Authoring DVD od A do Z


Do nawigacji i wyboru żądanego rozdziału lub uaktywnienia danej funkcji używa się elementów graficznych, nazywanych przyciskami (buttons). Menu najczęściej tworzone jest w trybie określanym jako Hilite, w którym do zaznaczenia wyboru używa się 4-bitowej maski o 16 stopniach przeźroczystości. W drugim trybie określanym jako Truecolor korzysta się z elementów graficznych, zapisanych w pełnej palecie kolorów. W tym trybie nie jest możliwe stosowanie dynamicznego menu. Tworzenie menu może znacznie ułatwić program firmy MediaChance DVD Menu Studio, współpracujący z większością oprogramowania do authoringu DVD.

Płyty DVD zawierają szereg ciekawych zabezpieczeń, głównie przed kopiowaniem. Powszechnie stosuje się dwa typy zabezpieczeń.

Content Scrambling System (CSS) to zabezpieczenie przed kopiowaniem zawartości płyty na inną płytę lub twardy dysk. Jego idea polega na użyciu specjalnych kluczy szyfrujących dane, w które wyposażona jest zarówno zabezpieczona płyta, jak i odtwarzacz DVD. Drugim zabezpieczeniem jest Macrovision, uniemożliwiający przegranie materiału wideo bezpośrednio z odtwarzacza DVD, np. na magnetowid VHS. Istnieje jednak wiele prostych sposobów ominięcia obu tych zabezpieczeń. Kolejnym ciekawym zabezpieczeniem, ale innego typu, jest możliwość przypisania do płyty tzw. regionu, który w założeniu ma przeciwdziałać sprzedaży płyt DVD, przeznaczonych na rynek innego regionu.

W praktyce często blokadę regionalną można zdjąć, bądź to modyfikując oprogramowanie odtwarzacza DVD (lub napędu DVD-ROM), bądź też używając nawet odpowiedniej kombinacji klawiszy na pilocie odtwarzacza. Dość ciekawym rozwiązaniem dla płyt DVD jest możliwość ustawienia blokady rodzicielskiej (Parental lock), uniemożliwiającej niepowołane odtwarzanie płyt DVD lub wybranych ujęć przez dzieci.

Trzeba jednak przyznać, że możliwość ta praktycznie rzadko jest stosowana.

Nagrywarki DVD

Authoring DVD od A do Z

Plextor PX-708A to jedna z szybszych nagrywarek, "wypalających" płyty DVD+R z prędkością 8X.

Nie zadziwia już komputer wyposażony w odpowiednią nagrywarkę DVD. Obecnie na rynku rywalizują trzy formaty nagrywanych płyt DVD: DVD-R/-RW i DVD+RW/+R oraz DVD-RAM. Jednym z pierwszych formatów nagrywanych płyt DVD był DVD-RAM.

Nie posługiwano się nim często do zapisu materiałów wideo, pozostał w większości wypadków doskonałym formatem do archiwizacji danych.

Początkowo wydawało się, że niezagrożoną pozycję zajmuje format DVD-R/-RW, opracowany i promowany przez Pioneera. Przemawiała za nim większa zgodność nagranych płyt ze stacjonarnymi odtwarzaczami DVD, niższa cena oraz większa dostępność nośników. Wprowadzony z opóźnieniem przez alians kilku znanych koncernów, m.in. Philipsa, Ricoha i HP format DVD+RW/+R, miał na starcie nieco lepsze parametry techniczne, jednak wystąpiły poważne problemy z wprowadzeniem obsługi płyt jednokrotnego zapisu DVD+R. Co ciekawe, w przeciwieństwie do formatów DVD-R/-RW i DVD-RAM format ten nadal nie uzyskał akceptacji konsorcjum DVD Forum, powołanego do prowadzenia prac nad rozwojem i kompatybilnością formatów DVD. Pewną próbą pogodzenia "wojny formatów" wydają się nowe generacje nagrywarek, umożliwiające zapis na nośnikach obu formatów (a nawet z DVD-RAM). Także Pioneer, który od samego początku lansował format DVD-R/-RW, wyposażył swoje nowe modele nagrywarek DVR-106D/107 w obsługę formatu DVD+R/+RW. Z punktu widzenia authoringu DVD nie ma zbyt istotnej różnicy pomiędzy formatem "minus" i "plus", ponieważ struktura utworzonej w procesie authoringu DVD płyty jest identyczna.

