Płyty do specjalnych zastosowań

Naturalnym następcą wysłużonego już standardu CD-ROM jest nagrywalny Digital Versalite Disc.

Naturalnym następcą wysłużonego już standardu CD-ROM jest nagrywalny Digital Versalite Disc.

Czy czasem nie wydaje się wam, że współczesne, powszechnie stosowane metody gromadzenia i zapisu informacji pod postacią chociażby nośników CD-R/RW oferują zbyt małą pojemność? Jeśli podzielacie ten pogląd, to znaczy, że nadszedł już czas, aby rozejrzeć się za czymś nowym.

Obecnie istnieją trzy główne formaty wielokrotnego zapisu DVD. Są to DVD-RW, DVD-RAM oraz DVD+RW. Jedynym formatem DVD jednokrotnego zapisu jest na razie DVD-R. Żaden z formatów zapisu używający nazwy i logo DVD nie jest standardem w stosunku do pozostałych. Wszystkie cztery specyfikacje zostały bowiem zaakceptowane przez Europejski Związek Producentów Komputerów (ECMA - European Computer Manufacturers Association) i są rozważane przez Międzynarodową Organizację Standaryzacyjną (ISO - International Organization for Standardization).

DVD-R, DVD-RW oraz DVD-RAM popierane są przez Forum DVD (w momencie powstania w grudniu 1995 r. zwane Konsorcjum DVD), natomiast DVD+RW forsowany jest przez grupę DCA (DVD+RW Compatibility Alliance) znaną także jako tzw. Grupa Yokohama, w której skład wchodzą takie firmy, jak Philips, Sony (skądinąd jedni z pierwszych członków Forum DVD), jak również Hewlett-Packard, Mitsubishi Chemical, Yamaha oraz Ricoh.

Dlaczego nie doszło do uzgodnienia wspólnego stanowiska? Odpowiedź może być trudna. Członkowie Forum DVD spędzili ponad rok na opracowywaniu jednego tylko formatu DVD ponownego zapisu. Niestety, kwestie zaawansowania technologicznego i wstecznej zgodności proponowanych rozwiązań tym razem nie były najważniejsze. Decydowały głównie takie czynniki, jak prestiż i uwarunkowania ekonomiczne. Każda z kilkunastu firm chciała uznania własnych opatentowanych rozwiązań i zawarcia ich w tworzonej specyfikacji DVD ponownego zapisu, jak również zmniejszenia udziału bądź też zupełnego wykluczenia udziału pozostałych firm. Ostatecznie na przykład projekt DVD-RAM zawierał technologie opatentowane przez firmy Toshiba, Hitachi i Matsushita (niektóre z nich używane w formatach PD oraz MO), wyłączono zaś z niego większość rozwiązań opatentowanych przez firmy Philips oraz Sony (niektóre z nich używane w formatach CD-R oraz CD-RW). Sony, Philips, Hewlett-Packard wraz z firmami Yamaha i Ricoh zdecydowały się więc na wykorzystanie swoich doświadczeń w celu stworzenia własnego standardu technologii DVD wielokrotnego zapisu. W tym samym mniej więcej czasie firma Pioneer opracowała własną technologię, przyjętą i zaakceptowaną przez Forum DVD pod nazwą DVD-RW.

Te dwie grupy zrzeszające różnych producentów starają się przekonać użytkowników i siebie nawzajem o wyższości promowanych przez siebie standardów i rozwiązań. Niestety, mimo usilnych prób, nie udało się na razie dojść do porozumienia. Wynikiem takiego postępowania jest oczywista niezgodność niektórych rozwiązań. Dzięki temu, a raczej przez to, możemy dzisiaj spotkać się z technologiami, które pokrótce przedstawiamy.


Zobacz również