Sieć made in Novell

Jakość i niezawodność sieciowych systemów operacyjnych niejednokrotnie stanowi o sprawnym funkcjonowaniu firmy. Jednym z najbardziej znanych systemów na polskim rynku jest Novell NetWare 6.

Jakość i niezawodność sieciowych systemów operacyjnych niejednokrotnie stanowi o sprawnym funkcjonowaniu firmy. Jednym z najbardziej znanych systemów na polskim rynku jest Novell NetWare 6.

NetWare 6 to system przeznaczony zarówno do sieci rozległych, obejmujących wiele lokalizacji, jak i małych lub średnich sieci lokalnych. Dla niewielkich przedsiębiorstw Novell przewidział specjalny pakiet oprogramowania Small Business Suite 6. W jego skład wchodzi nie tylko system operacyjny, ale także inne aplikacje, zapewniające obieg informacji, dostęp do danych i zarządzanie siecią.

Zanim przejdziesz do instalacji i konfiguracji serwera, musisz sprawdzić, czy Twój komputer spełnia wymagania sprzętowe. Ponadto powinieneś określić, z jakich usług sieciowych będziesz korzystać. Ma to istotne znaczenie podczas doboru odpowiedniej konfiguracji sprzętowej serwera. Do instalacji serwera NetWare potrzebujesz komputera o następującej minimalnej konfiguracji: procesor Pentium II, pamięć operacyjna 256 MB RAM, karta graficzna SVGA, 200 MB przestrzeni dyskowej na partycję DOS oraz 2 GB na system, karta sieciowa, CD-ROM i mysz (zalecana, choć niekonieczna). Realne wymagania sprzętowe są nieco większe - procesor Pentium III lub 4, pamięć operacyjna 512 MB i dysk 40 GB.

Instalację czas zacząć

Instalacja klienta sieci Novell niezbędna jest również do administrowania serwerem.

Instalacja klienta sieci Novell niezbędna jest również do administrowania serwerem.

Rozpoczynasz od włożenia do napędu płyty z systemem NetWare i uruchomienia systemu z CD-ROM-u. Najpierw zobaczysz okno z wyborem języka instalacji. Do dyspozycji masz polski (zalecany), węgierski i czeski. W dalszej kolejności system pyta, czy chcesz założyć partycję DOS i jak dużą. Minimalna przestrzeń wymagana na tę partycję to 200 MB, jeśli jednak masz zamiar wykonywać zrzuty pamięci serwera (core dump), to powinieneś powiększyć ten rozmiar o zainstalowaną pamięć RAM (np. serwer z 512 MB RAM = partycja DOS 712 MB). System zakłada i formatuje partycję, a potem restartuje komputer. Sformatowana część dysku jest przeznaczona do przechowywania plików startowych i pewnej grupy plików serwera NetWare 6.

Kolejnym krokiem jest wybór typu instalacji - do dyspozycji masz standardową lub zaawansowaną. Standardowa jest zalecana przez producenta, ale może się nie udać, np. gdy w NetWare brak sterowników do niestandardowego sprzętu w Twoim serwerze. Poza tym podczas instalacji standardowej oprogramowanie decyduje za użytkownika i wybiera takie składniki systemu, których możesz nie potrzebować.

System uruchamia tekstowy tryb instalacji i zadaje serię pytań. Niestety, po wyborze metody zaawansowanej jesteś skazany na angielskojęzyczny interfejs użytkownika. Pierwsze pytanie ponownie dotyczy wyboru typu instalacji. Może się to wydawać dziwne, ale instalator Small Business Suite 6 został dostosowany do potrzeb polskiego użytkownika jedynie na poziomie standardowym, a sam system NetWare jest dostępny w wersji angielskiej. Po wskazaniu opcji Custom instalator proponuje wygenerowany identyfikator serwera (potrzebny do protokółu IPX). Jeśli w dalszej części instalacji zdecydujesz się wyłącznie na protokół IP, to odwołania do identyfikatora serwera są zbędne. Dalej określasz, czy system NetWare ma być włączany automatycznie po uruchomieniu komputera (polecenie startu serwera dopisywane jest wówczas do pliku Autoexec.bat) oraz możesz wyedytować plik STARTUP.NCF. Plik ten w systemie NetWare ładuje sterowniki dysków, przestrzenie nazw oraz pozwala na określenie pewnych parametrów serwera. Modyfikacja opisanych wyżej ustawień nie jest konieczna. Klikasz Continue i w kolejnym oknie wybierasz kraj, stronę kodową i ustawienia klawiatury serwera. Dalej, w miarę potrzeb, określasz typ myszy i wideo. Jeśli proponowana konfiguracja odpowiada parametrom serwera, klikasz Continue i system rozpoczyna kopiowanie części plików serwera na partycję DOS.

