Prywatny hotspot

Prywatny punkt dostępu możesz wykorzystać na wiele sposobów. Hotspot w komputerze lub telefonie nie w pełni zastąpi fizyczny router, choćby dlatego, że wymaga, aby urządzenie, które dzieli internet, było zawsze włączone. Jednak gdy jesteś na wakacjach, w hotelu, na działce lub u znajomych, masz znakomity sposób na udostępnienie bezprzewodowego internetu wszystkim innym urządzeniom w pobliżu. Opisujemy różne sposoby umożliwiające utworzenie własnego punktu dostępowego.

Docierasz do hotelu, w którym spędzisz najbliższy tydzień. Czy mają bezprzewodowy internet? Mają, a jakże, ale płatny. W dodatku właściciel hotelu każe sobie płacić za każde urządzenie przyłączone do sieci Wi-Fi. Szybki rzut oka do teczki: jest laptop, telefon i tablet. To będzie kosztować fortunę.

Zaraz, zaraz. Windows 7 ma funkcję, która pozwala uruchomić prywatny punkt dostępu Wi-Fi (hotspot), aby udostępnić bezprzewodowo internet innym urządzeniom w pobliżu. Funkcja ta nazywa się Wireless Hosted Network i aby zadziałała, trzeba użyć kilku komend wiersza polecenia. Na szczęście są takie programy jak Virtual Router, Virtual Router Plus i Connectify Hotspot, które zrobią to za ciebie.

Do czego to się przyda?

Prywatny punkt dostępu możesz wykorzystać na wiele sposobów. Hotspot w komputerze lub telefonie nie w pełni zastąpi fizyczny router, choćby dlatego, że wymaga, aby urządzenie, które dzieli internet, było zawsze włączone. Jednak gdy jesteś na wakacjach, w hotelu, na działce lub u znajomych, masz znakomity sposób na udostępnienie bezprzewodowego internetu wszystkim innym urządzeniom w pobliżu.

Nie musisz kupować wielu kart SIM z usługą mobilną (i płacić za internet kilka rachunków) ani urządzeń wyposażonych w drogie modemy 3G. Twój smartfon z systemem Android lub iOS ma wszystko, czego potrzebujesz, aby udostępnić internet innym telefonom, tabletom, a nawet komputerom wyposażonym w kartę sieci Wi-Fi. A gdy użyjesz odpowiedniej aplikacji, takiej jak mHotspot, twój komputer może działać jako repeater Wi-Fi, zwiększając zasięg sieci bezprzewodowej.

Virtual Router

Virtual Router (virtualrouter.codeplex.com) to bezpłatne, otwarte oprogramowanie do Windows w wersjach 7 oraz 8, które umożliwia przekształcenie dowolnego komputera z kartą sieci bezprzewodowej we pełni funkcjonalny punkt dostępuy Wi-Fi. Projekt rozwijany jest przez Chrisa Pietschmanna.

Aplikacja pozwala na udostępnianie internetu wszystkim urządzeniom z modułem Wi-Fi - laptopom, smartfonom, tabletom itd., a nawet drukarkom sieciowym. Działa jak programowy hotspot, który wszystkim urządzeniom w domu lub miejscu pracy umożliwia współdzielenie dostępu do internetu uzyskiwanego przez łącze telefoniczne, sieć komórkową, sieć kablową, sieć LAN, a nawet Wi-Fi.

Virtual Router

Virtual Router

Virtual Router stosuje systemową funkcję Wireless Hosted Network. Uruchomiona w ten sposób sieć bezprzewodowa jest zabezpieczona w standardzie WPA2, który - jeśli użyjesz odpowiednio długiego hasła - gwarantuje odpowiedni poziom poufności i integralności przesyłanych danych. Nie ma możliwości wyłączenia zabezpieczeń WPA2.

W najnowszej wersji Virtual Routera dodano opcję współpracy z Windows 8, zmodyfikowano interfejs, tak aby był bardziej przyjazny dla użytkownika, a także usunięto kilka błędów występujących w poprzednim wydaniu programu. Nowością jest możliwość utworzenia bezprzewodowej sieci lokalnej między komputerami, bez współdzielenia łącza internetowego.

