Całkiem nowa Sieć


Jak i kiedy

Wdrożenie nowego standardu będzie zapewne długotrwałym procesem. W chwili obecnej do testowego odcinka szkieletu Internetu działającego na podstawie IPv6 (tzw. 6bone) przyłączonych jest zaledwie 400 różnych sieci na całym świecie.

Dość powszechnie stosowany jest teraz mechanizm tzw. tunelowania.

Sieć oparta na IPv4 może porozumiewać się z taką, która wykorzystuje nowy IP poprzez "zaszywanie" pakietów IPv6 w IPv4, co umożliwia odpowiednie oprogramowanie. Taki system stosują często firmy w celu zwiększenia bezpieczeństwa połączeń poprzez Sieć.

Zanim "cały" Internet działać będzie w oparciu o nowy protokół IP, minie jeszcze zapewne kilka lat. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem rozwoju będzie stosowanie rozwiązań kompatybilnych z IP zarówno w wersji 6., jak i 4. W sieciach lokalnych firmy już teraz mogą wykorzystywać technologię IPv6, jedynie urządzenia brzegowe, zapewniające "wyjście na świat", muszą być zgodne z obecnym IPv4. Większość producentów sprzętu sieciowego oferuje urządzenia wspierające IPv6 z opcją wstecznej kompatybilności ze starszym protokołem. Twórcy oprogramowania również dostrzegają potrzebę implementacji IPv6 w swoich produktach (np. Linux, Windows 2000).

Czynnikiem, który ma szansę przyspieszyć wdrożenie IPv6, jest bardzo szybki rozwój technologii bezprzewodowych. W tej chwili sieci telefonii komórkowej mają już ponad 400 milionów klientów, a w przeciągu 3 - 4 lat ich liczba prawdopodobnie się podwoi. Operatorzy GSM wprowadzają do swojej oferty różne usługi internetowe. Na razie mają one dosyć ograniczony charakter (serwisy WAP, poczta elektroniczna), ale wkrótce to się zapewne zmieni. W tym roku wprowadzony zostanie "komórkowy" dostęp do Sieci z prędkością 38 Kb/s, a w przyszłym na rynku pojawią się pierwsze usługi zapewniające transfer z szybkością 384 Kb/s. W nieco dalszej przyszłości do dyspozycji będą łącza internetowe o przepustowości około 2 Mb/s. Dzięki temu mogą sprawdzić się przepowiednie, że nie komputery stacjonarne, ale "komórki" staną się najbardziej powszechnym narzędziem dostępu do Sieci.

Gdy urządzenia bezprzewodowe "uzyskają" pełny i stały dostęp do Internetu, być może również będą identyfikowane w Sieci przez unikalny adres. Spowoduje to potrzebę zagospodarowania kolejnych milionów IP.

Na pytanie, czy to właśnie technologie bezprzewodowe przyczynią się do powszechnego wdrożenia IPv6, odpowiedź uzyskamy dopiero w przyszłej dekadzie. Pewne jest natomiast, że proces ten jest tylko kwestią czasu.

Budowa nagłówka IP

Protokół IP wersji 6 cechuje przede wszystkim 128-bitowy system adresowania. Jednak budowa tzw. nagłówka, którym oznaczony jest każdy przesyłany w Sieci pakiet danych, umożliwia wykorzystanie innych dobrodziejstw związanych z tym protokołem (priorytety, etykiety przepływu czy mechanizmy kryptograficzne).

Nagłówek pakietu w IPv6 składa się z następujących pól: numer wersji, priorytet, etykieta strumienia, długość danych, następny nagłówek, limit skoków, adres IP nadawcy, adres IP odbiorcy. Priorytet określa "ważność" przesyłanych danych. Namiastka takiego mechanizmu zawiera również obecnie używany IP. Niektóre dane transmitowane w sieci wymagają specjalnego traktowania, gdyż są "wrażliwe" na wzmożony ruch w sieci (przeciążenia). Takim danym nadaje się specjalny priorytet określany liczbowo. Cyfra 0 oznacza jego brak, 1- określa mało ważne dane, 2 - to dane "podróżujące" bez nadzoru (usługi poczty elektronicznej), 4 - "ważniejsze" usługi (typu FTP). Największy priorytet (6 i 7) mają natomiast transmisje zarządzające siecią.

Następnym polem w nagłówku nowego protokołu IP jest - etykieta strumienia. Wykorzystuje się je do określania parametrów przepływu pakietów w tej samej transmisji pomiędzy dwoma konkretnymi stacjami w sieci. Dane "oznaczone" konkretną etykietą będą podróżować dokładnie tą samą trasą, jaką przypisano pierwszemu pakietowi danej transmisji.

Następne pole - długość danych, określa wielkość przesyłanego pakietu z wyłączeniem długości samego nagłówka.

Pole - następny nagłówek, umożliwia umieszczenie w pakiecie dodatkowych informacji (na przykład adresów IP wszystkich węzłów sieci na drodze od nadawcy do adresata). W polu - limit skoków, określić można maksymalną liczbę węzłów na trasie jaką pokonują dane. Po przekroczeniu limitu pakiet jest odrzucany.

Funkcja dwóch ostatnich pól jest oczywista - adres nadawcy/odbiorcy określa 128-bitowe pola adresów nadającego i odbierającego dane.