Instalacja sieci bezprzewodowej

Bardzo praktyczne - bezprzewodowe surfowanie w Sieci w domu lub biurze z szybkością DSL. Nasz przewodnik pomoże ci zainstalować dostęp WLAN do Internetu w ciągu godziny.

Instalacja sieci WLAN z punktem dostępowym i łączem DSL nie stanowi już problemu. Jeżeli nie popełnisz jakiegoś błędu, twoja sieć bezprzewodowa powinna zacząć działać mniej więcej w ciągu godziny. W ramce "Surfowanie przez ISDN" na str. 18 wyjaśniamy również, jak działa ISDN.

Do udostępnienia Internetu potrzebne będą: punkt dostępowy WLAN, router i modem DSL lub ISDN. Punkt dostępowy zadba o rozsyłanie pakietów w sieci WLAN pomiędzy różnymi użytkownikami, router zapewni wspólny dostęp do Internetu dla całej sieci, zaś modem DSL lub ISDN odpowiada za połączenie z dostawcą Internetu. Najlepiej i najprościej, gdy wszystkie trzy urządzenia znajdują się w jednej obudowie. W trakcie zakupu upewnij się, że urządzenie udostępnia wszystkie trzy funkcje. Jeżeli masz już modem DSL, zaoszczędzisz, kupując jedynie punkt dostępowy z routerem.

Na potrzeby dalszej części opisu zakładamy, że dysponujesz punktem dostępowym WLAN zintegrowanym z routerem. To, czy modem DSL jest wbudowany, czy też stoi jako oddzielne urządzenie obok, nie ma najmniejszego znaczenia dla konfiguracji.

Podstawy: jak działa sieć WLAN?

Poproszę sterowniki - przy pierwszym uruchomieniu systemu po instalacji karty WLAN Windows XP żąda dostarczenia sterowników (punkt 2).Aby ułatwić lekturę i konfigurację urządzeń w systemie Windows, podamy najpierw podstawowe wiadomości o technologii WLAN. Wyjaśnienie niektórych fachowych terminów znajdziesz w ramce "Ważne pojęcia" na str. 19.

Sieć WLAN w standardzie 802.11b (11 Mb/s) lub 802.11g (54 Mb/s) działa na częstotliwości ok. 2,4 GHz. Aby znajdujące się w pobliżu sieci WLAN nie zakłócały się nawzajem, pasmo częstotliwości podzielono na trzynaście kanałów. Dla prawidłowego działania sieci WLAN konieczne jest, by wszystkie urządzenia pracowały na tym samym kanale. Ponieważ różnice częstotliwości pomiędzy kanałami są niewielkie, w przypadku pracujących obok siebie sieci WLAN zaleca się utrzymanie odstępu co najmniej trzech kanałów pomiędzy sieciami. Dla przykładu, jeżeli jedna sieć działa na kanale 1, kolejna sieć powinna korzystać z kanału 4, bo inaczej, z powodu przenikania sygnału radiowego przez mury, w budynku wielorodzinnym mogłoby dochodzić do kolizji pomiędzy sieciami sąsiadów.

Środki bezpieczeństwa

Wybór innego kanału - poszukiwanie innych sieci WLAN w otoczeniu dało efekt w postaci wykrycia innych kart, pracujących na kanale nr 10 (punkt 2.3).Aby karta WLAN mogła rozpoznać, kto wysyła sygnał, każda sieć WLAN posiada własną nazwę, tzw. identyfikator SSID (Service Set Identification). Powinieneś wybrać dla swojej sieci jednoznaczną nazwę - w naszym przypadku nazywa się ona "WLAN-Jana". Każda karta i każdy punkt dostępowy wysyłają ten sygnał identyfikacyjny w regularnych odstępach czasu po to, by inne karty mogły zidentyfikować sieć. Specjaliści używają do tego małego pakietu danych, zawierającego SSID, i innych danych sieci, jak metoda szyfrowania, określenia beacon. Więcej informacji na temat związanego z tym zagrożenia bezpieczeństwa i niezbędnych środków ostrożności znajdziesz w artykule "Zabezpieczenie sieci bezprzewodowych" na str. 74.