Oprogramowanie działa poprawnie, jeśli sterownik karty bezprzewodowej jest certyfikowany do Windows w wersji 7 lub 8. Sterowniki, które przeszły taką ścieżkę certyfikacji, są zgodne z funkcją Wireless Hosted Network, a zatem będzie możliwe utworzenie prywatnego, programowego punktu dostępu. W razie problemów z działaniem programu sprawdź, czy producent sprzętu udostępnił nowszą wersję sterownika karty Wi-Fi, a następnie zainstaluj ją w komputerze. Jeśli i to nie pomaga, niestety - potrzebujesz innych narzędzi.

W dokumentacji programu opisano kilka problemów z działaniem Virtual Routera i sposobów na ich obejście. Jest również łatka do Windows 7, która usuwa błąd w działaniu funkcji Wireless Hosted Network po ponownym uruchomieniu komputera. Znajdziesz ją pod adresem support.microsoft.com/kb/2496820.

Virtual Router Plus

W internecie znajdziesz również narzędzie Virtual Router Plus (virtualrouterplus.com), oparte na Virtual Routerze. Jak twierdzi jego autor, ta odmiana programu usuwa kilka błędów oryginału, nie wymaga instalacji w systemie i działa jako zwykła aplikacja, a nie usługa systemowa. Dzięki temu masz większą kontrolę nad swoim punktem dostępu. Ale uwaga! W trakcie próby pobrania tej aplikacji zainstalowany na naszym komputerze antywirus zgłosił ostrzeżenie: „Ten program może zawierać szkodliwy kod”. Sprawdź to, zanim pobierzesz i zainstalujesz Virtual Router Plusa.

Connectify Hotspot

Connectify Hotspot to jedna z najciekawszych komercyjnych aplikacji, która umożliwia przekształcenie zwykłego peceta w funkcjonalny punkt dostępu Wi-Fi udostępniający internet wszystkim urządzeniom w domu lub małym biurze.

Program dostępny jest w dwóch wersjach: Lite oraz płatnej PRO. Bezpłatna wersja Lite umożliwia współdzielenie internetu zarówno dla połączeń przewodowych jak i bezprzewodowych. Potrzebujesz wersji PRO, jeśli chcesz udostępnić internet podłączony w inny sposób, np. za pomocą modemu 3G lub 4G i sieci komórkowej. Licencja dożywotnia na wersję PRO kosztuje 40 dolarów. Za licencję roczną zapłacisz 25 dolarów. Czy warto?

Connectify Hotspot PRO umożliwia utworzenie punktu dostępu bez ograniczeń czasowych oraz nadanie własnej nazwy sieci Wi-Fi (w bezpłatnej wersji dodawany jest przyrostek Connectify-). Ta wersja programu ma funkcję Fling, która pozwala na proste przesyłanie plików między urządzeniami w zasięgu sieci Wi-Fi metodą przeciągania, oraz mechanizm automatycznego wyboru połączenia internetowego. Connectify Hotspot PRO może działać jako reapeter Wi-Fi zwiększając zasięg sieci bezprzewodowej.

Connectify Hotspot działa w oparciu o mechanizm Wireless Hosted Network Windows w wersji 7 i 8. W odróżnieniu od innych aplikacji tego typu nie jest jedynie nakładką na systemowe narzędzia wiersza polecenia. Zawiera pakiet programów sieciowych (NAT, DNS, DHCP), które umożliwiają pełne współdzielenie internetu innym urządzeniom działającym w technologii Wi-Fi.

Wi-Fi tethering

Nie tylko komputer może współdzielić połączenie internetowe. Smartfon z wykupionym pakietem internetowym pozwoli na podłączenie do internetu innych telefonów, tabletów, a nawet laptopów. Metoda ta doczekała się nawet swojej nazwy – tethering. W zależności od sposobu podłączenia zewnętrznych urządzeń do telefonu mówimy o USB tetheringu, Bluetooth tetheringu oraz Wi-Fi tetheringu.

Za pomocą odpowiedniej funkcji lub aplikacji telefon z Androidem, iOS-em, Symbianem lub innym systemem może udostępniać bezprzewodowo internet pozostałym urządzeniom w pobliżu. To właśnie Wi-Fi tethering.

