Cyfrowy tygiel współczesnego maga


Ceny profesjonalnego oprogramowania do kompozycji budzą grozę, gdyż kosztujący około 1000 dolarów After Effects zalicza się do "prostszychÓ! Oprogramowanie takie, jak Digital Fusion, Shake czy NUKE, to wydatki na poziomie kilkukilkunastu tysięcy dolarów za pojedynczą instalację. Sporo znanych firm zajmujących się postprodukcją dysponuje napisanymi specjalnie na swoje potrzeby narzędziami, których w ogóle nie zamierzają wprowadzać do komercyjnej dystrybucji. Zaś ceny sprzętowych systemów przeznaczonych do kompozycji (np. firmy Quantel) to wydatki na poziomie nawet kilkudziesięciu czy kilkuset tysięcy dolarów.

Kluczowanie

Z kompozycją ściśle związana jest technika kluczowania. Zadaniem kluczowania jest dostarczenie dobrych masek, które pozwolą wydobyć z kadru określone elementy. Dzięki kluczowaniu grafik otrzymuje od operatora kamery materiał, który niemal natychmiast może wykorzystać jako kolejną warstwę w kompozycji.

Cyfrowy tygiel współczesnego maga

Dyskretny urok sztuki tworzenia efektów trudno dostrzec w Cast Away. Nie tylko zachwycać, ale i uwiarygodniać - oto zadanie specjalistów od efektów specjalnych.

Z pierwszym użyciem kluczowania mieliśmy do czynienia w 1916 roku, kiedy to Frank Williams filmował ruchome obiekty i aktorów na jednorodnym, kontrastującym podkładzie, który następnie usuwano. Po latach na podstawie tej techniki powstał słynny telewizyjny blue-box, niebieski ekran. Idea jest prosta: filmujemy przedmioty i bohaterów na jaskrawym, niebieskim tle. Intensywny niebieski rzadko występuje w naturze, składową niebieską można więc łatwo usunąć, a następnie w obszary wcześniej zajęte przez ten kolor wprowadzić dowolny inny obraz. Blue-box zyskał popularność głównie w telewizji, gdzie stał się podstawowym narzędziem zwłaszcza w różnego rodzaju serwisach informacyjnych, a później umożliwił zrealizowanie tzw. wirtualnego studia.

Współczesne kluczowanie to nie tylko niebieski ekran. Równie popularny jest ekran zielony, zdarza się, że trzeba wykorzystać inne kolory, np. czerwony lub czarny. Generalna zasada jest prosta: filmowane postaci i obiekty powinny zawierać jak najmniej składowych koloru tła. Niekiedy zdarzają się wyjątkowo wyrafinowane przypadki używania techniki niebieskiego ekranu. W pochodzącym z 2000 roku filmie Hollow Man problemem była symulacja interakcji niewidzialnego bohatera i otoczenia (strugi wody spływające na aktora). W takich scenach niebieskim (czy innego koloru) ekranem był... Kevin Bacon, aktor grający niewidzialną postać. Wystarczyło go wykluczować z ujęcia, a następnie odpowiednio uzupełnić tło. Jednak to nie Hollow man był pierwszym filmem, w którym aktor pełnił funkcję ekranu. We wspomnianym już Forreście Gumpie w celu (cyfrowego na szczęście) usunięcia nogi jednego z aktorów owinięto ją niebieskim materiałem.

Kontrola ruchu

Dotknęliśmy tu ciekawego problemu - jak uzupełnić tło w miejscach, w których maska usuwa obraz? Gdy ujęcie jest filmowane z nieruchomej kamery, zwykle nie ma problemu, uzupełnieniem może być jakikolwiek inny obraz sfilmowany nieruchomą kamerą. Ale gdy kamera porusza się lub zmienia ogniskową? Aktorzy na pierwszym planie muszą przecież poruszać się zgodnie z tym, co widzimy w tle (czy też odwrotnie), wszak perspektywa ma swoje prawa. Jak zatem zrobić taką kompozycję?

Kamienie milowe współczesnych efektów specjalnych

1994

Król lew

Dwuwymiarowa animacja ze wspaniałą sceną ucieczki stad. Ruch zwierząt w stadzie był symulowany cyfrowo.

1995

Casper

Cyfrowy duszek w jednej z głównych ról.

1995

Toy Story

Dzień z życia zabawek, czyli pierwszy całkowicie komputerowy kinowy film długometrażowy.

1996

Ostatni smok

Cyfrowy smok jest jednym z głównych bohaterów filmu.

1997

Titanic

Sąsiadujące z rzeczywistymi, pierwsze naprawdę realistyczne ujęcia (statku na oceanie i pasażerów) wygenerowane całkowicie za pomocą grafiki komputerowej.

Triumfalny powrót techniki przechwytywania ruchu.

1998

Dawno temu w trawie

Świat mrówek nie mógł obejść się bez komputerowej roślinności.

1999

Matrix

Time slice na dużym ekranie, czyli efekt zamrożenia w czasie, podbija serca widzów.

Walking with Dinosaurs

Kilkuodcinkowy serial telewizji BBC przedstawiający czasy dinozaurów w sposób pseudodokumentalny udowadnia, że realistycznej animacji komputerowej w telewizji może być naprawdę dużo.