Poprzednik czy konkurent?


SDI szybsze od Neostrady

W nr 5/2002 PCWK przy okazji zestawienia technologii dostępowych wymieniliśmy technologię łączy satelitarnych nie jako metodę uzyskania dostępu do Internetu, ale sposób na przyspieszenie transferu wchodzącego (RX) eksploatowanego już łącza. Innymi słowy, zestawienie tych dwóch łączy (SDI i satelity) teoretycznie pozwala osiągnąć transfery zbliżone do Neostrady. Na stronie www.yansat.pl można znaleźć rozmaite oferty dostępu do szerokopasmowego Internetu przez satelitę, zróżnicowane zarówno pod względem prędkości, limitów danych, jak i dodatkowych usług realizowanych w danym abonamencie. Spośród nich za najbardziej uniwersalną i opłacalną uznaliśmy usługę Planetsky Surfer, która oferuje prędkość 500 Kb/s (a niektóre z wyników prezentowanych na stronie operatora dochodzą prawie do 600 Kb/s) i jako jedna z nielicznych (niestety) nie narzuca miesięcznego limitu danych. Nadaje się więc zarówno dla przeglądających strony WWW, jak i nałogowych "downloaderów". Cena jest stosunkowo przystępna, bo po dodaniu abonamentu SDI wynosi około 270 zł na miesiąc. W przeciwieństwie do tańszej o 70 zł Neostrady, umowa korzystania z SDI nie zawiera klauzuli zabraniającej wykorzystania tego łącza do stworzenia sieci LAN - budowa takiej sieci pomiędzy kilkoma użytkownikami i współdzielenie przez nich opłaty abonamentowej pozwala radykalnie obniżyć koszty użytkowania SDI.

W tabeli "Neostrada kontra składak" porównaliśmy cechy łącza zestawionego z SDI i Planetsky Surfer z Neostradą TPS.A. Widać wyraźnie, że łącza te są wobec siebie mocno konkurencyjne, zarówno pod względem ceny, jak i szybkości. Prawdopodobnie prowadzona przez operatora polityka udostępniania łączy okaże się czynnikiem decydującym - firmy wykorzystujące kilka komputerów w jednym oddziale i potrzebujące transferu rzędu 512 Kb/s zdecydują się na Neostradę, natomiast użytkownicy domowi planujący utworzenie sieci łączącej kilka mieszkań, a tym bardziej już mający takie sieci oparte na "samym" SDI, wykorzystają rozwiązania satelitarne.

SDI dla kilku

Poprzednik czy konkurent?

Ustawianie parametrów połączenia w konfiguracji routera nie należy do zbyt skomplikowanych operacji. Wpisany numer telefonu może być dowolny, SDI bowiem jedynie się loguje, a nie dodzwania. Pozostałe ustawienia nie dotyczą SDI i nie ma potrzeby ich zmieniania w celu zapewnienia poprawnego działania łącza.

Podłączenie SDI do pojedynczego komputera jest niewiele trudniejsze niż podłączenie zwykłego modemu, choć czasem zdarzają się problemy nieopisywane przez operatora w instrukcji obsługi. Należy podłączyć terminal SDI do jednego z portów COM z tyłu komputera, a następnie zainstalować sterowniki tak, jak zaleca operator. W instrukcji nie podano, jak ma ta instalacja wyglądać w systemie Windows 2000 i XP. Na pewno nie warto powierzać wykrywania modemu systemowi Windows, gdyż - co ciekawe - nie jest on rozpoznawany podczas startu systemu jako modem Plug & Play. Należy ręcznie uruchomić kreator dodawania modemów w Panelu sterowania, zaznaczyć pole wyboru opcji Nie wykrywaj mojego modemu, wybiorę go z listy i ręcznie ustawić port w kreatorze - choć system nie widzi modemu podczas instalacji, to będzie mógł ustanowić połączenie za jego pomocą. Podczas wybierania modemów z listy może się na niej pojawić pozycja Home Internet Solution; należy jednak przycisnąć przycisk Z dysku, następnie z dyskietki instalacyjnej TPS.A. wybrać plik HIS.inf - windowsowe sterowniki, o dziwo, potrafią odmawiać posłuszeństwa. Dalej instalacja powinna przebiegać bezproblemowo, jeśli nie pomylisz portu COM, do którego podłączyłeś terminal.

Jeśli chodzi o SDI przeznaczone do kilku komputerów, to można je podłączyć na trzy sposoby. Najprostsze i najtańsze jest podłączenie terminalu do jednego z komputerów w sieci p2p i uaktywnienie w nim usługi udostępniania połączenia internetowego (ICS - od Windows 98 SE) oraz skonfigurowanie pozostałych komputerów tak, aby od tego właśnie komputera pobierały ustawienia parametrów sieci (należy zainstalować na nim serwer DHCP - Dynamic Host Configuration Protocol). W ustawieniach protokołu TCP/IP w pozostałych maszynach należy ustawić automatyczne uzyskiwanie adresu IP, maski podsieci i bramy domyślnej. Udostępnianie połączeń internetowych w systemach Windows 98SE i Me opisaliśmy w numerze 4/2001 PCWK, natomiast w Windows 2000 należy we właściwościach połączenia zaznaczyć opcję jego udostępniania.