Mac kontra PC

Zazwyczaj następcy IBM PC są przeciwstawiani komputerom Apple Macintosh. digit pokazuje różnice pomiędzy współczesnym PC a Macintoshem, ale także zwraca uwagę na ich cechy wspólne.

Zazwyczaj następcy IBM PC są przeciwstawiani komputerom Apple Macintosh. digit pokazuje różnice pomiędzy współczesnym PC a Macintoshem, ale także zwraca uwagę na ich cechy wspólne.

Procesor

Komputery PC są teraz wyposażane w procesory produkowane przez Intela (Celeron, Pentium III i 4), AMD (Duron, Athlon), Via (Cyrix) bądź przez firmę Transmeta. Wszystkie one realizują bardzo zbliżoną listę rozkazów, wywodzącą się jeszcze z Intela 8086 z 1981 roku.

Macintosh (właściwie Power Macintosh) ma procesor produkowany przez Motorolę o nazwie G3, G4 i w najbliższym czasie G5. Są one zgodne z linią Power PC zapoczątkowaną w 1993 roku i mają listę rozkazów RISC.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że dzieli je epoka. Procesory w pecetach wykonują wprawdzie rozkazy CISC, ale w związku z tym, że nie da się zbudować szybkiego procesora opartego na tej architekturze, przed wykonaniem rozkaz jest tłumaczony na kod "wewnętrznego" RISC-a. Każdy współczesny procesor PC (począwszy od AMD K6) to tak naprawdę "dwa w jednym": RISC (zwany jądrem albo rdzeniem procesora) i układ tłumaczący złożone instrukcje 80x86 na instrukcje "podstawowe". To wyjaśnia, dlaczego procesory PC mają tyle tranzystorów i wydzielają tak dużo ciepła. Oprócz zwyczajnych instrukcji, które przetwarzają po jednej liczbie jednocześnie, współczesne procesory mają instrukcje wektorowe. Pozwalają one wykonywać dokładnie takie same operacje na dłuższych porcjach danych. Warto pamiętać, że jeden piksel ekranowy czy jedna próbka dźwiękowa to właśnie jedna liczba. Stąd rozszerzenia wektorowe są marketingowo nazywane multimedialnymi.

W komputerach PC pierwsze rozszerzenia tego typu pojawiły się przy okazji Pentium MMX, w Macintoshach zaś - G4. Rozszerzenie nosi nazwę AltiVec i wywodzi się z superkomputerów Cray (obecnie SGI). Podobny poziom zaawansowania ma też SSE (Pentium III) czy 3DNow Pro (AthlonXP). Wiele multmedialnych zastosowań było możliwych na procesorach PowerPC jeszcze przed pojawieniem się rozszerzeń wektorowych, dzięki różnicy CISC/RISC.

Pamięć

W komputerach PC stosowane są obecnie trzy rodzaje pamięci: SDRAM PC 133, DDR (200 lub 266) bądź Rambus. W Macintoshach mamy wyłącznie SDRAM PC 133, która jest najpopularniejszym i najtańszym rodzajem pamięci. Rzeczywiście, pamięć DDR jest teoretycznie dwa razy szybsza od PC133, Rambus zaś - cztery razy. W praktyce jest to nieco bardziej złożone, bo do współpracy z szybszą pamięcią muszą być przystosowane pozostałe układy, nie wyłączając procesora. I tak, Rambus pokazuje swój pazur prawie wyłącznie we współpracy z Intel Pentium 4, natomiast DDR - z procesorami AMD Duron/Athlon. Na jakie rozwiązanie zdecyduje się Apple - na razie trudno powiedzieć, ale firma będzie mogła wybrać to, co sprawdzi się w świecie PC. Ze względu na stosunek wydajności do ceny i na brak zastrzeżeń patentowych należy się spodziewać, że będzie to raczej DDR.

Karty graficzne

Zarówno w PC, jak i w Macintoshach królem jest AGP. Jest to najpopularniejszy i praktycznie jedyny sposób podłączania kart graficznych. Jak łatwo się domyślić, karty z PC mogłyby działać w komputerach Macintosh, gdyby nie zaszyte w nich oprogramowanie (BIOS). Instrukcje Intela po prostu się nie wykonają na PowerPC. Dlatego właśnie producenci muszą przygotowywać specjalne wersje swoich kart graficznych dla komputera Power Macintosh.

NVidia, podobnie jak wcześniej 3dfx, dostosowała już swój najmocniejszy GeForce 3 do komputerów Macintosh. Najczęściej stosowanymi kartami graficznymi w Macach pozostaje ATI i to już od pewnego czasu. Ci sami producenci, którzy produkują elementy kart graficznych dla PC, robią też to dla Macintoshy, wybierając swoje najlepsze modele. Użytkownicy Macintoshy dostają karty później niż ich koledzy na PC, ale zawsze są to modele sprawdzone i te, które już odniosły sukces.

PCI

Wymyślona przez Intela szyna dla kart rozszerzeń znalazła zastosowanie i w komputerach PC, i w Macintoshach, jak również w dziesiątkach innych konstrukcji produkowanych przez Sun Microsystems, IBM, SGI oraz wielu innych (np. Alpha).

Same karty PCI są przenośne, ale ich sterowniki, niestety, nie. Ze względu na fakt, że najbardziej niskopoziomowa część sterownika może być zaszyta w pamięci stałej, producenci muszą przystosowywać swoje produkty do poszczególnych architektur. Klasycznym przykładem mogą być karty sieciowe. Jednym z najpopularniejszych układów scalonych do ich konstrukcji są te, produkowane przez firmę 3Com. Sam 3Com nie oferuje kart sieciowych do Macintosha, ale w oparciu o jego konstrukcje produkuje je Farallon.

Warto tu podkreślić, że teraz wszystkie współczesne Power Macintoshe G4 mają na pokładzie gigabitowy Ethernet (10/100/1000 BaseTx).


Zobacz również