połączenia telefonicznego (PPP lub SLIP) w końcu zaś numer telefonu pod który musimy zadzwonić modemem, gdy chcemy skorzystać z Internetu. Informacje te będą niezbędne do skonfigurowania programów obsługujących łączność z Internetem. W Windows 95 całą procedurą konfiguracyjna zajmuje się odpowiedni program (Internet Wizard) - jest ona świetne opisana w plikach pomocy. W przypadku zaś Windows 3.1 i programu Trumpet Winsock należy zajrzeć do poświęconej mu ramki obok tego artykułu. Dobry dostawca Internetu powinien zresztą służyć pomocą przy konfigurowaniu oprogramowania.

Jeśli na razie nie mamy zamiaru wykupywać konta od dostawcy, możemy skorzystać z usługi Telekomunikacji Polskiej S.A. Firma ta udostępnia numer 0202122. Jest to numer lokalny w największych polskich miastach (ich listę można otrzymać w biurach obsługi klienta TP S.A.), dzięki temu łącząc się z nim z ich terenu płacimy jak za zwykłą rozmowę telefoniczną. Po połączeniu się musimy wpisać nazwę użytkownika ppp, oraz hasło, także ppp, po czym zostaje uruchomione połączenie PPP. Serwer TP S.A. automatycznie przydziela nam numer IP, nie musimy go zatem podawać przy konfiguracji programu Winsock, zaś adres serwera nazw to : 194.204.159.1.

Zaczynamy surfowanie

Po nawiązaniu połączenia z serwerem dostawcy Internetu możemy już uruchomić przeglądarkę WWW. Ta właśnie usługa jest najatrakcyjniejszą, a także najłatwiejszą w użyciu częścią Internetu. Pozwala ona na przeglądanie szeregu dokumentów nazywanych "stronami WWW". Każdy z nich identyfikowany jest swoim adresem np. "www.nask.org.pl" (patrz ramka), jednakże ich przeglądanie znacznie ułatwia to, iż są to dokumenty hipertekstowe. Kliknięcie myszą na wyróżnionych fragmentach tekstu, a także na niektórych rysunkach "przenosi nas" do innych stron WWW.

Strony WWW zawierają nie tylko tekst i ilustracje. Można na nich także umieszczać animacje, filmy, a nawet wirtualne światy trójwymiarowe (patrz artykuł o języku VRML w tym numerze Cybera). W większości przypadków przeglądarka nie potrafi wyświetlić całej tej mnogości dokumentów multimedialnych. Wyręczają ją w tym specjalne moduły programowe, które możemy ściągnąć poprzez sieć.

Nie są to jedyne programy, które możemy uzyskać za pomocą Internetu - światowa sieć jest przebogatym archiwum wszelkiego oprogramowania. Do transmisji poszczególnych plików wykorzystywany jest specjalny protokół o nazwie FTP, lecz na szczęcie do archiwów plików możemy się po prostu "udać" przy pomocy przeglądarki WWW, jako że większość z nich ma wbudowaną obsługę tego protokołu.

Poza stronami WWW, archiwami plików i pocztą elektroniczną internauci często korzystają także z Usenetu - czyli grup dyskusyjnych. Są one wirtualnym odpowiednikiem Hyde Parku, pozwalając dzielić się z innymi poglądami na dowolny temat. Istnieją grupy całkiem poważne, poświęcone badaniom naukowym, czy też dyskusjom dotyczącym wolności słowa w Internecie (temat ten stał się niezwykle "gorący" po uchwaleniu przez Kongres USA ustawy "telekomunikacyjnej"). Znacznie więcej jest zaś tych grupujących miłośników dobrej (a czasami niedobrej, czy też wręcz nielegalnej) zabawy.

Do czytania zawartości grup dyskusyjnych (jak też i do wysyłania do nich własnych listów) służą programy - Newsreader'y. Są one powszechnie dostępne - bywają też dołączane do najpopularniejszych przeglądarek WWW. Przy konfiguracji takiego programu musimy podać adres serwera Usenetu , powinniśmy uzysakć od naszego dostawcy Internetu.

W tym krótkim artykule przedstawiliśmy jedynie minimum wiedzy jaką powinien posiąść każdy korzystający na poważnie (czyli po prostu intensywnie, bądź też w celach zarobkowych) z Internetu. W nastepnych numerach Cybera będziemy oczywiście zamieszczać bardziej wyczerpujące artykuły dotyczące poszczególnych aspektów korzystania z sieci. Na razie zaś zapraszamy wszystkich na naszą stronę WWW, gdzie już znajduje się wiele użytecznych informacji.

Słowniczek:

kbps - kilobity na sekundę, miara szybkości modemów.

PPP - Point to Point Protocol, protokół komunikacyjny pozwalający łączyć się z Internetem (konkretnie - przesyłać pakiety standardu TCP/IP) poprzez połączenie modemowe

SLIP - Serial Line Internet Protocol, poprzednik PPP, nieco od niego wolniejszy

adres IP - adres identyfikujący komputer w sieci Internet, składa się z szeregu liczb rozdzielonych przecinkami, normalnie zamiast z adresów IP korzystamy z adresów domenowych ("słownych" - np. www.nask.org.pl) zamieniamych na adresy IP przez serwer DNS

DNS - Domain Name Server - specjalny komputer podłączony do sieci, którego zadaniem jest tłumaczenie wygodnych do stosowania (dla ludzi) adresów domenowych na opdpowiadające im adresy IP.


Zobacz również