Siecią do sieci


W małych środowiskach sieciowych najlepiej zastosować NetBeui. Jego największym atutem jest duża szybkość działania oraz całkowity brak potrzeby konfiguracji. Korzystanie z innych protokołów może się okazać konieczne na przykład wtedy, gdy komunikujesz się z Internetem (TCP/IP) lub serwerem Netware (IPX/SPX). W takiej sytuacji należy pamiętać, że im mniej protokołów pracujących razem, tym wydajniej działa sieć. To, co nie jest potrzebne, należy odinstalować.

Najbardziej popularnymi systemami sieciowymi są środowiska oparte na produktach firmy Novell (Netware) i Microsoft (Windows NT). Współpracę Windows 98 z określonym środowiskiem zapewnia instalacja odpowiedniego klienta sieciowego. W systemach Windows NT i grupach roboczych należy wykorzystywać klienta sieci Microsoft Networks, a do produktów firmy Novell - klienta sieci Netware. Zarówno jeden jak i drugi klient po zainstalowaniu udostępnia pliki i drukarki oraz umożliwia wymianę danych między stacjami roboczymi sieci.

Polskie prawo a sieci

Prawo reguluje usługi telekomunikacyjne. Od dawna mówi się o znoszeniu koncesji na ich świadczenie, lecz w chwili pisania tego artykułu koncesje nadal obowiązują. Polskie prawo określa jednak, że świadczenie usług oznacza "świadczenie ich za odpłatnością innym podmiotom". Jeżeli więc budujesz sieć dla siebie i potem przesyłasz nimi dane do własnych celów, to nie potrzebujesz koncesji.

Stowarzyszenie łatwiej uzyska wszelkie niezbędne pozwolenia niż grupa wielu osób. Do zarejestrowania go w sądzie wystarczy 15 chętnych i opłata w postaci znaczków skarbowych (50 złotych). Stowarzyszenie to organizacja, której cały majątek pochodzi wyłącznie ze składek członkowskich, a główne cele są realizowane pracą wszystkich członków. Sieci blokowe czy osiedlowe LAN są w całości (wraz z końcowymi komputerami) własnością ich członków.

Sformalizowanie działań ma także znaczenie ekonomiczne. Stowarzyszenie może założyć konto w banku, na które będą spływały składki członków korzystających z sieci i z którego będą przelewane opłaty za podłączenie do sieci zewnętrznej (np. TP S.A.). Uwolni to administratora od comiesięcznej "kolędy" po wszystkich i zbierania składek. Ponadto i spółdzielniom, i firmom telekomunikacyjnym łatwiej rozmawiać z jednym poważnym stowarzyszeniem niż z setką "Kowalskich". Również w razie zmiany liczby członków nie trzeba podpisywać nowych umów, bowiem podpisuje je stowarzyszenie, a nie poszczególne osoby.

Ważne akty prawne

<font color="red">1. Ustawa z 23.11.1990 r. o łączności - Dz. U. z 1995 r. Nr 117, poz. 564 z późniejszymi zmianami.

<font color="red">2. Rozporządzenie Ministra Łączności z 9.10.1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz udostępnienie dokumentacji przetargu - Dz. U. z 1995 r. Nr 118, poz. 572 i Dz. U. z 1997 r. Nr 116, poz. 748 (zmiana).

<font color="red">3. Rozporządzenie Ministra Łączności z 26.09.1995 r. w sprawie zwolnienia od obowiązku uzyskiwania koncesji oraz zezwoleń telekomunikacyjnych - Dz. U. z 1995 r. Nr 118, poz. 571 i Dz. U. z 1996 r. Nr 42, poz. 184 (zmiana).

<font color="red">4. Rozporządzenie Ministra Łączności z 8.02.1996 r. w sprawie ogólnych warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych w sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego - Dz. U. z 1996 r. Nr 20, poz. 93

<font color="red">5. Ustawa z 7.04.1989 r. Prawo o stowarzyszeniach - Dz. U. Z 1989 Nr 20 poz. 104.

