Konwersja filmów na format DVD (cz. 1)

Wielu użytkowników ma w swoich archiwach materiały wideo nakręcone kamerą cyfrową. Gdy zechcesz zaprezentować materiał szerszemu gronu osób, wykorzystując do tego celu telewizor i zestaw kina domowego, mogą pojawić się problemy. Nasz artykuł podpowie ci, jak bez kłopotów przetworzyć film po przegraniu go na twardy dysk komputera.

Wspomnienia, które z mozołem nakręciłeś podczas wakacyjnych wypraw w głąb dżungli, spływu kajakiem czy marszu przez piaski Sahary, przysporzą ci wiele radości, gdy wspólnie z przyjaciółmi będziesz je oglądał za pomocą 42-calowego telewizora i zestawu kina domowego w profesjonalnym formacie DVD z multimedialnym menu.
Duży rozmiar ekranu telewizora w porównaniu do niewielkiego monitora sprawia, że znacznie przyjemniej ogląda się w nim swoje filmy niż za pomocą komputera czy laptopa.

Materiał nakręcony za pomocą kamery cyfrowej daje ci wspaniałe pole do sprawdzenia swoich umiejętności reżyserskich oraz zaprezentowania gotowego materiału filmowego swoim przyjaciołom.

Niestety, „co kamera to obyczaj”, a formaty, w jakich zapisywane są treści przeważnie nie są kompatybilne ze stacjonarnym odtwarzaczem. Właściwy dobór formatu wejściowego pliku wideo, jak również kodeków użytych do skonwertowania na format DVD, pozwoli ci uzyskać optymalną jakość obrazu i dźwięku, gdy skorzystasz z telewizora. Niestety nawet najlepsze oprogramowanie nie nada rewelacyjnej jakości materiałowi filmowemu o niskiej rozdzielczości i nieoptymalnych parametrach. Bardzo ważne jest zatem poprawne ustawienie w kamerze opcji rejestrowania tak, aby filmy po konwersji nie przypominały wielkiego zlepku ruszających się pikseli.

Formaty wejściowe

Standardowym i najpopularniejszym formatem mimo upływu lat pozostaje AVI (Audio Video Interleave), utworzony w roku 1992 przez programistów zespołu Billa Gatesa. W skład jego specyfikacji wchodzą znane wszystkim kodery obrazu, m.in. najpopularniejsze DivX, XviD, Indeo czy MPEG-4.

Plik w formacie AVI składa się z trzech zasadniczych części. Pierwsza to nagłówek, który zawiera informacje (tzw. metadane) dotyczące rozmiaru obrazu i liczby klatek. Druga zawiera właściwe dane audiowizualne, a trzecia - czyli ostatnia - przechowuje informacje o położeniu pozostałych części w pliku.

Oprócz wymienionego jest wiele innych, konkurencyjnych, znacznie młodszych formatów, przed którymi mogą jeszcze otworzyć drzwi producenci sprzętu elektronicznego. Mowa tutaj m.in. o takim kontenerze multimedialnym (jak brzmi ogólna, fachowa nazwa), jak RMVB (ang. RealMedia Variable Bitrate), który charakteryzuje wyjątkowo duży poziom kompresji wideo przy jednoczesnym zachowaniu bardzo dobrej jakości obrazu. Nowym i ciągle zdobywającym popularność formatem jest x264, w którym pliki wyjściowe są porównywalne pod względem rozmiaru do RMVB, jednak oferują zdecydowanie lepszą jakość. Ze względu na konieczność stosowania dużej mocy obliczeniowej potrzebnej do ich kodowania i dekodowania, obecnie nie są i w najbliższej przyszłości nie będą wykorzystywane w kamerach cyfrowych. Jednakże to one mają w przyszłości największe szanse wyparcia wysłużonego formatu AVI.