W Androidzie funkcję Wi-Fi Hotspot, która umożliwia utworzenie prywatnego punktu dostępu, znajdziesz w ustawieniach swojego smartfonu. Aby rozpocząć, wprowadź nazwę nowej sieci Wi-Fi, wybierz typ zabezpieczeń (WEP, WPA lub WPA2) i ustaw hasło dostępu. Następnie przyłącz do prywatnego hotspota dowolne inne urządzenie wyposażone w moduł sieci Wi-Fi, postępując dokładnie w taki sam sposób, jak podczas podłączania go do sieci w domu, w biurze lub miejscu publicznym. Dodajmy, że funkcją Wi-Fi Hotspot dysponują urządzenia z systemem Android w wersji 2.2 Froyo lub nowszej.

Hotspot osobisty

Na brak możliwości udostępnienia internetu nie powinni narzekać również użytkownicy modnych „jabłuszek”. W iPhonie oraz iPadzie funkcja udostępniania internetu nosi nazwę Hotspot osobisty (Personal Hotspot) i po raz pierwszy pojawiła się w systemie iOS 4.3.

iPhone 3GS może współdzielić połączenie internetowe tylko za pomocą kabla USB lub Bluetooth. Jeśli masz iPhone’a 4 lub nowszego albo iPada 3. generacji, możesz dodatkowo udostępnić internet przez Wi-Fi. Wszystkie potrzebne opcje znajdziesz w menu Ustawienia | Ogólne | Sieć. Nazwa tworzonej sieci Wi-Fi jest taka sama, jak nazwa twojego telefonu. Szyfrowanie danych odbywa się w protokole WPA, ty podajesz jedynie hasło, potrzebne do przyłączenia się do prywatnego punktu dostępu.

W razie problemów z działaniem funkcji Hotspot osobisty sprawdź, czy w urządzeniu zainstalowano wszystkie dostępne aktualizacje. Zweryfikuj, czy APN połączenia internetowego ustawiono na „internet”. Potrzebne opcje znajdziesz w menu Ustawienia | Ogólne | Sieć | Sieć komórkowa danych | Modem internetowy.

Niektórzy operatorzy telekomunikacyjni blokują dostęp do tej funkcji, jeśli użytkownik nie włączył pakietu internetowego. Dzięki temu unika się wysokich kosztów transmisji, które trzeba by ponieść, gdyby przesyłanie danych było rozliczane według cennika. Zadzwoń na infolinię operatora, włącz potrzebny pakiet, a następnie sprawdź, czy w opcjach smartfonu pojawiła się funkcja Hotspot osobisty. To wszystko.

JoikuSpot

JoikuSpot dostępny jest w trzech wersjach: bezpłatnej Light oraz dwóch płatnych - Premium i 2012 Edition. JoikuSpot Lite tworzy otwarty hotspot Wi-Fi, do którego każdy może się przyłączyć. W tej wersji aplikacji nie ma możliwości uruchomienia punktu dostępu zabezpieczonego hasłem. Jednocześnie JoikuSpot Lite ogranicza ruch sieciowy tylko do protokołu HTTP (przeglądanie stron internetowych).

Wybierz JoikuSpot Premium, jeśli potrzebujesz pełnego dostępu do internetu, w tym możliwości pobierania e-maili przez program pocztowy. Ta wersja aplikacji umożliwia nadanie własnej nazwy sieci Wi-Fi oraz zabezpieczenie transmisji danych w standardzie WEP (słabym, ale dobre i to). JoikuSpot Premium pozwala ograniczyć zużycie baterii w trakcie transmisji danych, ma także mechanizm automatycznego przełączania połączenia, jeśli urządzenie będzie przemieszczane między sieciami 3G i 2G.

JoikuSpot Premium działa w większości smartfonów Nokii z systemem Symbian (głównie z serii E i N) oraz wybranymi modelami innych producentów, m.in. Sony Ericsson Staio, Vivaz oraz Vivaz Pro. Natomiast JoikuSpot 2012 Edition współpracuje z urządzeniami Nokii z systemem Symbian Anna lub Belle, m.in. z modelami N8, E7, C7, 808 Pureview, C6-01, E6, 500, 600, 700. Oprócz wszystkich funkcji dostępnych w JoikuSpot Premium ta wersja programu ma opcję Data Caps, która umożliwia wprowadzenie maksymalnej liczby jednocześnie podłączonych użytkowników oraz ustalenie limitów transferu danych.