Po ustawieniach, które w większości przypadków mogą pozostać domyślne, przychodzi czas na parametry sterowników i sprzętu. W kolejnym oknie instalatora jesteś proszony o podanie parametrów sterownika PSM; modułu związanego z obsługą PCI Hot Plug i sterownika kontrolera dysków. Wybór właściwego sterownika PSM (Platform Support Module) jest zależny od platformy serwera. Będzie inny w wypadku serwerów jednoprocesorowych, wieloprocesorowych i maszyn określonych producentów. Automatycznie rozpoznany sterownik możesz pozostawić bez zmian. Podobnie jeśli system nie rozpozna obecności modułu Hot Plug, najprawdopodobniej Twój serwer nie obsługuje wymiany urządzeń bez wyłączania zasilania. Ostatnim elementem możliwym do ustawienia w bieżącym oknie jest kontroler dysków. Domyślnie NetWare stara się rozpoznać urządzenia serwera i w większości przypadków mu się to udaje. Jeśli detekcja się powiedzie, przechodzisz do następnego okna. Gorzej, gdy system nie odnajdzie wymaganego modułu. Wtedy musisz pobrać odpowiedni sterownik z internetowej strony producenta.

Z popularnymi kontrolerami IDEATA nie powinieneś mieć kłopotów. Jeśli jest konieczna dodatkowa konfiguracja, to z menu wybierasz opcję Modify i zmieniasz parametry kontrolera (np. przerwanie, port, włączenie DMA itp.).

W przedostatnim oknie trybu tekstowego określasz parametry urządzeń pamięci masowej i kart sieciowych. Tutaj musisz wskazać, jakie urządzenia mają być obsługiwane - dla dysków IDE dodajesz sterownik IDEHD, dla napędów CD-ROM IDECD. Oczywiście, jeśli Twój system jest wyposażony np. w dyski SCSI, powinieneś wybrać odpowiednie urządzenie. Również w tym wypadku system próbuje sam rozpoznać, jakie elementy są zainstalowane w serwerze. Dopiero jeśli mu się nie powiedzie, trzeba dostarczyć właściwy sterownik. Dotyczy to zarówno dysków, jak i kart sieciowych. We właściwościach każdego z urządzeń (opcja Modify) możesz określić specyficzne parametry, np. szybkość i tryb pracy kart sieciowych.

Przestrzeń dyskowa NetWare

Na zakończenie tekstowej części instalacji należy określić zajmowaną przez system przestrzeń dyskową. Jest to związane z założeniem partycji NetWare oraz z określeniem rozmiaru przeznaczonego na wolumin SYS:.

Do przechowywania danych i zarządzania przestrzenią dyskową NetWare 6 wykorzystuje usługę NSS (Novell Storage Services). Dzięki niej system efektywniej gospodaruje dostępną pamięcią masową. Dane przechowuje we własnym typie partycji i aby można było korzystać z przestrzeni dyskowej, należy w czasie instalacji założyć na serwerze partycję NetWare. Następnie możesz zdefiniować w niej woluminy logiczne. Wolumin to wydzielony obszar partycji przestrzeni dyskowej. Nie wchodząc w szczegóły, można go porównać do znanych z systemów Windows dysków logicznych, zakładanych na partycjach rozszerzonych. Podczas instalacji systemu musisz określić, ile miejsca na dysku będzie zajmował wolumin SYS:. Chodzi o miejsce, w którym przechowywane będą pliki systemu NetWare. Po podaniu wielkości partycji i woluminu SYS: (w megabajtach) możesz jeszcze określić, czy będzie obsługiwał mechanizm kompresji danych. Należy pamiętać, że po włączeniu kompresji nie można jej wyłączyć bez powtórnego utworzenia woluminu.

W trybie graficznym

Po utworzeniu SYS: system umieszcza na nim dane z płyty instalacyjnej, a następnie przechodzi do trybu graficznego. Pierwsze pytanie dotyczy nazwy serwera. Pamiętaj, że powinna być unikatowa w obrębie sieci. Dalej przechodzisz do okna, w którym system prosi o włożenie dyskietki licencyjnej, zawierającej informacje potrzebne do instalacji usług kryptograficznych, niezbędnych, żeby mogła działać część usług zawartych w systemie, np. dostęp do serwera przez SSL.

Po wczytaniu pliku z dyskietki w następnym oknie możesz założyć dodatkowe woluminy. Jeśli tylko masz odpowiednią ilość miejsca na dysku, dodaj wolumin na dane użytkowników i aplikacje: wybierz opcję CREATE, wprowadź nazwę, np. APPS, określ typ (tradycyjny lub zalecany NSS) i podaj rozmiar. Jeden wolumin może się znajdować na więcej niż jednym fizycznym dysku, ale taka konfiguracja nie jest zalecana, bo w wypadku awarii któregoś z napędów tracisz informacje przechowywane przez cały wolumin.

Dalej określasz, czy system ma montować wszystkie woluminy natychmiast, czy dopiero podczas restartu po instalacji.


Zobacz również