Sieci WLAN w SUSE Linux 9.2

Najnowsze dystrybucje Linuksa są wyposażone w jądro serii 2.6. Wraz z nim otrzymujemy całkowicie przebudowaną obsługę sieci WLAN, łącznie z obsługą szybkich sieci 802.11g.

Najnowsze dystrybucje Linuksa są wyposażone w jądro serii 2.6. Wraz z nim otrzymujemy całkowicie przebudowaną obsługę sieci WLAN, łącznie z obsługą szybkich sieci 802.11g.

Szczególnie w zastosowaniach prywatnych sieci bezprzewodowe gwałtownie wypierają tradycyjne sieci przewodowe. Nowsze standardy sieci WLAN, w standardzie 802.11g i przepustowości 54 Mb/s (a w niektórych rozwiązaniach niestandardowych nawet 108 Mb/s) w zupełności wystarczają do większości zastosowań. Starsze produkty, pracujące w standardzie 802.11b, przesyłają dane z szybkością zaledwie 11 Mb/s. Jednak nawet one umożliwiają szybkie surfowanie w Sieci i wymianę danych z innymi komputerami.

Jeszcze do niedawna z bezprzewodowej swobody mogli cieszyć się tylko użytkownicy Windows. Opracowanie sterowników dla Linuksa wydawało się być dla większości producentów sprzętu sprawą zupełnie marginalną. Projekt PCMCIA umożliwiał co prawda korzystanie ze starszych kart WLAN również w Linuksie, jednak trzeba było pokonać parę przeszkód. Obsługa nowoczesnych chipsetów 802.11b była już poza zasięgiem projektu PCMCIA.

Częściowym rozwiązaniem problemu był NDIS Wrapper. Biblioteka umożliwia stosowanie pod Linuksem sterowników napisanych dla Windows, a więc w tym przypadku również wykorzystanie najnowszych kart WLAN. Niestety, także i to rozwiązanie nie jest wolne od problemów. Przede wszystkim nie wszystkie sterowniki Windows chcą współpracować z NDIS Wrapper. Po drugie, użytkownik, który chce tylko korzystać z komputera, a nie "analizować jego życie wewnętrzne", z pewnością nie poradzi sobie z instalacją.

Nowości jądra 2.6

Nieustanne problemy z obsługą WLAN irytowały również autorów jądra 2.6. Ostatecznie w wersji 2.6 jądra do istniejących możliwości dodano całkiem nowy system komunikacji z kartami WLAN. Jest on w stanie komunikować się z kartami WLAN, które pracują w standardzie kart PC, jak i z urządzeniami PCI. Obejmuje to zarówno produkty wyposażone w jeden z popularnych chipsetów Atheros ATX100 (802.11b i 22 Mb/s) lub ATX111 (802.11h i 54 Mb/s), jak również produkty z nowszymi chipsetami Intersil. Prostsza jest także integracja z urządzeniami USB z funkcją WLAN.

Zastosowanie wszelkich dostępnych technologii w jednym urządzeniu stanowi oczywiście problem dla producentów. Dodatkowo, całość musi być łatwa w obsłudze.

Powiedzmy sobie szczerze: SUSE Linux 9.2 posiada najlepszą obsługę WLAN spośród wszystkich dotychczasowych. Nie oznacza to jednak, że nie ma już nic do poprawienia. Szczególnie użytkownicy, którzy korzystają z różnych kart, szybko odkryją pułapki. Nawet ci, którzy korzystają tylko z jednej karty, mogą przeżyć nieprzyjemne niespodzianki - i to nawet już w trakcie pierwszej instalacji, albo tuż po niej.

Bez problemów ze starszymi kartami

Automatyzacja - SUSE Linux 9.2 automatycznie rozpoznaje starsze karty, jednak wymagają one ręcznej konfiguracji.

Automatyzacja - SUSE Linux 9.2 automatycznie rozpoznaje starsze karty, jednak wymagają one ręcznej konfiguracji.

Jeżeli posiadasz starszą kartę WLAN, będziesz mógł z niej korzystać prawdopodobnie bezpośrednio po instalacji SUSE Linux 9.2. Dotyczy to większości produktów pracujących w standardzie 802.11b. Są one rozpoznawane bezpośrednio w trakcie instalacji, choć nie są automatycznie konfigurowane. Musisz więc pamiętać, że kartę rozpoznaną w trakcie instalacji trzeba ręcznie skonfigurować. Jest to całkiem sensowne, gdyż sieć powinna być chroniona szyfrowaniem WEP - lub obecnie nowszą wersja WPA - i procedura instalacyjna może nie być w stanie automatycznie rozpoznać zastosowanego klucza.

