Wspólnota plików

Zabawa z materiałem DVD wypalonym na zwykłym cedeku co znakomity wstęp do poważniejszej multimedialnej twórczości.

Zabawa z materiałem DVD wypalonym na zwykłym cedeku co znakomity wstęp do poważniejszej multimedialnej twórczości.

Na pierwszy rzut oka wydawałoby się, że nie mając dostępu do drogiej nagrywarki DVD, możemy co najwyżej pomarzyć o samodzielnym, amatorskim tworzeniu kompilacji DVD. Okazuje się jednak, że nie znajdujemy się na straconej pozycji, bowiem producenci oprogramowania postanowili rozwiązać ten problem i umożliwili publikowanie materiału przygotowanego w formacie zgodnym z DVD na nośnikach CD. Niezbędne było jedynie rozszerzenie istniejącej specyfikacji DVD, tak aby możliwe było nagrywanie oraz późniejsze odtwarzanie zawartości DVD umieszczonej na innych nośnikach.

Dla odróżnienia nowy format przyjęło się określać skrótem cDVD i coraz częściej można go spotkać jako kolejny standard zapisu dostępnego w większości oprogramowania do authoringu DVD. Przykładem niech będzie aplikacja DVDIt! firmy Sonic.

Co wiedzieć należy

DVD to zestaw specyfikacji, zwanych księgami, które opisują różne aplikacje lub obszary zastosowania technologii DVD.

Księga DVD-ROM wyczerpująco omawia dwie podstawowe rzeczy: fizyczną specyfikację DVD, określającą, jak powinny być projektowane nośniki i optyczne czytniki DVD, oraz logiczną specyfikację DVD, opisującą sposób uporządkowania i formatowania danych na dyskach DVD z wykorzystaniem systemu plików UDF/Bridge.

Księga DVD Video, oparta na księdze DVD-ROM, określa z kolei organizację logiczną i strukturę formatu DVD Video. Omawia także, jak powinny być przygotowane wszystkie rodzaje plików multimedialnych (pliki wideo w formacie MPEG-2, dźwięk w formacie Dolby Digital, napisy itd.), aby dane te były zrozumiałe dla odtwarzacza DVD. Ciekawostką jest to, że księga DVD Video nie wspomina wyraźnie o konieczności umieszczania zawartości DVD Video na nośniku DVD-ROM. Nie jest to w każdym razie sprecyzowane.

Każdy dysk DVD Video ma ten sam podstawowy schemat rozkładu danych. W katalogu głównym (tzw. root level płytki DVD Video) znajduje się folder o nazwie VIDEO_TS (Video Title Sets), który zawiera zarówno pliki nawigacyjne, jak i właściwe pliki multimedialne nośnika DVD Video. Wewnątrz tego katalogu umieszczonych jest zazwyczaj wiele plików różnych formatów, spośród których chyba najważniejsze są pliki informacyjne IFO (Information Files) oraz tzw. pliki obiektów wideo VOB (Video Object Files).

Pliki VOB uważać można za podstawę budowy dysku DVD, jako że mają one właściwą treść wideo w standardzie MPEG-2, strumienie dźwiękowe standardów Dolby Digital i PCM, napisy oraz, oczywiście, menu. Plik IFO działa z kolei jako swego rodzaju skrypt (wykonywany przez player DVD podczas odczytu pliku VOB), zawierający informację o sposobie prezentacji danych, kolejności odtwarzania ścieżek wideo oraz audio itd.

Dedykowany odtwarzacz formatu cDVD, czyli w najprostszym przypadku komputer PC wyposażony w czytnik

DVD-ROM oraz odpowiednie oprogramowanie, używa plików IFO jako swoistych punktów startowych w czasie odczytu cDVD. Można to wykorzystać i staje się jasne, że jeśli dane przygotowane w formacie DVD Video zawierają pliki IFO oraz VOB, to zawartość DVD może być odtworzona nie tylko z nośników DVD i CD, ale również z dysku twardego lub innego medium, służącego do przechowywania danych. Okazuje się, że możliwości formatu DVD sięgają poza nośniki DVD-ROM.


Zobacz również