Niektóre urządzenia WiFi w standardzie 802.11n mają jedną, inne dwie a jeszcze inne nawet trzy anteny. A w laptopie nie widzę żadnej. Po co stosuje się więcej niż jedną antenę i ile anten zapewnia optymalną transmisję?
Po pierwsze, należy przypomnieć, że nie ma jeszcze uzgodnionego przez wszystkich producentów jednego standardu 802.11n. Raczej ukazują się kolejne szkice, ostatnio 2.0, i nie zapowiada się, żeby kiedykolwiek doszło do ostatecznych ustaleń. Dzisiaj nie są już one tak bardzo potrzebne. Większość kluczowych problemów uzgodniono w zarysie. Produkcja i sprzedaż mają się dobrze i bez uzgodnionego standardu.
Dwu- (z lewej) i trzyantenowa karta Wi-Fi do laptopa. Należy zwracać uwagę na liczbę okrągłych elementów złotego koloru pomiędzy otworami nad nalepką.Po drugie, warto powtórzyć, że 802.11n jest systemem wieloantenowym, tzw. MIMO (multiple input, multiple output, wielokrotne wejście, wielokrotne wyjście). Do czego służą? Kilka anten pozwala łatwiej radzić sobie z odbiciami fali radiowej od rozmaitych przeszkód, na które natrafia sygnał po drodze od nadajnika do odbiornika. Fala odbita dociera do celu z opóźnieniem, odbicie od kilku barier powoduje nałożenie się kilku takich ech. Wiele anten wraz z dobrym procesorem pozwala na rozplątanie tej łamigłówki, opóźnione odbicia wracają na swoje miejsce w skali czasu i wzmacniają sygnał podstawowy. Dzięki temu transmisja staje się łatwiejsza do odcyfrowania, można powiększyć jej szybkość i zasięg, nawet w trudnym terenie z wieloma przeszkodami.
A więc czy to w roli rutera, punktu dostępowego, modemu ADSL czy jakiejkolwiek innej urządzenie 802.11n musi mieć co najmniej dwie anteny. Bardziej doświadczeni pamiętają, że pierwsze modele najczęściej miały trzy. Wycieczka do supermarketu pozwala się przekonać, że dzisiaj dominują dwurożne urządzenia. Czy w pozbyciu się jednej anteny chodzi tylko o mniejsze koszty, czy może jeszcze coś innego?
Próby wyszukania w Internecie informacji na temat przestrzennego multipleksowania, zaowocują wielkimi kolumnami wzorów, z których wniosek jest taki sam jak ze zdroworozsądkowego myślenia. Im więcej anten tym lepiej. Ale jeśli w urządzeniu są trzy, to tylko dwie z nich będą używane do nadawania. Trzecia jest wykorzystywana we współpracy z dwoma pozostałymi tylko do odbioru. Taki sposób pracy jest ogólnie znany jako 2T/3R.
Co prawda, istnieją punkty dostępowe pracujące w trybie 3T/3R, ale są one drogie i z tego powodu raczej nie będą kupowane ani do sieci domowych ani małych przedsiębiorstw. Z drugiej strony mamy w handlu kilka kart 3T/3R na złączu mini PCI Express, więc ulepszenie
laptopa do pełnej konfiguracji trzyantenowej nie byłoby trudne. Nawet jeśli jedna antena wykorzystywana jest tylko do przyjmowania, to trzyantenowy ruter z trzyantenowym laptopem dadzą ogólnie lepszą wydajność niż "dwa plus dwa", zwłaszcza w trudniejszych warunkach.
Problem w tym, że większość sprzedawców oferuje laptopy 802.11n tylko z dwiema antenami (2T/2R). Czy mając taki egzemplarz warto dopłacać do rutera trzyantenowego? Odpowiedź na to pytanie dają testy. Okazuje się, że chociaż podwójny 2T/3R (laptop i ruter) zawsze działają dużo lepiej od 2T/2R, to jeśli trzecia antena jest tylko w jednym z tych urządzeń, wydajność poprawia się tylko w marginalnym stopniu, a w wielu przypadkach nie zauważa się żadnej różnicy. Z tego wynika, że producenci ruterów, dopasowując się do powszechnego zwyczaju na rynku laptopów, mogliby bez wielkiej straty zrezygnować z trzeciej anteny.
Mamy tu do czynienia z wypieraniem lepszego przez gorsze. To my, konsumenci moglibyśmy domagać się urządzeń z większą liczbą anten, żeby lepiej wykorzystać możliwości 802.11n. Pełna specyfikacja szkicu standardu 802.11n dopuszcza nawet konfigurację 4T/4R, ale nie spotkaliśmy się w rzeczywistości z taką liczbą anten.