Kliknięcie przycisku Konfiguracja otwiera okno konfiguracji karty. Na tym etapie nawet nie próbuj szukać ustawień klucza WEP czy WPA. Nie są one aż tak głęboko ukryte, lecz posiadają po prostu własne okno ustawień, które staje się dostępne dopiero wówczas, gdy określisz typ urządzenia jako Bezprzewodowe. Ponieważ w większości przypadków dzieje się to automatycznie, możesz po prostu zignorować wyświetlone informacje i kliknąć przycisk Dalej, by przejść do zaawansowanej konfiguracji urządzenia WLAN.

Teraz widać, że wreszcie dopracowano pewne szczegóły. Domyślny tryb pracy to wreszcie - Infrastruktura, a nie jak wcześniej - Ad hoc. W pole z oznaczeniem Nazwa sieci (ESSID) wpisz nazwę, którą chcesz nadać swojej sieci podczas konfiguracji routera WLAN lub punktu dostępowego.

Jeżeli sieć jest chroniona szyfrowaniem WEP lub WPA, musisz dodatkowo zmienić tryb uwierzytelniania z Otwarty na Wspólny klucz w przypadku WEP lub WPA-PSK w przypadku WPA. Klucz należy wpisać w pole Klucz szyfrowania. Do dyspozycji są trzy tryby.

Tryb fraza hasła powoduje, że system tworzy klucz z wpisanego słowa. To właściwie najlepsza metoda, ponieważ nawet prosta fraza, w rodzaju mojehasło umożliwia wygenerowanie bardzo skutecznego klucza. Alternatywnie, można wpisać bazę klucza jako ciąg znaków ASCII, lub nawet ciąg znaków w systemie szesnastkowym. Jeżeli już wprowadziłeś wszystkie niezbędne zmiany, kliknięcie przycisku Dalej kończy konfigurację karty WLAN.

Karta WLAN jest wprawdzie skonfigurowana, ale z powodu czynności, jakie mimo wszystko zostały do wykonania, nadal nie jest dostępna. Nie możesz na przykład nadal skorzystać z oferty aktualizacji online. Dopiero ponowne uruchomienie komputera sprawia, że karta jest dostępna. Można to łatwo sprawdzić, wpisując w wierszu poleceń ifconfig, przy czym wymaga to zalogowania jako użytkownik root. Na liście kart pojawia się na końcu wlan0; karcie należy jeszcze przydzielić adres IP za pomocą DHCP.

Problem z nowymi kartami

Domyślnie - Wybrana jest opcja automatycznej konfiguracji adresu przez DHCP.

Domyślnie - Wybrana jest opcja automatycznej konfiguracji adresu przez DHCP.

Posiadacze nowych kart w standardzie 802.11g są w gorszej sytuacji. Teoretycznie dostępne są sterowniki do trzech najpopularniejszych chipsetów Atheros (AR 5212), Intersil (Pism GT) i Texas Instruments (ACX111). Mimo to po ponownym uruchomieniu komputera użytkownik stwierdza, że mimo skonfigurowania karty nie można połączyć się z siecią. Istnieje kilka powodów takiego stanu rzeczy.

Względnie najlepsza jest sytuacja posiadaczy kart z chipsetem Intersil. Do pełnej funkcjonalności brakuje jedynie pliku z oprogramowaniem wbudowanym karty (firmware). Możesz pobrać je za pomocą funkcji YaST Online Update (jeżeli dysponujesz alternatywnym dostępem do sieci, choćby poprzez kartę ethernetową), lub pobierz je bezpośrednio z serwera Artem ( http://www.artem.de/content/artem/artem000221/CC-54g_v1017.zip ). Z całego archiwum potrzebny jest jedynie plik wlandcb.arm, który znajduje się w folderze ComCard 54g/Win2k. Zaloguj się jako administrator i skopiuj ten plik pod nazwą isl3890 do folderu /lib/firmware.

Potem wystarczy już tylko wyjąć kartę z komputera i z powrotem umieścić w gnieździe PCMCIA, by otrzymać w pełni funkcjonalne łącze WLAN.


Zobacz również