W sieci

Każdy Unix - także Linux - jest systemem przeznaczonym do pracy w sieci. Wszystkie dystrybucje Linuksa zawierają komplet aplikacji umożliwiających skonfigurowanie nie tylko stacji roboczej, ale również wydajnego serwera.


Każdy Unix - także Linux - jest systemem przeznaczonym do pracy w sieci. Wszystkie dystrybucje Linuksa zawierają komplet aplikacji umożliwiających skonfigurowanie nie tylko stacji roboczej, ale również wydajnego serwera.

Podczas tworzenia sieci najpierw należy wybrać sprzęt. Jak wiadomo, największą wadą Linuksa jest częsty brak sterowników, ale problem ten w niewielkim tylko stopniu dotyczy kart sieciowych, zwłaszcza tych tańszych. Większość z nich jest zgodna ze standardem NE 2000, który jest, oczywiście, obsługiwany przez Linuksa. Karty PCI mogą (choć nie muszą) działać ze sterownikiem NE 2000 PCI, nawet jeżeli taką informację zapisano na pudełku. W takich przypadkach dobrze jest przetestować kartę przed zakupem. Linux obsługuje też popularne ostatnio karty Realtec RTL 8129/8139 oraz Genius. Niewiele firm dostarcza linuksowe sterowniki do swoich produktów, wyróżnia się tutaj firma Compex (niestety, sterowniki należy samodzielnie ściągać z Internetu, odpowiednio skonfigurować i skompilować). Nie ma natomiast żadnego problemu z kartami wyższej klasy, stosowanymi głównie w serwerach firm: 3Com, Intel, SMC. Również sprzęt specjalistyczny, stosowany np. w łączach internetowych, jest najczęściej obsługiwany przez Linuksa (rozmówca z grupy dyskusyjnej twierdzi, że zdarzało mu się widzieć urządzenia wyposażone w sterowniki do Linuksa, a pozbawione sterowników do Windows). Moja rada: zrób listę kart sieciowych obsługiwanych przez Twoją ulubioną dystrybucję i pytaj sprzedawców o karty z tej listy (raczej nie licz, że sprzedawca będzie wiedział, jaki sprzęt działa z Linuksem).

Instalacja Linuksa

Linuxconf ustawia konfigurację węzła.

Linuxconf ustawia konfigurację węzła.

Aby podłączyć komputer do sieci, nie trzeba instalować od nowa Linuksa. Jeżeli jednak nie przewidywałeś wcześniej takiego zastosowania, prawdopodobnie nie zainstalowałeś znacznej liczby programów niezbędnych lub przydatnych do pracy w sieci. Łatwiej jest więc przeinstalować system niż dodawać kolejno pakiety.

Wybór dystrybucji jest sprawą gustu i upodobań. Wiele osób uważa, że np. najlepszym serwerem jest Debian czy Slackware, jednak (tak naprawdę) najlepszy jest zawsze system odpowiednio skonfigurowany. Wybierz więc po prostu dystrybucję, którą znasz najlepiej. Pamiętaj o dobraniu odpowiednich pakietów, a przede wszystkim:

  • zestawu narzędzi sieciowych (nosi on różne nazwy, np. w Red Hat: netkit-base), najczęściej jest instalowany domyślnie, bez niego praca w sieci jest niemożliwa

  • TCP wrappers - pakietu umożliwiającego zwiększenie odporności systemu na ataki hakerów

  • wu-ftpd - serwera FTP, ewentualnie z dodatkiem anonymous-ftp

  • wszystkich pakietów mających w nazwie słowo Samba lub SMB, jeżeli Linux ma pracować w sieci z Windows

  • programu Mars, jeżeli Linux ma emulować serwer Netware

  • w przypadku dużych sieci - serwera nazw (w Linuksie nosi on nazwę bind)

Instalacja kończy się zawsze konfiguracją sprzętu, w tym sieci. Podstawowym parametrem, poza oczywiście typem karty sieciowej, jest numer IP. Musisz go uzyskać od administratora sieci lub jeśli sam jesteś administratorem - wybrać go sobie. IP jest numerem identyfikującym komputer w Internecie, przewidziano jednak specjalne numery do użytku w sieciach wewnętrznych. Są to numery z zakresu 192.168.0.1 - 192.168.255.254. Cyfry 0 i 255 na ostatniej pozycji są zarezerwowane i nie można ich użyć.

Inne informacje, takie jak maska sieci, Linux prawdopodobnie ustali sam. Na wszelki wypadek jednak podaję: netmask 255.255.255.0, broadcast 192.168.x.255 (w miejscu x ma być oczywiście ta sama cyfra co w IP). Powinieneś też nadać swojemu komputerowi jakąś nazwę (hostname) i nazwać całą sieć (domain name). Nazwy mogą zawierać litery, cyfry i myślnik. Nazwa hosta i domeny tworzy tzw. Fully Qualified Domain Name (FQDN) i jest unikalną nazwą identyfikującą komputer w sieci. Na przykład jeżeli nadasz swojemu komputerowi IP 192.168.2.1 i nazwę linux.pingwin.pl to możesz się z nim połączyć, pisząc telnet 192.168.2.1, telnet linux.pingwin.pl lub - jeżeli jesteś w tej samej sieci - telnet linux.

Jeśli w Twojej sieci znajduje się router łączący ją np. z Internetem lub inną siecią, podaj jego IP jako default gateway - dzięki temu wszystkie pakiety do komputerów, które nie znajdują się w tej samej sieci, wędrują do tego właśnie komputera. Jeżeli zdecydowałeś się nie instalować Linuksa ponownie, musisz sprawdzić w dokumentacji, w jaki sposób skonfigurować kartę sieciową. Staraj się użyć narzędzi dostarczonych z twoją dystrybucją, np. Yast w S.u.S.E., linuxconf czy netcfg w Linux Red Hat. Najczęściej możesz zapomnieć o zalecanych w różnych książkach programach ifconfig czy route. Najpopularniejsze dystrybucje korzystają ze skryptów, które przy restarcie modyfikują ustawienia, na wszelki wypadek podaję jednak sposób ich użycia w części poświęconej diagnozowaniu problemów z siecią.