Kodeki

Wiesz już nieco o formatach, pora zająć się kodekami (CODer/EnCoder). Dla niektórych są tożsame z formatami danych, jednak to co innego. Najprościej rzecz ujmując, kodeki to programy do przekształcania strumienia danych. Można je podzielić na grupy, w których jedne zajmują się przetwarzaniem obrazu, a drugie - dźwięku. Oddzielnie są praktycznie nieprzydatne, jednak jeśli dźwięk połączy się z obrazem i doda się do niego informacje o składowych, to otrzymamy strumień danych multimedialnych gotowy do użytku. Do takiego łączenia wykorzystuje się kontenery multimedialne.

Lista kodeków osiąga ogromne rozmiary, ale naprawdę wystarczy znać podstawowe, z którymi można się spotkać na co dzień. Oto one:

• kodeki audio (dźwięku): MP1 - MP3, OGG, WMV, AAC i AC3


• kodeki wideo (obrazu): DivX, H.264. MPEG-1, MPEG-2, MPEG-4, XviD, Windows Media Video.

Okno konfiguracyjne koderów różni się w zależności od używanej wersji.Może ci się nasunąć pytanie, skąd zdobyć programy, aby móc używać kodeków w swoim komputerze? Odpowiedź jest prosta - w XXI wieku, czyli w dobie Internetu, można je pobrać z zasobów globalnej Sieci. Większość z nich jest zupełnie bezpłatna, a ponadto nie ma potrzeby wyszukiwania oddzielnie każdego z nich. Stale powstają nowe tzw. paczki kodeków, które zawierają zbiór wszystkich niezbędnych elementów do kodowania czy dekodowania obrazu i dźwięku. Informacje, skąd pobrać oprogramowanie, podajemy w tabeli Adresy stron WWW producentów oprogramowania i koderów.

Do konwersji można polecić z pełną odpowiedzialnością trzy takie zbiory. Pierwszy z nich to ACE Mega Codec Pack 6.03 (w chwili przygotowywania tego artykułu to najnowsza wersja) węgierskiej firmy Kami. Jego rozmiary są z pewnością spore (ponad 50 MB), ale to naprawdę potężny kombajn, zawierający wiele niezbędnych narzędzi do konwertowania na format DVD. Drugi, podobny zbiór, stanowi K-Lite Codec Pack produkcji Codec Guide, dostępny w kilku wersjach, dostosowanych do różnych potrzeb. Jego zaletą jest bardzo częste ukazywanie się aktualizacji i niewielkie rozmiary pliku (od 6 do 10 MB). Ostatni godny uwagi jest XP Codec Pack (obecnie już w wersji 2.4.0). Instaluje wszystko, co będzie ci potrzebne do obróbki, a ponadto ma praktyczną opcję Update - jednym kliknięciem możesz bez najmniejszego wysiłku zaktualizować wszystkie używane kodeki. Warto polecić tym, którzy mają stały dostęp do Internetu - czyli bardzo wielu osobom.

Jeżeli przedstawiony sposób zdobycia koderów wydaje ci się za prosty, a czujesz się zaawansowanym użytkownikiem, możesz każdy z nich wyszukać, pobrać, aktualizować i zainstalować oddzielnie. Jednakże trzeba na to poświęcić regularnie trochę czasu. Zostanie ci to jednak wynagrodzone w przyszłości, ponieważ instalowanie pojedynczych, niezbędnych w danej chwili kodeków, znacząco wpływa na szybkość późniejszego konwertowania obrazu. Różnice - w zależności od wydajności komputera - są dosyć znaczące.

Natomiast jeśli nie ma dla ciebie znaczenia strata nawet kilkudziesięciu minut w czasie konwertowania jednego filmu, śmiało można polecić wykorzystanie jednej z gotowych paczek. Instalując je, zachowaj ostrożność i czytaj uważnie każdy komunikat na ekranie. Zbyt pochopne instalowanie programów z wszystkimi domyślnie zaznaczonymi opcjami oraz szybkie przechodzenie do kolejnej karty może spowodować, że wraz z kodekami zainstalujesz na przykład testową wersję DivX Playera. Na taką niespodziankę, niekoniecznie przydatną, możesz się natknąć przy instalowaniu oddzielnego kodeka DivX.