Gdzie wzrok nie sięga


Już dziś trudno znaleźć dziedzinę, w której nanotechnologie nie miałyby zastosowania. Wykorzystywane są m.in. w energetyce, informatyce, teletechnice, ochronie środowiska, medycynie, przemyśle produkcji materiałów, przemyśle chemicznym, farmaceutycznym, optycznym. Materiały uzyskane z nanocząsteczek posiadają nadzwyczajne właściwości fizyko-chemiczne - inne niż te, które znaliśmy dotychczas, np. lekkie, a jednocześnie wytrzymałe materiały. W skali nano można budować zminiaturyzowane pamięci komputerowe o ogromnych pojemnościach. Przewody wykonane z nanomateriałów posiadają nadzwyczajne właściwości przewodzące, co pozwala na konstrukcję superszybkich komputerów czy łącz telekomunikacyjnych. Opierając się na nanotechnologii mogą być wytwarzanie wysokosprawne ogniwa słoneczne. Uda się też zbudować superlekki samolot, zużywający niewielkie ilości paliwa i biorący na pokład tysiąc pasażerów. Nanotechnologie mogą przynieść wiele korzyści w ochronie środowiska.

Martwa i żywa natura

W ramach nanotechnologii rozwija się nowa dziedzina wiedzy - nanobiotechnologie. Stanowią one interfejs pomiędzy sektorem nanotechnologii oraz biologią, czyli pomiędzy żywą i martwą naturą. Naukowcy poznają procesy życiowe zachodzące w nanoskali. Specjalne narzędzia - nanosensory - pozwolą wkrótce na wgląd i obserwację zmian w procesach biologicznych żywego organizmu. Prace są już zaawansowane, a wyniki badań są wykorzystuje się w pracach nad nowymi lekami i ich produkcją. Dzięki nanobiotechnologii są konstruowane wyrafinowane narzędzia diagnostyczne i terapeutyczne, farmaceutyki oraz materiały medyczne. Powstaje nowa dziedzina medycyny - nanomedycyna, która umożliwia wykorzystanie właściwości nanoświata w leczeniu wielu, dziś jeszcze trudnych do leczenia lub nieuleczalnych chorób. Będzie można regenerować tkanki, wytwarzać nowe organy, produkować leki, tworzyć systemy dystrybucji leków w organizmie, odmładzać i pielęgnować skórę czy likwidować nieuleczalne dziś choroby nowotworowe.

Przewiduje się, że w najbliższych latach zostaną skonstruowane trójwymiarowe nanosystemy zawierające heterogeniczne nanokomponenty i sieci połączeń o nowej architekturze. Będzie więc można tworzyć molekularne nanosystemy imitujące procesy życiowe. Stworzenie elementów życia w laboratorium będzie możliwe już w latach 20. tego stulecia.