Klient sieci bezprzewodowej

Linux jako system operacyjny do stacji roboczych cieszy się coraz większą popularnością. Nic dziwnego, gdyż od pewnego czasu jest już sporo aplikacji biurowych i multimedialnych. Problemy stwarza ciągle praca w sieci, co widać na przykładzie notebooków i sieci WLAN. Trzeba wielu zabiegów, żeby notebook z systemem operacyjnym Linux bezproblemowo działał w sieci WLAN, a w skrajnych przypadkach pomaga użycie sterownika... Windows.

Linux jako system operacyjny do stacji roboczych cieszy się coraz większą popularnością. Nic dziwnego, gdyż od pewnego czasu jest już sporo aplikacji biurowych i multimedialnych. Problemy stwarza ciągle praca w sieci, co widać na przykładzie notebooków i sieci WLAN. Trzeba wielu zabiegów, żeby notebook z systemem operacyjnym Linux bezproblemowo działał w sieci WLAN, a w skrajnych przypadkach pomaga użycie sterownika... Windows.

Preboot Execution Environment (PXE) firmy Intel otwiera możliwość budowy komputerów nie jako w pełni wyposażonych maszyn z systemem operacyjnym zainstalowanym na twardym dysku, lecz w formie bezdyskowych klientów, które pobierają system operacyjny z centralnego źródła w sieci. Korzyści wynikające z takiego rozwiązania są oczywiste, przede wszystkim w zakresie administracji, konserwacji i pomocy technicznej. W rozdziale 2 opiszemy, jak uruchomić i eksploatować bezdyskowy komputer PC z systemem Linux.

1. Sieci WLAN w Linuksie

Menedżer sprzętowy SuSE Linux 9.0 proponuje natychmiastową konfigurację właśnie rozpoznanej karty sieciowej WLAN.

Menedżer sprzętowy SuSE Linux 9.0 proponuje natychmiastową konfigurację właśnie rozpoznanej karty sieciowej WLAN.

Sieci bezprzewodowe zdobywają coraz większą popularność. Nic dziwnego, że również użytkownicy Linuksa chcieliby poznać swobodę pracy bez kabli. Napotykają przy tym jednak wiele problemów, które na szczęście można rozwiązać. Chyba żadna technika sieciowa nie rozwija się w ostatnich miesiącach tak szybko, jak sieci bezprzewodowe. Jednak o ile użytkownicy Windows mogą bez większych problemów pracować w sieciach najnowszych generacji, o tyle użytkownicy Linuksa są wyraźnie poszkodowani. Szczególnie najnowsza generacja bezprzewodowych kart sieciowych z transferem 54 Mb/s charakteryzuje się często wspólną cechą - brakiem sterowników do Linuksa. Nawet gdy, chcąc nie chcąc, zrezygnujesz z najnowszych osiągnięć technologii i zadowolisz się starszymi rozwiązaniami 11 Mb/s, nie oznacza to jeszcze, że droga do pracy w sieci WLAN jest łatwa i prosta.

Nie popadajmy jednak w przesadny pesymizm - zwykle chodzi o drobne problemy, które można szybko rozwiązać. Przy odrobinie szczęścia już wkrótce będzie możliwe osiągnięcie transferu 54 Mb/s. Jak to zrobić, opiszemy szczegółowo na podstawie SuSE Linux 9.0, który oprócz paru zalet w odniesieniu do sieci bezprzewodowych wykazuje również kilka dziwnych osobliwości we współpracy z nimi, po części dość irytujących.

2. Obsługa kart WLAN w Linuksie

Proponowana metoda pobierania parametrów sieci z serwera DHCP jest najlepszym rozwiązaniem w większości przypadków.

Proponowana metoda pobierania parametrów sieci z serwera DHCP jest najlepszym rozwiązaniem w większości przypadków.

Do prawidłowej komunikacji z kartą WLAN, Linux potrzebuje odpowiedniego sterownika. Początkowo takie sterowniki opracowywano w ramach projektu PCMCIA-CS ( http://www.pcmcia-cs.sourceforge.net ). Celem tego przedsięwzięcia jest ogólnie obsługa kart PCMCIA i Cardbus. W rezultacie powstała też znaczna liczba sterowników, w tym do kart bezprzewodowych.

Od wersji 2.4 system ten jest stałym elementem składowym jądra Linuksa. Jednak właśnie od tej wersji zastosowano nowy sterownik do komunikacji ze sprzętem, tzw. yenta_socket. Nie obsługuje całej palety sprzętu PCMCIA, obsługiwanej przez wcześniejszą wersję, jednak gdy chodzi o zastosowane sterowniki, jest w dużej mierze identyczny.

