Siecią do sieci


Należy więc uważać przy zakupie i wyraźnie wytłumaczyć sprzedawcy, o jaki kabel chodzi. Najczęściej stosuje się ten oznaczony symbolem RG58. Należy też pamiętać, że - zgodnie z prawami Murphy'ego - kabel przycięty na odpowiednią długość okazuje się zwykle za krótki. Dlatego trzeba kupić więcej przewodu, niż wynika z obliczeń (np. o 10 procent). Przewód warto zmierzyć w miejscu zakupu i sprawdzić, czy nie ma przerw lub przetarć izolacji, które uniemożliwią przepływ prądu, a tym samym działanie sieci komputerowej. Jeśli nie masz odpowiednich mierników (choć zazwyczaj powinny się znajdować w sklepie), można przeprowadzić szybki test za pomocą płaskiej baterii i żarówki.

Największy wydatek to kupno kart sieciowych. Najtańsze są modele w wersji ISA, ale ponieważ coraz rzadziej spotyka się płyty główne wyposażone w takie złącze, warto zainwestować nieco więcej w droższe, ale też wydajniejsze karty PCI. Kupując kartę, zwracaj szczególną uwagę na giełdowe "superokazje" - często jest to po prostu wyprzedaż złomu. Diabeł tkwi w szczegółach, dlate-go nie należy zapominać o takich elementach jak wtyczki BNC. Służą one do połączenia kabla sieciowego z trójnikiem, a nie bezpośrednio z kartą! Jest kilka rodzajów wtyczek: zagnia-tane, lutowane i skręcane. Zagniatane są trwałe, ale i nierozbieralne. Dodatkowy minus to niezbędna zagniatarka, czyli dodatkowy koszt. Urządzenie to, podobne z wyglądu do kombinerek, umożliwia zamocowanie wtyczki bez uszkodzenia biegnących wewnątrz przewodów. Niestety, zastosowanie zastępczych narzędzi spowoduje przerwanie delikatnych kabelków i sieć nie będzie działać. Wtyczki lutowane są najpewniejsze, gdyż zapewniają najsolidniejsze połączenie kabli. Trzeba jednak mieć trochę wprawy, aby je przylutować do przewodu. Najdroższe są wtyczki skręcane, których zaletą jest możliwość szybkiego i łatwego odłączenia od przewodu.

Siecią do sieci

Można połączyć oba typy okablowania w jednej sieci. Aby jednak połączyć sieć opartą na skrętce (UTP) z koncentrykiem (BNC), niezbędny jest hub mający złącze BNC, do którego podłączysz trójnik BNC. Oczywiście taki koncentrator potrafi również pracować w sieci UTP bez podłączonej magistrali BNC.

Trójniki, czyli małe metalowe elementy w kształcie litery T, umożliwiające podłączenie kabla koncentrycznego, zazwyczaj znajdują się w pudełku razem z kartą, ale to też warto sprawdzić, żeby nie było niespodzianek. To właśnie dzięki trójnikom można się połączyć z głównym kablem sieci, zwanym magistralą. Dwa końce łączą się z magistralą, a do trzeciego podłącza się kabel idący do karty sieciowej komputera. Takie rozwiązanie pozwala na położenie sieci w najdogodniejszym miejscu, a nie prowadzenie jej bezpośrednio przy każdym komputerze (a ściślej - każdej karcie sieciowej). Jak łatwo się domyślić, skrajne maszyny podłączone do sieci nie będą miały towarzysza z jednej strony. W takie puste miejsce w trójniku wkłada się terminator. Terminatory służą do zamknięcia obwodu w sieci i zapobiegają odbiciom sygnału. Bez nich wszystkie komputery sieciowe narażone są na błędy w funkcjonowaniu lub wręcz cała sieć nie będzie działać. Terminatory również muszą mieć oporność 50 omów. Narzędzia niezbędne do zbudowania sieci BNC to: śrubokręt krzyżakowy, kombinerki, nóż, ewentualnie lutownica lub zagniatarka. Przyłączanie kabla do zamontowanych już kart sieciowych rozpoczynasz dopiero po rozłożeniu całej magistrali. Kiedy wszystko zostanie przypięte, trudno będzie dokonać poprawek bez czasochłonnego i bardzo denerwującego demontażu.

