Klient sieci Windows Server 2003

Sieć komputerowa składa się nie tylko z serwera, ale także klienckich stacji roboczych. Konfiguracja serwera jest niezmiernie ważna, lecz warto pamiętać, że jego zadaniem jest świadczenie usług użytkownikom sieci. Dlatego poprawne przygotowanie stacji roboczych daje solidne podstawy do wydajnej pracy.

Sieć komputerowa składa się nie tylko z serwera, ale także klienckich stacji roboczych. Konfiguracja serwera jest niezmiernie ważna, lecz warto pamiętać, że jego zadaniem jest świadczenie usług użytkownikom sieci. Dlatego poprawne przygotowanie stacji roboczych daje solidne podstawy do wydajnej pracy.

Windows Server 2003 może współpracować z różnymi klientami. Wśród dostępnych usług systemu odnajdziemy takie, które pozwalają na komunikację z systemami Windows, Unix i MacIntosh. Naturalnie klientami najlepiej przystosowanymi do pracy w domenie będą stacje wyposażone w najnowsze systemy operacyjne potentata z Redmond, takie jak: Windows 2000 Professional oraz Windows XP Professional. Pozostałe, np. Windows NT 4.0, są albo przestarzałe, albo przeznaczone do zastosowań domowych i ich integracja z sieciami Microsoft jest możliwa tylko w ograniczonym zakresie.

Konfiguracja poszczególnych systemów do pracy w domenie Windows Server 2003 opiera się na podobnych zasadach. Ustawienia systemów 2000 i XP różnią się nieznacznie, ale rozbieżności między Windows 98, Me i NT są już nieco większe. Na szczegółowy opis wszystkich możliwych konfiguracji nie starczy nam miejsca, więc przykłady będą obejmowały wyłącznie stacje robocze z zainstalowanym Windows XP Professional. Pominiemy również tematykę związaną z fizyczną instalacją sieci oraz kart sieciowych.

Komunikacja sieciowa

Właściwości interfejsów sieciowych.

Właściwości interfejsów sieciowych.

Komunikacja sieciowa jest możliwa tylko wtedy, gdy są odpowiednie warunki. Stacje robocze i serwer sieciowy powinny być wyposażone w sprzęt zapewniający transmisję danych - zwykle jest to tania i prosta w instalacji karta sieciowa. Oprócz interfejsu sieciowego należy zadbać o niezawodne połączenie kablowe oraz co najmniej jedno urządzenie aktywne, np. koncentrator lub przełącznik. Jeśli powyższe warunki są spełnione, możemy przejść do konfiguracji serwera i klienckich stacji roboczych w sieci.

Mając fizyczne możliwości wymiany informacji, należy zadbać o właściwe ustawienia systemów operacyjnych. Oprócz zainstalowania karty sieciowej trzeba będzie ustawić takie parametry, jak klient sieci, protokół oraz odpowiednie usługi sieciowe. Konfiguracja odbywa się we właściwościach połączeń sieciowych. Aby się do nich dostać na przykład w Windows XP, należy wybrać Start | Ustawienia | Połączenia sieciowe, wskazać połączenie i wybrać właściwości.

Okno Połączenia sieciowe systemu Windows Server 2003.

Okno Połączenia sieciowe systemu Windows Server 2003.

Protokół komunikacyjny można porównać do języka, jakim posługuje się komputer w czasie dialogu z innymi stacjami roboczymi. Dzięki niemu komputery będą mogły zrozumieć przekazywane w sieci informacje. Windows Server 2003 obsługuje wiele protokołów, ale najkorzystniejsze jest zastosowanie TCP/IP. Ponieważ stał się standardem w większości sieci, korzystanie z niego umożliwia komunikację z innymi systemami, np. Linuksem czy NetWare. Ponadto niektóre kluczowe usługi oferowane przez Windows Server 2003, np. Active Directory, wymagają jego wykorzystania.