Każdy, kto dysponuje odpowiednim wyposażeniem i pewnymi umiejętnościami technicznymi, znajdując się w pobliżu, może przechwycić sygnał WLAN i w ten sposób wykraść hasła lub szpiegować twoje nawyki związane z surfowaniem po Internecie. Dlatego też wręcz konieczne jest szyfrowanie danych. Nieco przestarzałą już metodą szyfrowania jest WEP (z kluczem o długości 64 lub 128 bitów); nie gwarantuje ona wystarczającego poziomu bezpieczeństwa. Nowsza metoda WPA jest dużo bardziej bezpieczna, ale (jeszcze) nie wszystkie punkty dostępowe ją obsługują.

Podczas instalacji i konfiguracji sieci chwilowo pozostaw szyfrowanie wyłączone. W ten sposób eliminujesz potencjalne źródło błędów. Gdy już wszystko będzie działać poprawnie, powinieneś natychmiast włączyć szyfrowanie we wszystkich urządzeniach. Metoda szyfrowania oraz klucz (klucz decyduje o sposobie szyfrowania) muszą być jednakowe dla wszystkich urządzeń. Szczegółowy sposób postępowania przedstawiamy również w artykule "Zabezpieczenie sieci bezprzewodowych" na str. 74.

Wybór trybu pracy

Karta WLAN może pracować w trybie infrastruktury lub w trybie ad hoc. W trybie infrastruktury karta nawiązuje łączność tylko z jednym punktem dostępowym, ale nie kontaktuje się z innymi kartami. Punkt dostępowy działa jak rozdzielnia - przechodzą przez niego wszystkie pakiety danych.

W trybie ad hoc karta sieciowa kontaktuje się bezpośrednio ze wszystkimi kartami na tym samym kanale. Poszczególne karty wymieniają pakiety danych bezpośrednio między sobą, bez pośrednictwa punktu centralnego.

Ten tryb pracy nadaje się szczególnie do pracy tylko z dwoma komputerami, choć działa również i z większą liczbą maszyn. Jeżeli chcesz porównać i/lub zsynchronizować dane z notebooka i komputera biurkowego, jest to właśnie najlepsze rozwiązanie. Więcej na temat trybu ad hoc dowiesz się z artykułu "Połączenia Ad-hoc" na str. 79.

Rozbudowa komputera PC - instalacja karty WLAN

Logowanie - w konfiguracji punktu dostępowego musisz podać nazwę użytkownika i hasło, dostarczone przez dostawcę usługi DSL.W przypadku notebooka karta WLAN ma postać karty PC - wystarczy włożyć ją do gniazda. Można to zrobić nawet przy włączonym komputerze. W komputerze PC będzie to karta rozszerzeń, którą trzeba umieścić w odpowiednim gnieździe. W tym przypadku musisz najpierw wyłączyć komputer i bezwzględnie wyjąć wtyczkę z gniazda sieciowego.

Jeżeli nie chcesz otwierać obudowy komputera, możesz zastosować kartę dołączaną przez gniazdo USB. Przy zakupie zwróć uwagę, by karta obsługiwała tryb USB 2.0 (oczywiście twój komputer też musi go obsługiwać). Szybkość przesyłania danych w standardzie USB 1.0 (ok. 12 Mb/s) wystarczy wprawdzie dla standardu 802.11b, ale praca w trybie 802.11g (54 Mb/s) straci wszelki sens.

Podczas zakupu karty upewnij się, czy producent zapewnił sterowniki do twojego systemu operacyjnego, gdyż dopiero Windows XP ma wbudowaną obsługę kart WLAN. Nie jest to jednak rozwiązanie zbyt udane, dlatego i w tym przypadku lepiej jest zainstalować oryginalne oprogramowanie producenta karty.