Treść powyższych aktów prawnych można również znaleźć w Internecie pod adresem:

www.trzepak.pl/akty/prawo.phtml, www.sejm.gov.pl/

Środowisko grupy roboczej

Siecią do sieci

Typy połączeń sieciowych

Niewielka sieć, która pracuje w środowisku bez serwerów, nazywana jest siecią równorzędną lub siecią peer-to-peer. W rozwiązaniach tego typu każdy komputer może pracować i jako klient, i jako serwer. Dodatkowo w sieciach tych nie ma komputera, którego funkcją jest uwierzytelnianie (identyfikacja) użytkowników chcących korzystać z zasobów sieciowych. Grupa robocza stosuje właśnie taki (bezserwerowy) dostęp do informacji i sposób wymiany danych. Każdy komputer, który ma zostać włączony do danej grupy roboczej, musi mieć wpisaną jej nazwę w polu Grupa robocza karty Identyfikacja. Karta ta znajduje się w folderze Sieć Panelu sterowania. Dodanie komputera do jakiejkolwiek z grup powoduje, że jest on widoczny razem z innymi stacjami roboczymi w jednym oknie Otoczenia sieciowego.

Przykładowo, przypisanie Twojego komputera do grupy Workgroup sprawia, że reprezentująca go ikona pojawi się z innymi członkami grupy w tym samym oknie. Omawiana nazwa pozwala na łączenie komputerów w zbiory, wskazujące na ich lokalizację lub funkcję. Aby ułatwić przeglądanie Otoczenia sieciowego, możesz utworzyć takie grupy jak Parter, Budynek_A, Księgowość, Sekretariat itp. Maszyny spoza danego środowiska, czyli inne grupy, będzie można odnaleźć po wybraniu opcji Cała sieć.

Ponieważ dostęp do poszczególnych stacji uzyskuje się po wybraniu ich nazw, każdy z pracujących komputerów również musi mieć przypisaną nazwę. Podobnie jak w przypadku grup, powinna opisywać położenie komputera, jego funkcję lub osobę przy nim pracującą. Przykładami prawidłowych nazw są: Magazyn, Serwis, Marcin, Dyrektor. W takim wypadku każda z osób przeglądających sieć będzie natychmiast wiedzieć, gdzie szukać potrzebnych informacji. W obrębie jednej grupy roboczej nazwa komputera musi być unikatowa. Zdublowanie nazw spowoduje, że system wyświetli komunikat o błędzie. Długość identyfikatora komputera nie może przekraczać 15 znaków, a jeśli to nie wystarczy, należy się posłużyć polem Opis komputera na karcie Identyfikacja. W nazwach komputerów nie wolno używać następujących symboli:! @ # $ % ^ & () - _ ' { }. ~.

Karta identyfikacja ikony Sieć

Rozpoczęcie pracy w sieci wymaga zalogowania się użytkownika. Polega ono a podaniu przez klienta nazwy swojego konta (identyfikatora), hasła oraz ewentualnie nazwy serwera. Celem jest przeprowadzenie identyfikacji użytkownika po to, żeby ustalić, jakie ma uprawnienia do korzystania z zasobów sieci. Jeśli w sieci nie jest dostępny żaden serwer, podawane nazwy kont i hasła będą używane lokalnie przez system Windows 98 do zarządzania profilami użytkowników. W powyższym przypadku, jeśli się nie zalogujesz do sieci, nie będziesz widział innych komputerów w Otoczeniu sieciowym.

Przeglądanie komputerów

Usługa ta jest wykorzystywana przez system Windows 98 do lokalizacji zasobów w sieci. Jej działanie rozpoczyna się po zainstalowaniu obsługi sieci, a sama praca odbywa się w tle, więc dla użytkowników jest niewidoczna. Efektem przeglądania jest pojawienie się w Otoczeniu sieciowym listy dostępnych komputerów, które użytkownicy mogą przeglądać w poszukiwaniu zasobów. Po kliknięciu dowolnej stacji widzisz foldery i drukarki przez nią udostępniane. W Otoczeniu sieciowym nie będą widoczne wszystkie pracujące komputery, a tylko te, które oferują jakikolwiek zasób.

Otoczenie sieciowe

Windows 98 gromadzi informacje o tym, co i gdzie jest dostępne, w podobny sposób jak Windows NT. Część komputerów pracujących w sieci pełni funkcje stacji zbierających informacje o aktualnie dostępnych zasobach, tworząc tzw. listy przeglądania. Serwery systemu przeglądania (Master Browser), bo tak się nazywają te komputery, odpowiadają na zapytania dotyczące zasobów a pochodzące od klientów sieci.