Przegląd bezprzewodowych sieci LAN


Standard HiperLAN/2

Ponieważ producenci nie byli zainteresowani przełożeniem standardu HiperLAN/1 na konkretne urządzenia, europejski instytut norm telekomunikacyjnych zainicjował w kwietniu 2000 roku jako część projektu BRAN (Broadband Radio Access Network) standaryzację systemu HiperLAN Type 2 (HiperLAN/2). Za cel postawiono zapewnienie dostępu do stałej sieci z prędkością do 155 Mb/s zarówno w warunkach domowych, jak i biurowych. Popularyzacją standardu HiperLAN/2 zajmuje się HiperLAN Global Forum (www.hiperlan2.com). Oto techniczne warunki brzegowe HiperLAN/2:

Pasmo częstotliwości. HiperLAN/2 pracuje w paśmie ISM 5 MHz. Wymaga to jeszcze ścisłych uzgodnień z działaniami IEEE w zakresie 802.11a w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Ich wynik jest jeszcze sprawą otwartą.

Technika modulacji. HiperLAN/2 wykorzystuje technikę OFDM (orthogonal frequency division multiplex), podobnie jak ADSL i DAB. OFDM uzyskuje wysoką wydajność również w kanałach rozproszonych, jakie występują w zakresie częstotliwości gigahercowych. Oprócz tego stosuje się modulację typu Multicarrier Modulation. W tej technice dane przesyłane są na niezależnych podnośnych. Każdy kanał dysponuje 48 podnośnymi dla danych i 4 podnośnymi pilotowymi do synchronizacji.

Typy danych i ruchu. HiperLAN/2 uzyskuje na poziomie fizycznej warstwy transportowej przepustowość 54 Mb/s. Jako bezprzewodowy wariant ATM uzyskuje podobną do niego jakość usług.

Usługi. HiperLAN/2 ogranicza się do opisu obu dolnych warstw sieci. Typowa sieć HiperLAN/2 składa się z wielu punktów dostępowych (access points - AP), które łącznie zapewniają dostęp na pewnym obszarze. W tak utworzonych komórkach odbywa się komunikacja mobilnych użytkowników (mobile terminals - MT).

Możliwy jest tryb centralized mode (CM), w którym wszyscy użytkownicy mobilni przesyłają dane przez punkty dostepowe, lub tryb direct mode (DM), w którym użytkownicy mobilni, którzy znajdują się we wzajemnym zasięgu, wymieniają dane bezpośrednio pod kontrolą instancji nadzorującej (central controller - CC).

HiperLAN/2, podobnie jak kablowa sieć ATM, zorientowany jest na połączenia. Przed rozpoczęciem transmisji danych użytecznych konieczne jest nawiązanie połączenia; wariantowo może to być połączenie punkt-punkt, punkt-wiele punktów lub połączenie rozgłoszeniowe.

Rozszerzenia standardu HiperLAN/2

Standard HiperLAN/2 uzupełniają dwa składniki, które otwierają przed nim dodatkowe obszary zastosowań. Hiper-ACCESS ma zapewnić połączenia na odległość do 5 km w architekturze punkt-wiele punktów. Zastosowanie - osiedla mieszkaniowe i łączność z klientami. Protokół ten, Wireless Local Loop, nazwany swego czasu HiperLAN Type 3, ma zapewnić transfer do 27 Mb/s. HiperLINK służy do połączeń punkt-punkt na odległość do 150 m z bardzo dużą szybkością do 155 Mb/s. Szczególną uwagę poświęca się obsłudze współpracy HiperLAN/2 i Hiper-ACCESS na niewielką odległość. Na HiperLINK, nazwany swego czasu HiperLAN Type 4, zarezerwowano pasmo częstotliwości wokół 17 GHz.

W popieranie HiperLAN/2 angażuje się obecnie wielu liczących się producentów, szczególnie w Stanach Zjednoczonych i Japonii, dlatego można przypuszczać, że standard nie podzieli losu swego poprzednika, HiperLAN/1. Ma też dobrą pozycję wyjściową w walce o pasmo częstotliwości 5 GHz.

Przemawiają za nim ponadto możliwości, które wynikają, podobnie jak w ATM, z jakości usług. Jednak dodatkowy nakład na zarządzanie i zwiększony wolumen ruchu utrudniły już sukces rynkowy kablowym systemom ATM.

Podsumowanie

Powyższy przegląd pokazuje wyraźnie, że poszczególne protokoły transmisji bezprzewodowej charakteryzują się różnymi właściwościami i różnorodną jakością. Na możliwości ich popularyzacji mają również wpływ lokalne regulacje w poszczególnych krajach. Odpowiednio do tego różnicują się optymalne obszary zastosowań i rynki docelowe. Jest rzeczą rozsądną odczekać i obserwować, jaka będzie akceptacja rynku dla poszczególnych systemów i który z nich najlepiej sprawdzi się na konkretnym rynku docelowym.