Kolejnym komponentem koniecznym do pracy w domenach Windows Server 2003 jest klient sieci Microsoft Networks. Nie wymaga od użytkownika żadnej konfiguracji, ale to właśnie dzięki niemu można uzyskiwać dostęp do zasobów oferowanych przez inne komputery w sieci. Domyślnie składnik ten jest instalowany i uruchamiany. Jeśli nie jest potrzebny, łatwo go wyłączyć. Dostęp do zasobów oferowanych przez lokalny komputer oferuje składnik o nazwie Udostępnianie plików i drukarek w sieciach Microsoft Networks. Gdy go brak, inne stacje nie będą mogły korzystać z naszych udostępnień i drukarek. Serwery plików i drukarek bezwzględnie wymagają tego składnika, natomiast stacje sieciowe tylko wtedy, gdy dane komputery oferują swoje zasoby, np. lokalnie podłączone drukarki.

Adresowanie IP - podstawa komunikacji

Konfiguracja adresu TCP/IP w Windows Server 2003.

Konfiguracja adresu TCP/IP w Windows Server 2003.

Jeśli komunikacja będzie oparta na TCP/IP, trzeba wybrać najlepszy do swojej sieci sposób konfiguracji adresowania protokołu. Każdy system wysyłający lub odbierający dane musi mieć przypisany unikatowy adres IP. Służy on do jednoznacznej identyfikacji systemu w sieci i składa się z czterech części, tzw. oktetów, oddzielonych kropkami. Każdy z nich może przybierać wartości z zakresu 0-255, przykładowy adres to 192.168.0.1. Niedopuszczalne jest dublowanie adresów, każdy identyfikator musi być unikatowy w obrębie tzw. podsieci, czyli wydzielonego fizycznego fragmentu sieci. Pomyłka w adresie sprawia, że dany komputer nie będzie mógł poprawnie komunikować się z innymi stacjami.

Drugi bardzo istotny element adresowania, maska podsieci, to również cztery oddzielone kropkami liczby, które muszą jednak przyjmować z góry ustalone wartości, np. 255.255.255.0 albo 255.255.0.0. Ta część adresowania IP pozwala na określenie, gdzie zlokalizowany jest odbiorca wysyłanych informacji - w lokalnej sieci, czy poza nią. W niektórych oknach konfiguracyjnych systemu Windows maska podsieci jest zapisywana w inny sposób. Zamiast oktetów należy wprowadzić wartość odpowiadającą liczbie bitów przeznaczonych na maskę. Adres IP 192.168.1.1 z maską 255.255.255.0 będzie przedstawiony jako 192.168.1.1/24.

Zapis ten oznacza, że na maskę przeznaczono 24 bity. Dla przypomnienia: 255 binarnie równa się 11111111, co zajmuje osiem bitów. Podanie adresu IP oraz maski podsieci jest niezbędne do komunikacji.

Przystawka do zarządzania serwerem DHCP.

Przystawka do zarządzania serwerem DHCP.

Gdy system pracuje w grupach roboczych lub poza Internetem, wypełnienie pola związanego z adresem serwera DNS nie jest obowiązkowe, ale zalecamy to, bo przygotowujemy klienta do pracy w środowisku domenowym. Klienty korzystają z rozwiązywania nazw DNS w czasie wyszukiwania innych systemów w sieci, co ma bardzo duże znaczenie w czasie logowania do domeny. Informacje o kontach przechowywane są w Active Directory, użytkownik po wpisaniu swojej nazwy i hasła musi być uwierzytelniony przez kontroler domeny, czyli w naszym przypadku Windows Server 2003. W tym celu system klienta powinien zgłosić się do serwera i poprosić go o "wpuszczenie" do sieci. Żeby móc to zrobić, trzeba zlokalizować komputer z Windows Server 2003. Szybkie wyszukiwanie kontrolera domeny jest realizowane właśnie poprzez DNS. Klient wysyła zapytanie do serwera i w odpowiedzi otrzymuje listę adresów IP kontrolerów. Jeśli nie podamy preferowanego serwera DNS, system klienta odnajdzie kontroler, korzystając z emisji (broadcastu), jednak będzie to długo trwało. Pozostałe parametry TCP/IP, takie jak adres bramy domyślnej lub adres serwera WINS w opcjach zaawansowanych, konfigurujemy w razie potrzeby.

