Film z płyty

Co można zrobić ze zmontowanym filmem w komputerze? Wiele rzeczy. Poza zgraniem z powrotem na kasetę Mini DV jest jeszcze inna możliwość - własny krążek Video CD lub nawet DVD.

Co można zrobić ze zmontowanym filmem w komputerze? Wiele rzeczy. Poza zgraniem z powrotem na kasetę Mini DV jest jeszcze inna możliwość - własny krążek Video CD lub nawet DVD.

Nagrywanie płyt DVD

Własna płyta DVD jest trwałym sposobem zapisania filmu w bardzo dobrej jakości. Wobec coraz niższych cen krążków może być także doskonałym prezentem, np. dla uczestników wyjazdu czy gości weselnych...

Jedynym wymogiem jest posiadanie nagrywarki DVD - stacjonarnej lub komputerowej. Tę pierwszą podłącza się po prostu do kamery kabelkiem, naciska przycisk i film, o ile nie chcemy go przemontować, po chwili zaczyna się nagrywać. Niestety, takie urządzenie kosztuje przynajmniej 3000 zł, przez co jak na razie ma małe szanse zawojować nasz rynek.

Drugą metodą jest zakup komputerowej nagrywarki - nieco bardziej skomplikowanej w obsłudze, za to tańszej (od 1100 zł) i mającej więcej możliwości. Czyste płyty DVD jednokrotnego zapisu kosztują 5-10 zł, wielokrotnego - dwukrotnie więcej.

Najmniejszy wydatek czeka nas, gdy zdecydujemy się na nagranie krążka Video CD. Do tego wystarczy zwykła komputerowa nagrywarka CD-R/RW, która stała się już standardem w nowszych komputerach.

Sprzęt to nie wszystko. Do nagrywania płyt DVD niezbędne jest odpowiednie oprogramowanie. Do tego celu służy oprogramowanie określane jako authoring DVD. Pod tą tajemniczą nazwą kryje się wiele czynności i procesów, mających na celu odpowiednie przygotowanie zawartości i struktury płyty DVD. Tego typu oprogramowanie można podzielić na trzy podstawowe grupy: oprogramowanie amatorskie, np. Pinnacle Express, Ulead DVD MovieFactory, Sonic MyDVD, oprogramowanie półprofesjonalne, np. Sonic DVDit!, Pinnacle Impression DVD-Pro, oraz oprogramowanie profesjonalne, np. Scenarist NT, Sonic ReelDVD czy Spruce DVD Maestro.

Oprogramowanie amatorskie charakteryzuje się prostotą obsługi i okrojonymi możliwościami. Cechy typowe dla profesjonalnej płyty DVD, takie jak ujęcia z różnych kamer, wiele napisów i ścieżek dźwiękowych, dźwięk Dolby Digital, są w zasadzie oferowane jedynie przez oprogramowanie profesjonalne.

Jakich trzeba użyć czarów, by zamienić domowy film AVI, przechwycony z kamery, w krążek DVD-Video? Żadnych - na początek wystarczą odpowiednie narzędzia, czas i ogólna znajomość tematu.

Jeśli mamy gotowy materiał wideo (zmontowany i z dołączoną ścieżką dźwiękową), proces tworzenia filmowych płyt DVD opiera się na czterech podstawowych etapach:

1) Zakodowaniu materiału wejściowego do plików MPEG-2;

2) Opracowaniu menu nawigacyjnego (podział filmu na ścieżki i rozdziały, przyporządkowanie bitmap pozycjom menu);

3) Zmiksowaniu całości (filmu wraz z elementami nawigacyjnymi) w strukturę plików zgodną z DVD-Video;

4) Nagraniu płyty w formacie DVD-Video.

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że to dość skomplikowana procedura. W rzeczywistości nie jest trudniejsza od tworzenia własnych kompilacji audio na CD, zwłaszcza tych, które wykorzystują MP3.

Kodowanie MPEG-2

Pierwszy etap jest zarazem najbardziej czasochłonną częś-cią. Tu najbardziej liczy się moc komputera, który będzie musiał wykonać potężną liczbę obliczeń, niezbędnych do skompresowania strumienia wideo.

