Sieci na 100 Mb

Pomimo wielu różnych opcji wciąż najbardziej niezawodne sieci komputerowe wykorzystują sprawdzoną technologię Ethernet. Aby utworzyć taką sieć, trzeba wyposażyć każdy komputer w odpowiednią kartę sieciową.

Pomimo wielu różnych opcji wciąż najbardziej niezawodne sieci komputerowe wykorzystują sprawdzoną technologię Ethernet. Aby utworzyć taką sieć, trzeba wyposażyć każdy komputer w odpowiednią kartę sieciową.

Parametry techniczne i wyniki testów kart sieciowych

Parametry techniczne i wyniki testów kart sieciowych

Technologia produkcji kart sieciowych pracujących w standardzie 10/100 Mb/s została przez wielu producentów opracowana w najdrobniejszych szczegółach. Standard ten nie stwarza dzisiaj już nikomu większych problemów, czego przejawem jest m.in. fakt, że najprostsze karty sieciowe kosztują w granicach 50 zł.

Powstaje jednak pytanie, czy w takim razie karty sieciowe pochodzące od różnych producentów w ogóle różnią się w jakimkolwiek aspekcie? Pytanie jest dość istotne, gdy budujemy sieć składającą się np. z kilkudziesięciu komputerów i wtedy nawet różnica 50 zł w cenie pojedynczej karty składa się na pokaźną kwotę.

Pierwszą kwestią jest wydajność karty, mierzona za pomocą dwóch podstawowych parametrów: przepustowości i obciążenia procesora komputera. Można stwierdzić bez dużego ryzyka błędu, że prawie dowolna karta sieciowa 10/100 Mb/s nie będzie odbiegała o więcej niż kilka procent od najbardziej wydajnego modelu w tej grupie. Spośród testowanych wszystkie z wyjątkiem jednej zmieściły się w przedziale ocen wydajności 9,1-9,8/10. Tylko jedna karta uzyskała wynik nieco niższy (8,5/10). Oczywiście powyższe uwagi dotyczą kart instalowanych w złączu PCI, natomiast absolutnie nie odnoszą się do interfejsów sieciowych podłączanych przez USB.

Co ciekawe, te ostatnie również są przez producentów oznaczane jako 10/100 Mb/s, choć maksymalna przepustowość łącza USB 1.1, które wykorzystują, wynosi 12 Mb/s.

Ocena końcowa

Ocena końcowa

W praktyce karty PCI bardzo się zbliżają do swojej teoretycznie maksymalnej przepustowości - transfer prawie zawsze przekracza 90 Mb/s. W przypadku interfejsów sieciowych USB natomiast transfer oscyluje na poziomie 4-5 Mb/s, co doskonale pokazuje różnice między tymi dwoma technologiami.

Z kolei różnice w obciążeniu procesora są już zupełnie pomijalne, niezależnie od tego, w jaki sposób podłączasz interfejs sieciowy. Warto jednak pamiętać, że niektóre karty wyposażone są w programy konfiguracyjne, które pozwalają w pewnym zakresie regulować zależność pomiędzy wydajnością karty, a obciążeniem procesora. Jednak zmiany wprowadzane przez te urządzenia nie przekraczają kilku procent, zarówno jeśli chodzi o maksymalny transfer, jak i obciążenie procesora.

Jeśli jednak wydajność nie jest czynnikiem wyraźnie różnicującym karty, na jakie inne elementy należy zwrócić uwagę? Odpowiedź zależy, oczywiście, od tego, w jakim celu chcesz wykorzystać kartę sieciową. Jeśli zamierzasz połączyć tylko dwa lub trzy domowe komputery w sieć, wówczas w większości przypadków możesz wybrać kartę najtańszą (upewnij się tylko, że jest kompatybilna z systemem operacyjnym zainstalowanym w komputerze), zainstalować i zapomnieć o niej.

Jeśli jednak tworzysz większe środowisko sieciowe, najczęściej firmowe, wówczas trzeba wziąć pod rozwagę kilka dalszych czynników. Pierwszym z nich jest kwestia sterowników. Renomowani producenci dbają o to, aby maksymalnie duże serie ich kart pozostawały bez żadnych zmian konstrukcyjnych. Daje to pewność, że jedna wersja sterowników będzie się nadawała do wszystkich kart zainstalowanych w danej sieci, co ogromnie ułatwia pracę administratorowi. Co więcej, firmy przygotowują często sterownik uniwersalny, który obsługuje kilka różnych kart (choć z jednej rodziny) w kilkunastu różnych systemach operacyjnych. Takich udogodnień nie możesz oczekiwać od producentów najtańszych kart, których nazwy widzisz najczęściej po raz pierwszy w życiu.

Kolejne różnice wiążą się już z dodatkową funkcjonalnością kart. Najczęstszym rozszerzeniem w stosunku do podstawowej konstrukcji jest dodanie mechanizmu WOL (Wake On LAN), który pozwala zdalnie uruchomić komputer nawet wówczas, gdy wcześniej został fizycznie wyłączony.

