Web według Adobe - Flex 2.0

Firma Adobe udostępniła nową wersję platformy do tworzenia aplikacji internetowych z bogatym interfejsem użytkownika (RIA - Rich Internet Application) - Adobe Flex 2.0. Oprócz samych narzędzi odświeżono także model licencjonowania produktu, dzięki czemu sam pakiet SDK, z kompilatorem uruchamianym z linii poleceń jest dostępny za darmo.

Adobe Flex 2 stwarza nowe możliwości tworzenia bogatych aplikacji webowych, coraz bardziej zbliżających się funkcjonalnością oraz interfejsem użytkownika do aplikacji desktopowych. Na całą platformę składa się kilka komponentów, które pracując razem pozwalają zarówno deweloperom łatwo tworzyć bogate aplikacje, jak i końcowym ich użytkownikom cieszyć się z bogactwa, jakie oferują. Przykłady, zbudowane w oparciu o nową technologię można obejrzeć na witrynie producenta. Warunkiem koniecznym do ich uruchomienia jest wczesniejsze zainstalowanie wtyczki 9.

Przykładowa aplikacja napisana w technologii Flex 2

Przykładowa aplikacja napisana w technologii Flex 2

W skład nowej platformy Flex 2 wchodzą między innymi Flash Player 9, MXML, ActionScript 3.0 i Flex Builder 2.

Flash Player 9

Nowa wersja Flash Playera, o której wprowadzeniu informowaliśmy wczoraj, jest kompletnie przebudowanym środowiskiem uruchomieniowym działającym po stronie klienta aplikacji. Używając zaawansowanych technik pozwala na obsługę bardzo wymagających aplikacji z wydajnością porównywalną z aplikacjami desktopowymi. W nowej wersji wbudowana jest całkowicie odświeżona maszyna wirtualna języka ActionScript (AVM - ActionScript Virtual Machine). AVM 2 wspiera między innymi pełne raportowanie błędów wykonywania, posiada wsparcie dla debuggera oraz umożliwia pracę z dowolnymi protokołami binarnymi, o które można rozszerzyć Playera. Oprócz tego producent zapewnia, że nowa wersja jest bardziej bezpieczna i niezawodna.

Więcej informacji.

MXML

Jest to specjalny język bazujący na XML'u, pozwalający opisywać układ komponentów w aplikacjach Flex. Pozwala on nie tylko na dokładne rozmieszczenie poszczególnych elementów aplikacji i zdefiniowanie nałożonych na nie ograniczeń, w celu otrzymania interfejsu użytkownika zachowującego się podobnie do aplikacji desktopowych, ale także opisaniu reakcji na różne akcje wywoływane przez użytkownika.