Wirtualny punkt dostępu Windows

Wireless Hosted Network, zwany również Virtual Wi-Fi, to nowa funkcja sieci WLAN obsługiwana w systemie Windows 7 i Windows 8. Umożliwia ona:

  • wirtualizację pojedynczej fizycznej karty sieciowej tak, aby utworzyć więcej niż jedną wirtualną kartę Wi-Fi,
  • utworzenie programowego hotspota, który umożliwia udostępnienie internetu innym komputerom i urządzeniom w technologii Wi-Fi.
Dzięki tej funkcji nawet komputer podłączony do innej sieci bezprzewodowej może działać jako punkt dostępu.

Mechanizm Wireless Hosted Network jest również w serwerowych wersjach systemu Windows Server 2008 R2 oraz Windows Server 2012, o ile zainstalowano funkcję Usługa bezprzewodowej sieci LAN (Wireless LAN Service).

Funkcja Wireless Hosted Network jest ściśle powiązana z usługą współdzielenia połączenia internetowego (Internet Connection Sharing, ICS). Dzięki tej integracji hotspot może udostępniać internet pozostałym urządzeniom w sieci.

Wireless Hosted Network od kuchni

Programy Virtual Router i Connectify Hotspot wykonują sporo dobrej pracy, ale w zasadzie nie potrzebujesz ich, aby uruchomić prywatny punkt dostępu.

Hotspot Windows

Hotspot Windows

Kliknij przycisk <em style="line-height: 1.6em;">Start, a następnie na pasku wyszukiwania rozpocznij wpisywanie frazy „Wiersz polecenia”. Na liście wyników znajdź skrót do programu Wiersz polecenia, kliknij go prawym przyciskiem myszy a następnie wybierz <em style="line-height: 1.6em;">Uruchom jako administrator.
Hotspot Windows

Hotspot Windows

Najpierw sprawdź, czy sterownik karty sieciowej obsługuje funkcję Wireless Hosted Network systemu Windows. W tym celu w wierszu polecenia wpisz: netsh wlan show drivers. W wynikach zapytania wartość pola Wsparcie dla sieci obsługiwanej powinna być ustawiona na Tak. Jeśli nie jest – zaktualizuj sterownik karty Wi-Fi.
Hotspot Windows

Hotspot Windows

Uruchomienie punktu dostępu jest proste i w zasadzie wymaga wydania dwóch prostych poleceń: netsh wlan set hostednetwork mode=allow ssid=MojaSiec key=BardzoTrudneHaslo (gdzie parametr ssid określa nazwę sieci Wi-Fi, a key hasło dostępu do tej sieci) oraz netsh wlan start hostednetwork.
Hotspot Windows

Hotspot Windows

Kolejny krok wymaga udostępnienia połączenia internetowego innym urządzeniom w sieci. W Panelu sterowania kliknij kolejno <em style="line-height: 1.6em;">Centrum sieci i udostępniania | <em style="line-height: 1.6em;">Zmień ustawienia karty sieciowej. Na liście dostępnych interfejsów sieciowych odszukaj wpis <em style="line-height: 1.6em;">Microsoft Virtual WiFi Miniport Adapter, a następnie wyświetl jego właściwości.
Hotspot Windows

Hotspot Windows

W oknie <em style="line-height: 1.6em;">Właściwości
zmień kartę na <em style="line-height: 1.6em;">Udostępnianie, a następnie aktywuj opcję <em style="line-height: 1.6em;">Zezwalaj innym użytkownikom sieci na łączenie się poprzez połączenie internetowe tego komputera. Na koniec z rozwijanej listy wybierz połączenie internetowe, które chcesz udostępnić pozostałym komputerom w pobliżu.

Alternatywne programy do Windows

Program mHotspot (www.mhotspot.com) umożliwia wygodne współdzielenie internetu różnym urządzeniom bezprzewodowym w zasięgu Wi-Fi. Umożliwia też ograniczenie liczby jednoczesnych połączeń do punktu dostępu i wybór połączenia internetowego i wyświetla informacje o przyłączonych urządzeniach (nazwa, adres IP, adres MAC) oraz szczegółowe dane na temat wykorzystania sieci (szybkość pobierania i wysyłania danych). Istnieje możliwość ustawienia karty sieciowej na tryb repeatera, aby zwiększyć zasięg sieci Wi-Fi.

