Kamery bez taśmy

W epoce braci Lumiere ruchomy obraz można było zarejestrować jedynie na światłoczułym filmie. Kiedy powstała technologia wideo, alternatywą dla błony z celuloidu stała się znacznie tańsza, ale nietrwała taśma magnetyczna. W dobie cyfrowych kamer wideo w nośnikach można już przebierać.


W epoce braci Lumiere ruchomy obraz można było zarejestrować jedynie na światłoczułym filmie. Kiedy powstała technologia wideo, alternatywą dla błony z celuloidu stała się znacznie tańsza, ale nietrwała taśma magnetyczna. W dobie cyfrowych kamer wideo w nośnikach można już przebierać.

Panasonic SDR-H250 - urządzenie umożliwia zapis filmu zarówno na twardym dysku, jak i na karcie pamięci SD.

Panasonic SDR-H250 - urządzenie umożliwia zapis filmu zarówno na twardym dysku, jak i na karcie pamięci SD.

Kilka lat temu na rynku pojawiły się amatorskie cyfrowe kamery wideo i od tego czasu dominuje jeden standard nośnika, na którym większość urządzeń nagrywa pliki wideo - kaseta Mini DV. Umieszczona w niej taśma magnetyczna ma tę zaletę, że może przyjąć bardzo dużo danych w krótkim czasie, co pozwala na niemal bezstratne zapisywanie rejestrowanych obrazów w formacie nisko skompresowanego pliku AVI. Mały spadek jakości podczas kompresji DV to główna zaleta nagrań na taśmie. Niestety, ta forma zapisu filmu ma również niemało wad. Użytkownicy kamer Mini DV skarżą się na długi czas dostępu do poszukiwanej sekwencji nagrania na taśmie oraz powolne przegrywanie materiału do komputera. Za wadę można też uznać wielkość plików AVI (film trwający 1,5 min to przeszło 320 MB!) oraz brak możliwości odtworzenia filmu bezpośrednio z kasety za pomocą jakiegokolwiek rozpowszechnionego urządzenia, takiego jak komputer, magnetowid czy odtwarzacz DVD. Jeśli chcesz podzielić się z kimś swoim nagraniem, musisz poświęcić sporo czasu na skopiowanie materiału do komputera oraz jego kolejne skompresowanie, aby dał się w całości zapisać na pendrive'ach czy płytach DVD-R.

Panasonic SDR-H250 - kamerę wyposażono w ekran LCD z małą rozdzielczością. Większość ustawień wykonuje się za pomocą minidżojstika, znajdującego się w środku koła trybów pracy po prawej stronie.

Panasonic SDR-H250 - kamerę wyposażono w ekran LCD z małą rozdzielczością. Większość ustawień wykonuje się za pomocą minidżojstika, znajdującego się w środku koła trybów pracy po prawej stronie.

Na domiar złego taśmy, na których rejestruje się filmy DV, nie grzeszą długowiecznością. Stosunkowo szybko (nawet po kilkunastu nagraniach) potrafią odmówić współpracy. Zalety kaset Mini DV nie kompensują licznych wad, dlatego producenci szukali nośników alternatywnych. W 2002 roku pojawiła się malutka kamera Panasonic, która nagrywała filmy na kartę pamięci SD, korzystając z kompresji MPEG-4. W 2005 roku firma pokazała bardziej zaawansowany model wyposażony w optykę Leiki - SDR-S100.

Jednak pierwszym nośnikiem amatorskich nagrań wideo, który miał skuteczniej konkurować z kasetami Mini DV, stała się mała płyta DVD(+/-)R(W). W porównaniu z kasetą ma ona ogromną zaletę - jest kompatybilna ze stacjonarnymi odtwarzaczami DVD oraz pecetowymi napędami DVD. Mała płyta niemal zaraz po nagraniu filmu może być odtworzona. Aby skopiować materiał, użytkownik kamery DVD nie potrzebuje kart przechwytujących, specjalnych kabli ani oprogramowania do edycji wideo. Producenci przewidzieli sukces nośnika alternatywnego w stosunku do mało wygodnej kasety DV i postanowili wprowadzić kolejne standardy - stosowane dotąd w aparatach cyfrowych karty pamięci oraz twarde dyski.

Wygoda

Sony HDR-CX6EK - kamera HD rejestrująca obraz na karcie pamięci Memory Stick.

Sony HDR-CX6EK - kamera HD rejestrująca obraz na karcie pamięci Memory Stick.

