Karty dźwiękowe


6. Jakość dźwięku

Pytanie: Jakie parametry ma karta oferująca dobrą jakość dźwięku?

Odpowiedź: Dobrą kartę dźwiękową można poznać zasadniczo po trzech parametrach, które powinny znajdować się w zestawieniu danych technicznych urządzenia. Charakterystyka częstotliwości: karta powinna przenosić wszystkie dźwięki z zakresu od 20 Hz do 20 kHz przy takim samym poziomie głośności. W grach i aplikacjach biurowych można dopuścić niedokładność rzędu +/- 2 dB. Profesjonaliści powinni wybrać model, w którym niedokładność nie przekracza +/- 0,5 dB. Współczynnik zawartości harmonicznych, zwany także współczynnikiem zniekształceń nieliniowych, informuje, jak duże mogą być zniekształcenia sygnału odtwarzanego w stosunku do oryginalnego. Nie powinien przekraczać 0,07 procenta. Odstęp od poziomu szumów określa maksymalne zakłócenia dźwięku. Maksymalny odstęp wynosi z reguły 96 dB, ponieważ większość kart dźwiękowych pracuje z 16-bitową głębokością próbkowania. Jednak w praktyce nie uzyskuje się tak dobrego wyniku. Do gier i aplikacji biurowych wystarczy 80 dB. Chcąc uzyskać możliwie niski poziom szumów podczas nagrywania własnych kompozycji, profesjonalni muzycy powinni się zdecydować na model z odstępem 93 dB. Wartości podawane przez producentów opierają się na badaniach przeprowadzanych w idealnych warunkach, więc mogą odbiegać od wyników innych pomiarów.

7. Właściwości syntezowania

Pytanie: Jak ocenić, czy karta prawidłowo symuluje instrumenty?

Odpowiedź: Jakość konwerterów analogowo-cyfrowych i cyfrowo-analogowych (punkt 2) szacuje się na podstawie ściśle określonych parametrów (punkt 6), natomiast właściwości syntezowania można ocenić tylko subiektywnie. Procesory odpowiadające za kodowanie i dekodowanie sygnałów muszą jak najwierniej odtwarzać dźwięki, a syntezatory mają symulować określone instrumenty muzyczne. Zatem ten sam utwór MIDI odtwarzany na różnych kartach dźwiękowych brzmi inaczej

- i to niezależnie od platformy syntezowania (sprzętowa albo programowa) czy metody generowania dźwięku (frequency modulation, wavetable, APM).

Dlatego przed zakupem profesjonalni muzycy powinni koniecznie posłuchać muzyki tworzonej przez syntezator karty i porównać z innymi urządzeniami.

8. Funkcjonalność

Dzięki funkcji surround muzykę słychać ze wszystkich stron (patrz punkt 8).

Dzięki funkcji surround muzykę słychać ze wszystkich stron (patrz punkt 8).

Pytanie: Na jakie funkcje warto zwrócić uwagę przy zakupie karty?

Odpowiedź: Wszystkie nowoczesne karty dźwiękowe obsługują tryb full-

duplex, który umożliwia jednoczesną komunikację w obu kierunkach (kodowanie i dekodowanie danych audio). Zdolność ta okaże się szczególnie przydatna, jeśli zechcesz telefonować przy użyciu komputera. Niemalże wszystkie karty są wyposażane w opcję dźwięku przestrzennego (surround) zgodną ze standardem A3D (Aureal 3D, patrz internetowa witryna www.aureal.com) lub EAX (Environmental Audio Extension firmy Creative Labs). Dzięki temu użytkownik rozróżnia nie tylko dźwięki napływające z lewej i prawej strony, lecz również z góry, z dołu, z przodu i z tyłu.

Muzykom polecamy karty dźwię-kowe z wbudowanym procesorem DSP (Digital Signal Processor), np. Hoontech Soundtrack 128 DDMA PCI (patrz punkt 12).

DSP potrafi generować liczne efekty dźwiękowe, dzięki czemu pozwala w dużym stopniu odciążyć procesor płyty głównej.

9. Kompatybilność

Pytanie: Czy nowa karta dźwiękowa musi obsługiwać jakieś standardy?

Odpowiedź: Jeżeli chcesz, by karta działała prawidłowo w starszych grach czy aplikacjach, powinna być zgodna z następującymi standardami: Sound Blaster, Sound Blaster Pro, Sound Blaster 16, Adlib, MPU-401 i General MIDI. Kolejnym istotnym standardem jest Windows Sound System Microsoftu. W nowoczesnych grach stosuje się Direct Sound 3D, który jest zintegrowany w sterowniku Microsoft DirectX. Zatem kompatybilność z DirectX okazuje się nieodzowna.

Jeśli masz stare programy, sprawdź czy działają w oknie trybu MS-DOS. W przeciwnym razie będziesz się musiał pożegnać z dźwiękiem lub kupić kartę dźwiękową ISA. Karty PCI obsługują tylko te programy DOS-u, które można uruchomić w Windows.

Dosowe oprogramowanie odwołuje się do kart dźwiękowych poprzez przerwanie 7, a karty PCI korzystają z konwencji Plug & Play i wybierają dowolne przerwanie.