Pewną osobliwością jest pakiet sterowników opracowany w ramach Linux WLAN Project ( http://www.linux-wlan.org ). To próba możliwie jak najdalej idącej standaryzacji infrastruktury WLAN w systemie Linux. Ze względu na ścisłą współpracę z firmą Intersil, jednym z największych producentów chipsetów do sieci WLAN w standardzie IEEE 802.11b, Linux WLAN Project oferuje przede wszystkim sterowniki do kart WLAN z nowszymi układami Intersil, które nie są obsługiwane przez zwykłe PCMCIA-CS.

W ramach SuSE Linux 9.0 oferowane są wszystkie trzy systemy. Ułatwia to znalezienie odpowiedniego sterownika do karty WLAN, jeśli taki sterownik istnieje. Niestety, trzy systemy nie potrafią współegzystować bezkonfliktowo i często powodują, że karta, która jest obsługiwana przez jeden z nich, nie pracuje poprawnie.

Opisane powyżej pakiety to jednak dopiero część możliwości. W wariancie jądra autorstwa PCMCIA-CS dochodzi jeszcze jeden rodzaj kart - Cardbus. Nie są obsługiwane przez zewnętrzny proces menedżera kart, lecz przez specjalny Hotplug Manager.

Ponieważ na razie nie ma do nich żadnych sterowników WLAN, praktycznie nie nadają się do stosowania przez użytkowników Linuksa. Jest jednak pewien trik, który powoduje, że Hotplug Manager zaczyna obsługiwać również nowsze karty WLAN w standardzie 802.11g. Najpierw jednak zajmiemy się prostszym wariantem, czyli bezpośrednio obsługiwanymi kartami w standardzie 802.11b.

3. Konfiguracja obsługiwanej karty WLAN

Ważne parametry pracy i bezpieczeństwa są dobrze ukryte w kolejnych podmenu programu YaST.

Ważne parametry pracy i bezpieczeństwa są dobrze ukryte w kolejnych podmenu programu YaST.

W naszym przykładzie posłużymy się kartą WLAN firmy Netgear, modelem MA401 w starej wersji. Można ją rozpoznać po numerze seryjnym, który zaczyna się od MA41A. Zastosowano w niej starszy chipset Prism firmy Intersil, obsługiwany bezpośrednio przez podsystem PCMCIA zintegrowany z jądrem. Po włożeniu karty do gniazda usłyszysz dwa krótkie dźwięki, a chwilę potem uruchomi się asystent sprzętowy SuSE Linux, który umożliwi konfigurację karty.

Ponieważ punkt dostępowy (access point) oferuje z reguły również usługi DHCP, możesz na ogół po prostu zatwierdzić większość ustawień konfiguracyjnych proponowanych dla karty w menu. Karta pobiera wówczas z punktu dostępowego wszystkie podstawowe parametry, takie jak adres IP, nazwę serwera DNS i adres bramy internetowej.

Klucz do szyfrowania w standardzie WEP należy wpisać w systemie szesnastkowym.

Klucz do szyfrowania w standardzie WEP należy wpisać w systemie szesnastkowym.

SuSE Linux nie wybiera jednak wszystkich parametrów w ich wersji optymalnej. Na przykład nieustannie wymusza pracę karty w trybie ad hoc. Do pracy z punktem dostępowym konieczny jest natomiast tryb Managed. Aby go trwale wybrać, musisz dostać się najpierw do odpowiedniego podmenu, korzystając z przycisku Hardware Details. Tam przejdziesz za pomocą przycisku Wireless settings do opcji, które regulują tryb pracy i ustawienia bezpieczeństwa.

Tu należy najpierw zmienić tryb pracy na Managed. Jeżeli zdarza ci się pracować w różnych sieciach, ustaw nazwę sieci (ESSID - Extended Service Set ID) na Any. Jeżeli chcesz pracować tylko w jednej sieci, wpisz w tym miejscu jej ESSID. Na koniec możesz też wprowadzić klucz do szyfrowania danych w standardzie WEP. Musisz wpisać klucz ustawiony w punkcie dostępowym w postaci ciągu znaków w systemie szesnastkowym.

Gdy zakończysz wprowadzanie ustawień i je zatwierdzisz, SuSE Linux zapisze nową konfigurację i uruchomi od nowa cały podsystem sieci. Jest jednak jeszcze mały haczyk - karta WLAN wprawdzie działa, jednak prawie na pewno nie masz połączenia bezprzewodowego z siecią. Nie działają połączenia ani z komputerami w sieci lokalnej, ani z Internetem.


Zobacz również