Opłacalności wydajność

Opłacalności wydajność

Ma to duże znaczenie dla wygody administrowania komputerami w sieci. Bardziej zaawansowane karty zgodne są ze standardem opracowanym przez firmę Intel, nazwany WfM (Wired for Management). Aby uzyskać certyfikat zgodności z tym standardem, karta musi spełniać wiele warunków. Jednym z nich jest obsługa mechanizmu PXE, czyli Pre-boot Execution Environment. PXE pozwala wczytać dane z serwera, zanim z twardego dysku wystartuje system operacyjny. Oznacza to, że administrator sieci może zdalnie uruchomić np. dowolne oprogramowanie diagnostyczne, które przeprowadzi chociażby indeksację sprzętu zainstalowanego w danym komputerze lub operacje naprawcze.

Wreszcie niektóre karty wyposażone są w specjalne koprocesory, odpowiedzialne za sprzętowe szyfrowanie transmisji, najczęściej w standardzie 3DES. Jeśli szyfrowanie transmisji jest niezbędne, warto się zaopatrzyć w taką właśnie kartę, gdyż bardzo wyraźnie odciąża procesor komputera.

Cechą spotykaną czasami w kartach przeznaczonych do serwerów jest agregacja urządzeń. W jednym serwerze można zainstalować kilka kart sieciowych, które komputery z zewnątrz widzą jako jedną, o zwielokrotnionej przepustowości.

Jak testowaliśmy

Wszystkie karty sieciowe zostały poddane jednakowej procedurze testowej i ocenione w trzech kategoriach: możliwości, jakość i wydajność. Te trzy oceny posłużyły jako podstawa do wyliczenia oceny końcowej. Z kolei ocena końcowa, w połączeniu z ceną danej karty w odniesieniu do średniej ceny wszystkich kart biorących udział w teście, pozwoliły obliczyć opłacalność zakupu. Szczegółowe kryteria oceny przedstawiają się następująco:

Możliwości - pod uwagę braliśmy przede wszystkim deklarowaną szybkość karty (10, 10/100 bądź 100/1000 Mb/s), rodzaje portów na śledziu, a także oferowanie przydatnych funkcji: WOL, szyfrowania danych, PXE, możliwość agregacji kart. Punkty przyznawaliśmy również kartom wyposażonym w pamięć cache. Wreszcie wpływ na wynik miała jakość dołączonego do karty oprogramowania konfiguracyjnego.

Jakość - punkty można było uzyskać w zależności od długości gwarancji, poziomu dołączonej dokumentacji i instrukcji instalacji. Dodatkowo braliśmy pod uwagę wyposażenie w diody ułatwiające ewentualną diagnostykę karty.

Wydajność - do pomiarów użyliśmy dwóch programów. Qcheck, służący do diagnostyki urządzeń sieciowych, potrafi zbadać przepustowość łącza i czas reakcji urządzeń sieciowych, wykorzystując różne protokoły, w tym oczywiście TCP, UDP oraz IPX. Na użytek testu zmierzyliśmy parametry Response time i Throughput dla protokołu TCP oraz Streaming dla UDP. W każdym przypadku ustawialiśmy maksymalną dozwoloną przez program wielkość testowego pakietu danych. Drugi program, IOMeter, służy do pomiaru wydajności podsystemów sieciowych i dyskowych pracujących pod obciążeniem. Pod uwagę braliśmy wyniki: Total I/O per second, Total MB per second i zajętość procesora.

Wszystkim uzyskanym wynikom zostały przypisane odpowiednie wagi i wystawione oceny w odniesieniu do najlepszego wyniku w każdym teście.

Opłacalność - została obliczona dwuetapowo. Najpierw ustalono opłacalność pomocniczą według wzoru OP = ocena końcowa * średnia cena wszystkich urządzeń / cena testowanej karty sieciowej. Najwyższy rezultat opłacalności pomocniczej stał się podstawą do dalszych obliczeń. Wzór opłacalności przedstawia się następująco: O = 10 * OP testowanej karty sieciowej / OP maks. Oznacza to, że karta sieciowa, której zakup jest najbardziej korzystny ze względu na stosunek ceny do możliwości, otrzyma w kategorii opłacalność 10 punktów, a pozostałe modele odpowiednio mniej.

Uwaga - na płycie dołączonej do czasopisma zamieszczamy pełną wersję arkusza testowego, używanego w PCWK Lab. W arkuszu tym zawarte są wyniki wszystkich szczegółowych ocen i pomiarów, którym poddawana była każda karta sieciowa. Arkusz pozwala w łatwy sposób zmieniać wagi przypisane poszczególnym testom, co pozwala dostosować ważność poszczególnych wyników do własnych potrzeb.

Platforma testowa wykorzystana do testów przedstawia się następująco. W komputerze pełniącym funkcję serwera testowego zainstalowaliśmy kartę gigabitową, czyli o klasę wyższą od testowanych. Karta współpracowała z przełącznikiem, który również jest zgodny z technologią gigabitową. W ten sposób wykluczyliśmy ewentualne ograniczenia, jakie sprzęt pomiarowy mógłby narzucać kartom klasy 10/100 Mb/s. Komputer testowy wyposażony był w procesor Pentium III 1,2 GHz (program IOMeter nie współpracuje poprawnie z procesorami Pentium 4 bądź dowolnymi AMD) i 256 MB pamięci RAM.


Zobacz również