W tym wpadku istotną różnicą jest jedynie kompatybilność formatu nośnika z odtwarzaczami DVD.

Nowe odtwarzacze DVD, a także napędy DVD-ROM w poprawny sposób odczytują zarówno "minusy", jak i "plusy". Jeśli chodzi o kompatybilność ze starszymi urządzeniami, to z przeprowadzonych testów wynika, że płyty DVD-R cechują się większą zgodnością, natomiast stwarzają większe problemy z poprawnym odczytem płyt DVD+R, nawet w porównaniu z DVD-RW/+RW.

Odnośnie do parametrów technicznych format "plus" prezentuje się nieco lepiej, czego dobrym przykładem jest najnowsza nagrywarka Plextora PX-708A, "wypalająca" płyty DVD+R 8x, DVD+RW 4x, DVD-R 4x, DVD-RW 2x. Płyty "minus" i "plus" zapisywane są na płytach o jednej warstwie i mają rzeczywistą pojemność 4,38 GB (podawana przez producentów na płytach pojemność 4,7 GB wynika z zaokrąglenia milionów bajtów i w rzeczywistości jest niższa). Pozwala to średnio na zapis około 90 minut dobrego jakościowo materiału wideo.

Z ostatnich informacji prasowych Pioneera i Philipsa wynika, że w najbliższym czasie niezależnie od siebie wprowadzą one do sprzedaży nową generację nagrywarek DVD, wykorzystujących płyty dwuwarstwowe, określane skrótem DL (Double Layer). Umożliwi to na podwojenie ilości zapisywanego na płycie materiału wideo. W obu wypadkach będą to technologiczne rozwinięcia formatów jedynie dla płyt jednokrotnego zapisu, odpowiednio dla DVD-R i DVD+R.

Oprogramowanie do authoringu DVD

Authoring DVD od A do Z

Spruce DVDVirtuoso to przykład rodziny profesjonalnego oprogramowania do authoringu DVD firmy Spruce Technologies, która po przejęciu przez Apple'a nie jest już dalej rozwijana.

Na rynku dostępne jest bogate oprogramowanie do authoringu DVD, które możemy podzielić na trzy kategorie: oprogramowanie amatorskie, półprofesjonalne oraz profesjonalne. Pierwszą kategorię stanowią programy, które często poza authoringiem DVD umożliwiają realizację podstawowych operacji związanych z przechwytywaniem materiału wideo, prostą edycję oraz kodowanie do formatu MPEG-2.

Możemy skorzystać z pojedynczej ścieżki audio zapisanej w formacie MP2 lub LPCM. Najczęściej do tworzenia interaktywnego menu przeznaczone są specjalne wbudowane kreatory automatyzujące cały proces. Oprogramowanie półprofesjonalne umożliwia realizację zaawansowanych operacji związanych z authoringiem DVD oraz końcowym zapisem przygotowanego materiału. Możemy korzystać z kilku ścieżek audio, zapisanych w formacie Dolby Digital. Dostępna jest funkcja dodawania ścieżek z wielojęzycznymi napisami. Dodatkowo jako opcja zapisu często oferowana jest możliwość użycia napędu DLT (Digital Linear Tape). Oprogramowanie półprofesjonalne z reguły pozbawione jest kreatorów do tworzenia menu. Przygotowuje się je samemu przy wykorzystaniu plików graficznych, zapisanych zazwyczaj w formacie Photoshopa i zawierających graficzne przyciski umieszczone na warstwach. Oprogramowanie profesjonalne umożliwia realizację najbardziej zaawansowanego i skomplikowanego authoringu DVD, stosowanego w systemach profesjonalnych. Dzięki takiemu oprogramowaniu możemy skorzystać praktycznie z wszystkich możliwości oferowanych przez format DVD-Video. Oprócz wcześniej wspomnianych formatów ścieżek audio, obsługiwany jest również format DTS. Dostępna jest opcja dodatkowych ścieżek wideo, przeznaczonych do tworzenia ujęć wielokamerowych. Możliwe jest definiowanie systemów zabezpieczeń przed kopiowaniem CSS, Macrovision, regionów oraz blokady rodzicielskiej.

W przypadku oprogramowania profesjonalnego nie mając ograniczeń systemu pojedynczego VTS w ramach jednego projektu, możemy korzystać z plików wideo zapisach zarówno w formacie 4:3, jak i 16:9 oraz z plików audio w różnych formatach.