MyRouter (myrouter.codeplex.com) to kolejna alternatywa dla Virtual Routera, cechująca się przyjaznym interfejsem. Okna programu przypominają okna aplikacji do Windows 8. MyRouter pozwala ograniczyć maksymalną liczbę użytkowników jednocześnie podłączonych do punktu dostępu. W fazie wczesnych testów znajduje się opcja definiowania reguł przekierowania portów. Aplikacja wymaga zainstalowanej biblioteki .NET Framework 4.0. W promocji kosztuje 5 dolarów.

MyPublicWifi (www.mypublicwifi.com) to bezpłatna aplikacja, która umożliwia przekształcenie komputera w punkt dostępu sieci Wi-Fi. Ma kilka przydatnych funkcji, m.in. blokowania programów P2P, dostępu do wybranych serwerów (wbudowany firewall) oraz śledzenia adresów URL odwiedzanych przez użytkowników. Karta Clients wyświetla listę wszystkich klientów podłączonych do hotspota z informacją o nazwie urządzenia, adresie MAC oraz IP. Program może być uruchamiany przy każdym starcie komputera.

Alternatywne programy do Androida i iOS-a

W Google Play znajdziesz kilka aplikacji do Wi-Fi tetheringu, które zastąpią narzędzie wbudowane w Androida. Niektóre z nich wymagają tzw. jailbreaku systemu (uzyskania uprawnień administratora), inne nie. Z kolei w AppStorze nie ma żadnej aplikacji, która umożliwiałaby udostępnianie internetu – restrykcyjna polityka Apple’a robi swoje. Garść ciekawych programów znajdziesz jednak w repozytoriach Cydia, choć aby je zainstalować, należy wcześniej „złamać” (jailbrake) iPhone’a lub iPada. Wybraliśmy dwie tego typu alternatywne aplikacje mobilne.

PdaNet+ (pdanet.co) łączy najlepsze cechy programów PdaNet oraz FoxFi do Androida. Umożliwia współdzielenie połączenia internetowego przez USB oraz Wi-Fi. Punkt dostępu uruchamia się w trybie infrastruktury, a transmisja danych zabezpieczona jest w standardzie WPA2. Program pokazuje szczegółowe dane na temat ilości przesłanych danych, szybkości transmisji oraz liczby podłączonych urządzeń. PdaNet+ nie wymaga łamania Androida. Pełna wersja programu kosztuje niespełna 25 złotych.

Aplikacja MyWi (intelliborn.com/mywi.html) pozwala na uruchomienie funkcjonalnego punktu dostępu jednym naciśnięciem palcem i współdzielenie połączenia internetowego przez Wi-Fi, Bluetooth oraz USB. Umożliwia wyłączenie zabezpieczenia WEP. MyWi dostarcza komplet informacji na temat poziomu naładowania baterii w telefonie, liczby przesłanych danych oraz przyłączonych klientów. Mocną stroną aplikacji są bogate opcje konfiguracyjne. Możesz samodzielnie ustalić numer używanego kanału Wi-Fi, zakres przydzielanych adresów IP oraz moc sygnału. MyWi przekazuje pakiety do i z internetu w funkcji routingu, zatem operator nie może stwierdzić, że smartfon udostępnia połączenie innym urządzeniom w pobliżu.

Router w kieszeni

HUAWEI E5776

HUAWEI E5776

Dostawcy telefonii GSM oferują kieszonkowe routery, które umożliwią wszystkim twoim urządzeniom współdzielenie mobilnego internetu. Na przykład nowoczesny router 3G/4G HUAWEI E5776 Plusa działa w sieciach LTE oraz 3G (w tym DC-HSPA+ i HSPA+). Ma zgrabną, estetyczną obudowę z dużym wyświetlaczem LCD. Transmituje dane z prędkością do 150 Mb/s. Wbudowana bateria wystarczy routerowi na 10 godzin pracy. Wbudowane gniazdo na karty microSD o pojemności do 32 GB pozwala przekształcić urządzenie w przenośny dysk zewnętrzny.

Producent sprzętu udostępnił aplikację do Androida i iOS-a, która umożliwia zarządzanie routerem z poziomu smartfona.


Zobacz również