Kładąc przewody, nie należy ich zbytnio zaginać na zakrętach. Uszkodzenie kabla oznacza uszkodzenie sieci. Należy w jak największym stopniu wykorzystywać istniejące już otwory w ścianach, żeby wierceniem nowych nie zakłócać spokoju współmieszkańcom i sąsiadom. Magistrala powinna, jeśli to możliwe, na jak najdłuższym odcinku przebiegać wewnątrz budynków. Można ją kłaść na klatkach schodowych, w szybach wentylacyjnych albo w kanałach przy rurach kanalizacyjnych. Jeżeli będziesz zmuszony do wyjścia poza budynek, połóż na tym odcinku kabel, który wytrzyma duże wahania temperatury, częste w naszym klimacie. Trzeba również pozostawić luzy w mocowaniu kabla ze względu na rozszerzalność termiczną i związane z tym zmiany rozmiarów przewodu. Kabel powinien być w miarę możliwości wkopywany w ziemię. Dużym utrapieniem w wypadku zewnętrznego okablowania są wyładowania elektryczne (patrz ramka "Prawa fizyki a sieci"). BNC można stosować, jeśli maksymalna odległość między komputerami wynosi 185 metrów. Czasami dzięki wykorzystaniu dodatkowych urządzeń, takich jak wzmacniacze sygnału, udaje się zbudować nieco dłuższe odcinki.

Duża sieć

Bardziej elastycznym i rozszerzalnym rozwiązaniem okazuje się zastosowanie kabli UTP (Unshielded Twisted Pair, czyli wspomniana już skrętka) oraz koncentratorów (hubów). Sposób budowy tej sieci jest bardzo prosty - każdy komputer łączysz kablem z koncentratorem, używając złączy RJ-45. Liczba komputerów w sieci zależy od liczby portów RJ-45 w zastosowanym hubie. Najczęściej spotykane koncentratory mają 4, 8, 12 lub 16 portów. Maksymalna długość każdego kabla między hubem a każdym komputerem wynosi około 100 metrów. Jednak koncentratory można ze sobą łączyć, a dzięki temu budować bardzo duże sieci. Kolejna zaleta to możliwość zwiększenia szybkości przesyłania danych do 100 Mb/s. Sposób budowy jest taki sam, ale karty sieciowe i huby muszą korzystać z technologii 100 Mb (czyli niestety będą droższe). Amatorsko warto je stosować tylko wtedy, kiedy zamierzasz w swojej sieci przesyłać naprawdę duże ilości danych (gibagajty dziennie). Stosowane karty sieciowe są inne niż w BNC (różnią się złączami), a ponadto zwróć uwagę, czy kupujesz 10 Mb czy 100 Mb/s.

Instalacja i konfiguracja sprzętu

Siecią do sieci
Praca komputera w sieci opiera się na współpracy czterech elementów: klienta sieciowego, karty sieciowej, protokołu komunikacyjnego oraz oprogramowania zapewniającego realizację odpowiednich usług, takich jak udostępnianie plików i drukarek. Jeśli którykolwiek z nich zostanie skonfigurowany niepoprawnie, wzajemna komunikacja między komputerami będzie niemożliwa.

Podstawowym urządzeniem umożliwiającym dostęp do sieci jest karta sieciowa (NIC - Network Interface Card). Instalujesz ją w jednym z dostępnych slotów płyty głównej komputera, podobnie jak kartę dźwiękową lub modem. Do gniazdka przyłączeniowego umieszczonego w karcie podpinasz okablowanie, przez które dane będą przesyłane. Jeśli karta sieciowa jest zgodna ze standardem Plug and Play, Windows 98 podczas startu automatycznie wykryje nowy sprzęt. Twoim zadaniem będzie jedynie wskazanie lokalizacji sterownika karty sieciowej. Sterowniki powinieneś otrzymać od sprzedawcy, bo są dostarczane przez producenta na dyskietce lub CD-ROM-ie. Jeśli system operacyjny automatycznie nie rozpozna urządzenia, możesz je dodać, wybierając polecenie Panel sterowania | Sieć | Konfiguracja | Dodaj... | Karta.

Właściwości ikony Sieć

Podczas instalacji karty sieciowej system automatycznie doda pozostałe elementy niezbędne do komunikacji, czyli protokół oraz klienta sieciowego. Protokół sieciowy jest niezbędny do tego, aby komputery mogły się nawzajem zrozumieć. Stanowi on rodzaj języka, którym posługują się stacje. Jeśli jeden z komputerów wykorzystuje protokół TCP/IP, a drugi tylko IPX/SPX, obie stacje nie mogą wymieniać między sobą informacji. Wśród dostępnych protokołów najbardziej popularne są właśnie TCP/IP, IPX/SPX oraz NetBeui.