Alternatywne standardy zapisu filmu zastosowano głównie po to, żeby uprościć i przyśpieszyć archiwizację zarejestrowanego materiału. Jak wspomnieliśmy, wygoda posługiwania się kamerami Mini DV (oraz innymi mniej popularnymi nośnikami taśmowymi, Digital 8 czy Micro MV) nie budzi zachwytu. Znacznie szybciej przegrasz materiał z małej płyty DVD. Wystarczy sfinalizować zarejestrowane na niej nagrania i włożyć nośnik do napędu DVD w pececie lub do stacjonarnego odtwarzacza DVD. Jeszcze lepiej, gdy nie trzeba niczego finalizować i wystarczy przekopiować materiał do peceta z karty pamięci (za pośrednictwem czytnika lub bezpośrednio z kamery). Dane z karty pamięci można czasem odczytać także w stacjonarnej nagrywarce DVD. Szybki transfer materiału filmowego do komputera umożliwiają także kamery HDD, które po podłączeniu do komputera kablem USB są w nim rozpoznawane jako zewnętrzne dyski z nagranym materiałem filmowym.

Sony HDR-CX6EK - elegancka kamera rejestrująca filmy SD i HD na kartach pamięci Memory Stick. Tak jak model z twardym dyskiem, kamkorder został pozbawiony wizjera - do kontroli kadru służy jedynie odchylany, dotykowy ekran LCD.

Sony HDR-CX6EK - elegancka kamera rejestrująca filmy SD i HD na kartach pamięci Memory Stick. Tak jak model z twardym dyskiem, kamkorder został pozbawiony wizjera - do kontroli kadru służy jedynie odchylany, dotykowy ekran LCD.

Kamery rejestrujące obraz na kartach flash i twardych dyskach na ogół zapisują pliki MPEG, łatwo rozpoznawane przez systemy operacyjne. Dzięki temu filmy skopiowane do peceta są od razu gotowe do odtwarzania i edycji (np. w dostarczanym z Windows XP programie Movie Maker) bez czasochłonnych konwersji. Niestety nie zawsze. W teście okazało się, że po przekopiowaniu materiału zapisanego przez kamery Panasonic nazwy plików filmowych mają nietypowe rozszerzenie (.mod), nierozpoznawane ani przez Windows Media Player, ani inne popularne odtwarzacze. Po zmianie rozszerzenia na .mpg, pliki udało się, co prawda, odtwarzać w WMP, ale ze źle rozpoznanymi proporcjami boków. Materiał nagrany w trybie panoramicznym (16:9) został ściśnięty do kadru 4:3, co spowodowało deformację wszystkich sfilmowanych obiektów. Aby nagranie odtworzyć prawidłowo, trzeba użyć programu dostarczonego wraz z kamerą. Rozwiązanie to ma wadę: nagrane przez użytkownika pliki muszą trafić najpierw do jego komputera i dopiero po konwersji są użyteczne dla innych osób. Problem powstanie na przykład wówczas, gdy zechcesz komuś przegrać materiał, filmując poza domem. Słowa krytyki pod tym względem należą się nie tylko Panasonicowi. Także Sony "ogranicza" dostęp do materiału nagranego kamerą HDD (DCR-SR290), tyle że w inny sposób. Konstruktorzy nie przewidzieli gniazda USB - kamerę podłącza się za pośrednictwem stacji dokującej. Gdy filmujesz poza domem - na przykład u znajomych - bez stacji nie poradzisz sobie ze zgraniem filmów do komputera gospodarzy.

Sony DCR-HC96 - jedyna kamera w tym teście, która rejestruje film "konwencjonalnie" na taśmie.

Sony DCR-HC96 - jedyna kamera w tym teście, która rejestruje film "konwencjonalnie" na taśmie.

Podsumowując: wszystkie "alternatywne" nośniki będą wygodniejsze od kaset (Mini DV lub innych). Najwygodniejsza dla większości użytkowników jest, naszym zdaniem, karta pamięci flash lub twardy dysk, mimo że pojawiają się czasem wyżej wspomniane problemy związane z nietypowym formatem plików lub brakiem złącza USB w kamerze.

Test

Postanowiliśmy sprawdzić różnice między filmami nagranymi ośmioma testowanymi kamerami, które zapisywały obraz na kasecie DV, twardych dyskach, płytach DVD oraz kartach pamięci SD i Memory Stick. Zamówiliśmy do testów po cztery amatorskie, porównywalne pod względem klasy i możliwości modele kamer cyfrowych dwóch wybranych producentów, Panasonica i Sony, bo te firmy oferują wszystkie interesujące nas tym razem rodzaje kamkorderów. Niestety, jedna kamera rejestrująca obraz "konwencjonalnie", na kasecie Mini DV, uległa podczas testów awarii. Na kolejnym etapie zastąpiliśmy ją modelem SDR-S150, zapisującym filmy na kartach pamięci SD. Wyboru dokonaliśmy, gdy okazało się, że przedstawiciel kamkorderów zapisujących na tym rodzaju nośnika (przeznaczona do "zadań specjalnych" SDR-S10) za bardzo różni się pod względem jakości rejestrowanego obrazu od reszty modeli.