Ubierz się w komputer

Nadchodzą czasy, w których na dobre będziemy mogli zapomnieć o monitorach, klawiaturach i myszach, a notebooki, palmtopy i komórki staną się po prostu niewygodne, bo wciąż zajmują miejsce. W erze ubieralnych komputerów swój osobisty system będziemy zakładali tak jak... czapkę i szalik.

Nadchodzą czasy, w których na dobre będziemy mogli zapomnieć o monitorach, klawiaturach i myszach, a notebooki, palmtopy i komórki staną się po prostu niewygodne, bo wciąż zajmują miejsce. W erze ubieralnych komputerów swój osobisty system będziemy zakładali tak jak... czapkę i szalik.

Technologia produkcji "ubieralnych systemów komputerowych" (wearable computing systems) wyszła już z fazy niewygodnych i niewydajnych produktów z lat 70. i 80. Rozwój Internetu pozwalający ubieralnym komputerom na szybki, bezprzewodowy dostęp do olbrzymiej ilości danych dodatkowo sprawił, że "wearables" stały się powoli komercyjną rzeczywistością. Składający się z zamontowanego w specjalnych okularach wyświetlacza, systemu wprowadzania danych, urządzeń oferujących bezprzewodowy dostęp do sieci oraz innych narzędzi komunikacyjnych, ubieralny system komputerowy może pełnić rolę inteligentnego asystenta, "drugiego mózgu", który zawsze nam towarzyszy i stanowi rozwinięcie naszych zmysłów i pamięci.

System taki działa bez permanentnej ingerencji użytkownika, ale w każdej chwili można wydać mu i wyegzekwować wykonanie poleceń, zajmując się w tym czasie czynnościami, które nie mają nic wspólnego z "siedzeniem przed komputerem". Ubieralny komputer, stanowiący część garderoby, może być tak samo funkcjonalny, jak komputer stacjonarny czy notebook. Systemy "wearables" umożliwiają pracę w standardowych aplikacjach, takich jak edytory tekstu, arkusze kalkulacyjne i bazy danych, jednak takie wykorzystanie tych produktów to tylko marnotrawstwo potencjału. To tak jakby traktować komputery PC jedynie jako maszyny do pisania. W odróżnieniu od stacjonarnych i przenośnych, komputery ubieralne mogą bowiem "widzieć" i "słyszeć" oraz jak sam użytkownik, "doświadczać" jego rzeczywistości. Urządzenia te są w stanie rejestrować fizyczne środowisko użytkownika w większym stopniu niż to było do tej pory możliwe.

W przypadku komputerów stacjonarnych podstawowym zadaniem użytkownika jest w istocie praca z nimi, natomiast jeśli chodzi o komputery ubieralne to użytkownik przez większość czasu robi coś innego: rozmawia, chodzi po ulicach albo naprawia silnik Boeinga 777. Systemy tego typu pełnią rolę pomocniczą - ich rola często sprowadza się do zbierania informacji z otoczenia. Ubieralny interfejs, który wie gdzie fizycznie znajduje się jego właściciel, w zależności od charakteru tego miejsca wysyła głosowe albo tekstowe informacje o rozkładzie ulic, zmianach pogody w ciągu najbliższych piętnastu minut albo dyskretnie wyświetla informacje o osobie, którą właśnie spotkał jego użytkownik.

Składniki i funkcje systemu

Podstawowe elementy ubieralnego systemu komputerowego to zamontowany na głowie wyświetlacz (head mounted display), kamera wideo (head mounted video camera) oraz jednostka centralna (central processing unit).

Umieszczona na głowie kamera ustawiona jest na linii wzroku użytkownika i pełni funkcję "dodatkowych oczu", które przesuwają się wraz z ruchami głowy. Kamera w dużym stopniu redukuje zadania całego systemu wizualnego, bowiem nie jest wymagane wprowadzanie innych danych wizualnych, dopóki system opiera się na informacjach zbieranych przez "live video". Pozwala to uwolnić użytkownika od konieczności "sterowania" komputerem za pomocą rąk: system automatycznie pracuje w tle i jest na tyle inteligentny, że sam podejmuje decyzje na podstawie analizy zebranych danych, a jedyną czynnością użytkownika jest sterowanie punktem widzenia kamery za pomocą ruchów głowy.


Zobacz również