W wypadku sieci lokalnych, w których komputery nie oferują zasobów klientom z zewnątrz firmy, np. internetowym, zalecane jest stosowanie adresowania prywatnego, obejmującego grupy adresów niewykorzystywanych publicznie w Internecie. Identyfikatory sieci prywatnych przedstawiają się następująco: 10.0.0.0/8, 172.16.0.0/12 i 192.168.1.0/16. Oznacza to, że na potrzeby firmy możemy wybrać adresowanie z jednego z przedstawionych wyżej zakresów, przypisując komputerom np. w małej firmie adresy od 192.168.1.1 do 192.168.1.20 z maską 255.255.255.0. Nie trzeba przy tym sprawdzać, czy są gdziekolwiek stosowane do adresowania serwerów internetowych.

Sposoby przydzielania adresów

Konfiguracja zakresów adresów IP w kreatorze DHCP.

Konfiguracja zakresów adresów IP w kreatorze DHCP.

Windows Server 2003 oraz Windows XP pozwalają na wybranie różnych strategii konfigurowania protokołu TCP/IP. Najprostsza to ręczne przypisanie każdej stacji właściwego adresu. W tym celu należy wypełnić odpowiednie pola we właściwościach protokołu TCP/IP. Naturalnie adres i jego parametry należy wpisywać uważnie. W celu uniknięcia bałaganu warto odnotowywać przydzielane adresy na osobnym arkuszu, a w większych firmach - w bazie danych.

Ręczne zarządzanie adresami IP ma dużo wad. Do najważniejszych zaliczamy trudności z ich modyfikacją oraz prawdopodobieństwo pomyłek podczas wprowadzania. Jeśli trzeba zaadresować na przykład 150 stacji, konfiguracja będzie trwała długo. Administrator lub grupa administratorów musi dojść do każdego komputera i nadać mu odpowiedni adres, więc prawdopodobieństwo popełnienia pomyłki jest znaczne. Zamiana dowolnej cyfry w adresie, masce podsieci lub adresie serwera DNS powoduje zakłócenia w komunikacji.

Wprowadzenie opcji związanych z serwerem DNS.

Wprowadzenie opcji związanych z serwerem DNS.

W celu usprawnienia tej procedury w wielu sieciach stosuje się adresowanie automatyczne. Instalowany i uruchamiany jest serwer DHCP, którego działanie polega na przydzielaniu klientom sieci adresów IP na żądanie. Stacja robocza w czasie startu wysyła prośbę o adres do serwera, wybiera jeden z puli i nadaje go klientowi na okres ustalany przez administratora. W naszym przypadku funkcję serwera może z powodzeniem wypełnić Windows Server 2003. Ponieważ adresy są nadawane automatycznie, administrator nie musi odwiedzać każdego z komputerów na wypadek modyfikacji ustawień. Jeśli chcemy wprowadzić inne parametry adresu, związane np. z serwerem DNS, dzięki centralnej konfiguracji dotrą one bez kłopotu do wszystkich klientów sieci. Problemem może być oczywiście awaria serwera DHCP, ale jeśli skorzystamy z dostępnej w Windows XP funkcji alternatywnego adresowania, ten kłopot zostanie ominięty.

Ostatni z możliwych sposobów to automatyczne adresowanie prywatne, dostępne w systemach operacyjnych Microsoftu od Windows 98 SE, z wyjątkiem - uwaga! - Windows NT. Polega na samoistnym przypisaniu adresu IP wtedy, gdy nie można go uzyskać w inny sposób. Jeśli stacja ma na przykład skonfigurowane pobieranie adresu z serwera DHCP, ale serwer z dowolnej przyczyny jest nieosiągalny, wówczas system sam przypisze sobie adres. Będzie to identyfikator ze z góry narzuconego zakresu od 169.254.0.1 do 169.254.255.254, z maską 255.255.255.0. Adresowanie to stosuje się w bardzo małych grupach roboczych po to, żeby oszczędzić użytkownikom konieczności zapamiętania reguł adresowania IP i zminimalizować skutki awarii, podczas których nie można przydzielać klientom adresów IP.


Zobacz również