Karty dźwiękowe


3. Standardy midi

Zawodowcy sięgają po przetworniki zewnętrzne, by zmniejszyć ilość zakłóceń podczas nagrywania (punkt 2).

Zawodowcy sięgają po przetworniki zewnętrzne, by zmniejszyć ilość zakłóceń podczas nagrywania (punkt 2).

Pytanie: Co to są pliki MIDI i w jaki sposób karta dźwiękowa generuje dźwięki?

Odpowiedź: Jest kilka metod generowania dźwięków w standardzie MIDI. W plikach MIDI gromadzone są jedynie nuty, tonacja, tempo odtwarzania i nazwy instrumentów. Na podstawie tych informacji oprogramowanie muzyczne lub karta dźwiękowa generują dane audio. Trzy najbardziej znane rozwiązania to: frequency modulation, wavetable i APM.

W standardzie frequency modulation poszczególne dźwięki instrumentów są symulowane przy użyciu różnych sygnałów. Modulacja częstotliwości daje wyniki o stosunkowo niskim poziomie realizmu. Wprawdzie eksperci twierdzą, że w ciągu kilku lat standard zniknie z rynku, ale sztucznie brzmiący dźwięk ma swoich entuzjastów.

Zupełnie inne założenia przyjęli twórcy standardu wavetable. Dźwięki (najczęściej 128) instrumentów oraz dodatkowy zestaw perkusyjny są zgroma-dzone w pamięci procesora lub w pliku tymczasowo przechowywanym w pamięci roboczej komputera. Gdy odtwarzacz plików MIDI przywołuje poszczególne dźwięki, syntezator wavetable pobiera je z pamięci, transponuje na właściwą tonację, opatruje żądanymi efektami, a następnie odtwarza.

Wierność brzmienia instrumentów zależy w głównej mierze od rozmiaru pamięci (1, 2, 4 lub 8 MB) przeznaczonej na próbki dźwięków.

Standard APM (Acoustic Physical Modeling) polecamy profesjonalnym muzykom. W tym przypadku brzmienie instrumentów jest obliczane w czasie rzeczywistym przez kartę dźwiękową. Ze względu na wyjątkowo duże wymagania w stosunku do mocy obliczeniowej karty modelowanie APM jest realizowane tylko dla jednego dźwięku. Pozostałe instrumenty orkiestry są generowane metodą wavetable.

Najlepszy wybór

Jeśli nie zależy Ci na jakości odtwarzania plików MIDI, zadowoli Cię karta ze standardem frequency modulation. Jeżeli natomiast komponujesz muzykę lub grasz w dosowe gry, zdecyduj się na kartę z wavetable i pamięcią co najmniej 2 MB.

Uwaga! Niektóre karty dźwiękowe nie obsługują powyższych metod sprzętowo, lecz realizują je programowo. Nie zawsze warto kupować urządzenia tego typu, ponieważ emulacja obniża wydajność systemu (w grach o skomplikowanej grafice także częstotliwość odświeżania obrazu).

4. Pamięć robocza karty

Pytanie: Jakie korzyści daje pamięć, w jaką wyposażane są niektóre karty?

Odpowiedź: W pamięci roboczej kart dźwiękowych gromadzone są m.in. próbki instrumentów wykorzystywane w standardzie wavetable. Dzięki temu dane są bardzo szybko dostępne i nie muszą być przechowywane na twardym dysku czy w pamięci RAM komputera. Rozwiązanie tego typu zaleca się stosować przede wszystkim w pecetach o skromnych zasobach pamięciowych. Inne karty zmniejszałyby w znacznym stopniu rozmiar dostępnej pamięci, obniżając wydajność systemu. Jedną z kart godnych polecenia jest Guillemot Maxi Studio Isis, wyposażona w 4 MB RAM i rozszerzalna za pomocą standardowych modułów SIMM.

5. Dokładność próbkowania

Pytanie: Co to jest dokładność próbkowania i jakie ma znaczenie?

Odpowiedż: Jest to parametr, na który składa się częstotliwość i głębokość próbkowania. Im wyższa częstotliwość (podawana w kilohercach -

kHz), tym większa wierność, czystość i nasycenie odtwarzanego dźwięku.

Według ogólnych reguł powinna być dwukrotnie wyższa od przenoszonych sygnałów. Ponieważ ludzkie ucho odbiera dźwięki nie przekraczające średnio 20 kHz, karta powinna próbkować z częstotliwością co najmniej 40 kHz. W odtwarzaczach CD parametr ten wynosi 44,1 kHz, tyle samo (lub więcej) "wyciągają" aktualne karty dźwiękowe.

Większe wymagania mają muzycy. Ich karty powinny próbkować z częstotliwością wynoszącą co najmniej 48 kHz (np. Sound Blaster Live Value).

Mimo iż standard 96 kHz nie zdobył popularności nawet w profesjonalnych studiach nagraniowych, są urządzenia pecetowe obsługujące tak wysoką częstotliwość (np. konwerter SEK'D ADDA 2496 S- patrz punkt 13).

Podawana w bitach głębokość próbkowania określa rozmiar pobieranych próbek. Im większa głębokość, tym przejrzystsze dźwięki. W większości zastosowań wystarcza 16 bitów, z czym radzą sobie wszystkie nowoczesne karty dźwiękowe. Jeśli masz zamiar podłączać profesjonalne urządzenia muzyczne, zdecyduj się na kartę o głębokości próbkowania wynoszącej 24 bity (patrz punkt 13).