Linux - surfowanie bez kabla


Sieciowe aplikacje

Aby móc wygodniej korzystać z sieci bezprzewodowej, warto zainstalować kilka aplikacji. Pakiet narzędzi wireless-tools, dostarczany z dystrybucją Linuksa, zawiera m.in. programy iwconfig do konfigurowania połączenia z siecią bezprzewodową oraz iwlist, do wyświetlania informacji o różnych parametrach karty. Oto przykładowa konfiguracja dla sieci bezprzewodowej o określonym identyfikatorze SSID, zabezpieczonej kluczem WEP:

iwconfig wlan0 essid xxx key open s:wygenerowanykluczWEP

dhcpcd wlan0

W podanym przykładzie wlan0 to symbol interfejsu karty radiowej, essid - identyfikator (SSID) sieci, key - słowo kluczowe oznaczające użycie szyfrowania, open - parametr key, oznaczający tryb bezpieczeństwa (może mieć wartość restricted), s to klucz WEP, umieszczany po dwukropku, w tym wypadku zapisany w formie ASCII. Jak widać, działający serwer DHCP, może automatycznie skonfigurować kartę sieciową. W przeciwnym wypadku IP konfiguruje się tak samo, jak w zwykłej karcie sieciowej, przy użyciu polecenia ifconfig.

W celu sprawdzenia dostępności sieci bezprzewodowej można użyć polecenia:

iwlist wlan0 scan

Za pomocą tego polecenia dowiemy się, jakie punkty dostępu są w zasięgu karty. Lista odnalezionych, która pojawi się po wpisaniu powyższego polecenia, zawiera również ich nazwy. Jedną z nich należy wpisać obok essid zamiast xxx w listingu powyżej. Znacznie ułatwi pracę skrypt, który będzie się uruchamiał automatycznie podczas startu systemu. Wystarczy utworzyć w dowolnym edytorze plik tekstowy o nazwie, powiedzmy, wlanstart i wpisać w nim na przykład poniższą konfigurację karty:

ifconfig wlan0 up

iwconfig wlan0 mode Ad-Hoc

iwconfig wlan0 essid default

ifconfig wlan0 ADRES netmask 255.255.255.0

route add default gw 10.0.0.1

Następnie nadajemy skryptowi prawa wykonywalności poleceniem:

chmod a+x /sciezka_do_pliku/wlanstart

Po tych czynnościach do połączenia z siecią wystarczające będzie uruchomienie pliku wlanstart.

Osoby korzystające ze środowiska graficznego mają do wyboru: Kwi-FiManager - program do konfiguracji i monitorowania pracy sprzętu, wmwave - aplikację umieszczającą swą ikonę obok zegarka a pokazującą jakość połączenia, stosunek jakości sygnału połączenia do szumów czy narzędzie gkrellmwireless, działające podobnie jak monitor systemowy gkrellm. Dociekliwi mogą również zainstalować program monitorujący sieci bezprzewodowe Kismet, który służy do wykrywania sieci radiowych i przechwytywania z nich pakietów, czy aplikację xnetworkstrength, która pokazuje graficzne wykresy pracy sieci. Jeśli dystrybucja korzysta z apt, można szybko przeszukać zasoby serwerów związane z sieciami bezprzewodowymi, wydając proste polecenie:

apt-cache search wireless

apt sam znajdzie i wyświetli wszystkie pakiety związane z obsługą sieci bezprzewodowych.

Chipsety współpracujące z Linuksem

Układy warte zapamiętania

  • Intersil Prism II/2,5/3 (już nieprodukowane), Prism GT, Prism Duette,

  • Lucent Hermes (nieprodukowany),

  • Spectrum24 (nieprodukowany).
Większość z nich można kupić przede wszystkim z drugiej ręki i obsługuje wyłącznie tryb 802.11b (nie dotyczy Prism GT i Duette). Niestety, taka jest cena stuprocentowej kompatybilności z systemami open source.

Układy, które sprawiały problemy

  • Texas Instruments ACX1xx,

  • Intel Centrino (różne wersje),

  • Ralink RT2400 i RT25xx.
Warto podkreślić, że Ralink bardzo poważnie współpracuje ze społecznością open source nad przygotowaniem dostępnych na licencji GPL sterowników - stale pojawiają się nowsze, stabilniejsze.

Nie wymieniamy chipsetów, które stanowczo odradzamy, bo każdy miesiąc przynosi obsługę nowych urządzeń Wi-Fi. Przypominamy, że przed zakupem karty należy bardzo dokładnie sprawdzać, na jakim układzie jest oparta. W przeciwnym razie może się okazać, że kupiona okazyjnie - bo o 30 zł taniej - karta zmusi nas do wydania dodatkowych 400 zł na zakup systemu Microsoftu.

Bardzo obszerna lista obsługiwanego przez Linux sprzętu dostępna jest pod tym adresem http://www.linuxcompatible.org/compatlist3.html

A jeśli nie działa?

Jeśli komputer w ogóle nie widzi karty sieciowej, może trzeba pobrać nowsze firmware lub sterowniki. Natomiast jeśli sprzęt widzi kartę, lecz nie może się podłączyć do sieci, należy sprawdzić, czy jest filtrowane według adresów MAC.