Jeśli do montażu materiału były używane komercyjne narzędzia typu Adobe Premiere czy Ulead MediaStudio/VideoStudio, dołączane zwykle do kart przechwytywania wideo, istnieje możliwość eksportowania projektu do różnych formatów plików, w tym także MPEG-2.

Jeśli wśród dostępnych opcji eksportu nie ma MPEG-2 (w Adobe Premiere potrzebna jest zewnętrzna wtyczka, np. firmy Pinnacle) albo nie korzystamy z aplikacji do montażu wideo, nie przejmujmy się. Można film zgrać jako AVI i skorzystać z darmowych narzędzi typu TMPEnc, które zapewniają konwersję do MPEG-2. W obu przypadkach należy jednak pamiętać, by ustawić kodek na system PAL (rozmiar 720 x 576, 25 klatek na sekundę) i zmienną wartość przepływu bitów (Variable Bitrate). Dźwięk w domowych nagraniach raczej nie jest wielokanałowy, wystarczy więc jedno z typowych ustawień stereo (48 kHz, 16 bitów, z kompresją MPEG-1-II lub bez, czyli PCM).

W przypadku długich filmów i wolno działającego peceta kodowanie może trwać nawet do kilkunastu godzin. Na krążku DVD mieszczą się ok. 2 godzin filmu wysokiej jakości.

Menu nawigacyjne i authoring

Efektem pracy kodera MPEG-2 jest plik skompresowanego filmu wraz ze ścieżką dźwiękową lub 2 pliki z oddzielnym wideo i audio. Teraz nadchodzi najbardziej pracochłonny etap dla użytkownika: trzeba podzielić film na rozdziały, dodać do niego menu z bitmapami ilustrującymi zawartość każdego rozdziału, a na koniec całość eksportować do postaci, którą od razu można przenieść na płytę DVD.

Do tego celu służą np. aplikacje firmy Ulead - DVD Workshop albo Sonic - MyDVD lub bardziej zaawansowany DVDit! - dołączane w nieco okrojonych wersjach do oferowanych na rynku nagrywarek DVD. Większość prostego oprogramowania do authoringu pozwala na łatwe i szybkie utworzenie menu płyty przy wykorzystaniu gotowych przycisków, różnego rodzaju tła, podkładów audio itp. Zapisując na dysku obraz płyty, należy pamiętać, że zazwyczaj będzie większy niż 4 GB, a zatem w przypadku dysków sformatowanych w systemie FAT32 sygnalizowany będzie błąd. Jedynym rozwiązaniem jest skorzystanie z systemów Windows 2000 lub XP oraz sformatowanie dysków w systemie NTFS.

Po przygotowaniu i sprawdzeniu funkcji nawigacyjnych (aplikacje oferują podgląd ostatecznej wersji, jaka znajdzie się na krążku DVD), trzeba zdecydować, czy ma to być plik obrazu zawartości płyty gotowy do wypalenia na krążku z dowolnej aplikacji obsługującej zapis DVD, czy też wystarczą same pliki VOB i IFO, umieszczone w folderze VIDEO_TS na twardym dysku.

Wybór ten w zasadzie nie ma większego znaczenia, ponieważ zarówno plik obrazu, jak i folder VIDEO_TS są akceptowane przez aplikacje nagrywające typu Nero czy VOB InstantDisc. Zaletą eksportu do plików w folderze VIDEO_TS jest to, że można je obejrzeć w dowolnym odtwarzaczu typu PowerDVD czy WinDVD.

Nagrywanie

Teraz wystarczy tylko uruchomić program nagrywający i wybrać odpowiedni typ projektu. W InstantDisc dla pliku obrazu trzeba wskazać RAW/ISO (w Nero wybrać: Nagraj plik obrazu), zaś dla folderu VIDEO_TS będzie potrzebny format UDF Video (DVD-ROM UDF/ISO w Nero). Folder należy umieścić w katalogu głównym projektu, pamiętając o wyłączeniu Joliet i zachowaniu maksymalnej zgodności z ISO (nazwy w formacie 8+3).


Zobacz również