Klaus Maria Brandauer

Jeden z największych austriackich aktorów teatralnych i filmowych używa pseudonimu, w którym wykorzystał nazwisko panieńskie matki - Marii Brandauer.

Jeden z największych austriackich aktorów teatralnych i filmowych używa pseudonimu, w którym wykorzystał nazwisko panieńskie matki - Marii Brandauer.

Klaus Georg Steng

Klaus Georg Steng

Klaus Georg Steng urodził się 22 czerwca 1944 r. w austriackim miasteczku Alt Aussee. Jego ojciec był Niemcem, a matka Austriaczką. Młody Klaus Georg po maturze przeniósł się do Stuttgartu, gdzie rozpoczął studia na wydziale muzyki i sztuk dramatycznych. Na scenie zaczął występować od początku lat 60., by w 1971 r. trafić do wiedeńskiego Burgtheater, w którego zespole pozostaje do dziś i jako aktor, i jako reżyser. Artystyczny pseudonim, pod którym znany jest na całym świecie, utworzył od nazwiska panieńskiego matki - Marii Brandauer. Klaus był już uznanym aktorem teatralnym, gdy pojawił się na dużym ekranie. Zadebiutował w 1972 r. w thrillerze "The Salzburg Connection". Przełom nastąpił w 1981 r., kiedy to do współpracy zaprosił go Istvan Szabo. Węgier powierzył Brandauerowi rolę Hendrika Hoefgena w ekranizacji słynnej powieści Klausa Manna "Mefisto". Film zdobył Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, a Brandauerowi przyniósł międzynarodowe uznanie. "Mefisto" był pierwszym obrazem Istvana Szabo z tryptyku poświęconego analizie ludzkich charakterów w szczególnie trudnych momentach historycznych. Również w kolejnych częściach - "Pułkowniku Redlu" i "Hanussenie" - główne role zagrał Brandauer.

Po sukcesie "Mefisto" Klaus Maria Brandauer zagrał śmiertelnie niebezpiecznego przeciwnika słynnego agenta 007 Jamesa Bonda (granego przez Seana Connery'ego) w "Nigdy nie mów nigdy". W 1985 r. zagrał w jednym z największych przebojów kinowych lat 80., czyli w "Pożegnaniu z Afryką" Sidneya Pollacka i otrzymał nominację do Oscara za najlepszą drugoplanową rolę męską. Mimo sukcesów odnoszonych na dużym ekranie Klaus nie zrezygnował z pracy w wiedeńskim teatrze i nie przeniósł się do Hollywood, chociaż od czasu do czasu występował w tamtejszych produkcjach (np. w "Wydziale Rosja", gdzie ponownie stanął przed kamerą razem z Seanem Connery). W 1989 r. zadebiutował również jako reżyser filmowy obrazem "Georg Elsner - jeden z Niemców", a w 1994 r. zrealizował na podstawie opowiadania Thomasa Manna film "Maria i czarodziej". Po śmierci swojej żony - znanej scenarzystki i reżyserki Karin Brandauer - Klaus zaczął zdecydowanie rzadziej przyjmować role w filmach, np. w 2003 r. wystąpił w "Ostatnim skarbie III Rzeszy", a w 2005 r. w obrazie "Karol - historia człowieka, który został papieżem". Mając status jednego z największych aktorów austriackich, poświęcił się pracy teatralnej i kształceniu przyszłych aktorów.

Wybrana filmografia

2005: Karol - historia człowieka, który został papieżem

2003: Ostatni skarb III Rzeszy (Entrusted)

2002: Pośród obcych (Between Strangers)

2001: Druidzi (Vercingétorix) jako Juliusz Cezar

2000: Cyrano von Bergerac

2000: Nurek (Dykaren)

1999: .Wschodząca gwiazda (Introducing Dorothy Dandridge)

1999: Rembrandt

1998: Speer

1998: Jeremiasz (Jeremiah)

1994: Mario und der Zauberer

1991: Biały Kieł (White Fang)

1990: Wydział Rosja (The Russia House)

1989: Rewolucja Francuska (La Révolution française)

1989: Pajęcza sieć (Das Spinnennetz)

1988: Hanussen

1986: Latarniowiec (The Lightship)

1986: Ulice złota (Streets of Gold)

1985: Quo Vadis?

1985: Pułkownik Redl (Oberst Redl)

1985: Pożegnanie z Afryką (Out of Africa)

1983: Przedszkole (Detskiy sad)

1983: Nigdy nie mów nigdy (Never Say Never Again)

1981: Mefisto (Mephisto)

1976: Kabale und Liebe

1976: Darf ich mitspielen?

1975: Frag nach bei Casanova

1975: Leonce und Lena

1973: Wienerinnen

1973: Was Ihr wollt

1972: The Salzburg Connection