Zanim zainstalujesz kartę rozszerzeń lub włożysz kartę PC, zapoznaj się z podręcznikiem i instrukcją instalacji. W niektórych przypadkach zalecana jest najpierw instalacja sterowników, a dopiero potem sprzętu. Różni producenci posługują się w tym względzie różnymi rozwiązaniami. Sposób postępowania zależy również od wersji Windows. Jeżeli będziesz dokładnie przestrzegać zaleceń producenta, unikniesz ewentualnie mozolnego szukania błędów po instalacji. Oprócz sterowników potrzebujesz jeszcze oprogramowania konfiguracyjnego, które służy do ustalenia podstawowych parametrów pracy sieci WLAN. W wielu przypadkach oprogramowanie to jest instalowane oddzielnie, niezależnie od sterowników. Postępuj zgodnie ze wskazówkami producenta.

Konfiguracja karty WLAN - kanał, SSID & Co.

Logowanie w punkcie dostępowym - dialog nawiązywania połączeń WLAN Windows XP pokaże dostępne sieci.Zakładamy, że twoja karta jest w gnieździe, a oprogramowanie zainstalowane. Na początek powinieneś sprawdzić, czy w otoczeniu działa jakaś inna sieć bezprzewodowa. Gdyby tak było, dla swojej sieci wybierz koniecznie inny kanał, by uniknąć zakłóceń.

Uruchom oprogramowanie konfiguracyjne karty WLAN (zapoznaj się najpierw z podręcznikiem). Praktycznie wszystkie programy konfiguracyjne zawierają opcję wyszukiwania sieci WLAN w otoczeniu. Może ona nosić nazwę "Site Survey", "Sitemonitor" lub podobną. Zobaczysz wówczas, czy w pobliżu działają inne sieci WLAN, a jeśli tak, to z których kanałów korzystają.

Wybór kanału

Wróć teraz na kartę lub do dialogu, który umożliwia wybór takich parametrów, jak kanał, SSID i tryb pracy. Jako tryb pracy (często zwany "network type") wybierz tryb infrastruktury - w końcu chcesz przecież uzyskać połączenie z punktem dostępowym.

W razie potrzeby zmień kanał. Jeżeli sąsiednia sieć korzysta na przykład z kanału 10, wybierz kanał 13 lub 7. Wpisz unikalną nazwę sieci (często określaną jako "network name"), czyli SSID - na przykład "WLAN-Jana". Zwróć uwagę na małe i wielkie litery, nie stosuj też polskich znaków i innych znaków specjalnych - nie każde oprogramowanie je akceptuje. Sprawdź, czy szyfrowanie WEP lub WPA jest chwilowo wyłączone. Jeżeli dostępne są jeszcze inne opcje, pozostaw je na razie bez zmian.

Opisane powyżej kroki musisz wykonać we wszystkich komputerach, które mają pracować w sieci. Na początek wystarczy odpowiednio skonfigurować jeden komputer. Gdy wszystko będzie działać, możesz skonfigurować pozostałe maszyny.

Instalacja punktu dostępowego - tworzenie połączenia

Okno wyboru dostępnych sieci bezprzewodowych i konfiguracji połączenia (opcja Advanced).Teraz kolej na konfigurację punktu dostępowego WLAN. Ponieważ może ona być różna w różnych urządzeniach, także w tym przypadku należy najpierw zapoznać się z instrukcją. Czasami stosowany jest program instalacyjny do PC, czasami konfiguracja odbywa się za pośrednictwem przeglądarki internetowej. W tym ostatnim przypadku punkt dostępowy dostarcza odpowiednie pliki HTML - podobnie jak serwer internetowy. W rzadkich przypadkach instalacja przebiega w trybie tekstowym przez telnet. Niektórzy producenci proponują do wyboru wszystkie trzy metody. W dalszym ciągu opiszemy konfigurację za pomocą przeglądarki internetowej - w naszym przykładzie jest to Internet Explorer.

Połączenie między komputerem a punktem dostępowym najlepiej wykonaj za pomocą kabla sieciowego - połącz w tym celu odpowiednie gniazda punktu dostępowego i karty sieciowej. Jeżeli nie masz karty sieciowej w komputerze, powinno się to udać za pośrednictwem połączenia WLAN. Pamiętaj, że w takim przypadku pracujesz bez szyfrowania i ktoś może przechwycić dane konfiguracji. Ponadto konfiguracja przez WLAN może być dużo trudniejsza, niż z użyciem kabla sieciowego.