Bluetooth Pairing

Jeżeli chcesz, by dwa urządzenia Bluetooth zaczęły wymieniać między sobą dane, musisz najpierw wykonać ich synchronizację. Angielskie określenie to Bluetooth Pairing.

Jeżeli chcesz, by dwa urządzenia Bluetooth zaczęły wymieniać między sobą dane, musisz najpierw wykonać ich synchronizację. Angielskie określenie to Bluetooth Pairing.

Gdy pierwsi producenci zaczęli przed kilkoma laty przedstawiać Bluetooth jako optymalne zastępstwo kabli i bezprzewodową technologię sieciową przyszłości, pojawiły się natychmiast pytania o bezpieczeństwo. Wzięło się to stąd, że zaprezentowano modele m.in. takich urządzeń, jak twarde dyski Bluetooth i aparaty cyfrowe Bluetooth. Pojawia się jednak pytanie: Czy w przyszłości dostęp do danych zawartych w takich urządzeniach miałby mieć każdy, kto posiadałby odpowiedni odbiornik Bluetooth? Czy więc można by przechwycić na notebook z kartą Bluetooth dane z cyfrowego aparatu osoby siedzącej przy tym samym stole w taki sposób, by właściciel aparatu w niczym się nie zorientował? W żadnym razie - na szczęście.

Krok pierwszy - jednoznaczne nazwy urządzeń

Aby zapobiec takim nadużyciom, twórcy standardu przewidzieli odpowiedni mechanizm bezpieczeństwa. Użytkownik może spowodować, że tylko autoryzowane urządzenia uzyskają dostęp do danych. W języku fachowców odpowiednia procedura nosi nazwę Bluetooth Pairing. My możemy użyć terminu "synchronizacja".

Wymiana haseł

W przypadku synchronizacji dwóch urządzeń Bluetooth następuje nic innego, jak tylko utajniona wymiana haseł. Cały proces przebiega zawsze w jednakowy sposób. Rozpoczynamy go na urządzeniu A, każąc mu szukać w otoczeniu innych gotowych do pracy urządzeń Bluetooth. W urządzeniu B trzeba potwierdzić kod. To wszystko.

Gdy mamy już to za sobą, oba urządzenia uznają się nawzajem za godne zaufania, a komunikacja między nimi staje się możliwa. Tę procedurę trzeba zresztą powtórzyć dla każdej pary urządzeń Bluetooth: telefonu komórkowego i palmtopa, notebooka i aparatu cyfrowego itd. Na szczęście, tylko raz.

Krok drugi - widoczność urządzeń

Zanim przystąpisz do synchronizacji obu urządzeń, musisz jeszcze zadbać o to, by były one wzajemnie widoczne. W większości przypadków odpowiedni wpis w menu danego urządzenia jest już aktywny. Jeżeli dużo podróżujesz i obawiasz się o swoje prywatne dane, możesz wyłączyć widoczność urządzenia, jeżeli nie jest to potrzebne.

W poszukiwaniu potencjalnych partnerów

W zależności od producenta funkcja synchronizacji (sprzęgania) z innymi urządzeniami kryje się pod hasłem w rodzaju "Urządzenia sprzężone" lub "Urządzenia połączone w pary". Znajdź odpowiednie menu i wyszukaj podpunkt o brzmieniu w rodzaju "Nowe urządzenie sprzężone" lub "Dodaj nowe urządzenie". Gdy zatwierdzisz wybór, urządzenie powinno rozpocząć poszukiwania potencjalnych partnerów.

Wybór urządzeń

Jeżeli wszystko wykonałeś poprawnie, po kilku sekundach na wyświetlaczu urządzenia powinny pojawić się wszystkie inne urządzenia, znajdujące się w zasięgu. Teraz wybierz to, z którym chcesz nawiązać kontakt, i odpowiedz potwierdzająco na pojawiające się zwykle kolejne pytanie, czy wybrane urządzenie rzeczywiście ma być dodane.

Rada: Aby wybór był łatwiejszy, każde urządzenie powinno mieć jednoznaczną nazwę. Nadaje się ją w trakcie konfiguracji i można ją w każdej chwili zmienić. W przeciwnym razie musisz kierować się sieciowymi numerami identyfikacyjnymi urządzeń, które jednak trudno zapamiętać, a jeszcze trudniej je rozróżniać i przypisywać konkretnym urządzeniom.

Krok trzeci - wprowadź kod identyfikacyjny

Przyjazny pomocnik - oprogramowanie Widcomm automatycznieuruchamia kreatora, który pomaga przeprowadzić całą procedurę.

Przyjazny pomocnik - oprogramowanie Widcomm automatycznieuruchamia kreatora, który pomaga przeprowadzić całą procedurę.

Teraz dochodzimy do punktu, w którym urządzenie inicjujące łączność poprosi o wprowadzenie kodu identyfikacyjnego. Następnie trzeba będzie wprowadzić ten sam kod w drugim urządzeniu.

Kod to dowolny ciąg znaków alfanumerycznych o maksymalnej długości 16 znaków. Z reguły kod ten możesz wybrać według własnego uznania. Wyjątkiem są urządzenia, które nie posiadają klawiatury, na przykład słuchawki. Tu producent wprowadza standardowy kod, który trzeba znaleźć w dokumentacji urządzenia. Bardzo często jest to po prostu "0000".

Wyjątek ... Microsoft

Kolejnym wyjątkiem jest Microsoft Wireless Optical Desktop for Bluetooth, zestaw bezprzewodowej klawiatury i myszy o zasięgu ok. 10 m. To urządzenie wylicza w trakcie synchronizacji z komputerem własny kod, który użytkownik musi następnie zatwierdzić w ciągu kilku sekund, by pomyślnie zakończyć procedurę.

Ponadto istnieją też urządzenia, które akceptują jako kod identyfikacyjny wyłącznie liczby lub też dopuszczają mniejszą liczbę znaków niż 16. Jeżeli podasz za długi kod, połączenie nie dojdzie do skutku. Jeżeli napotykasz problemy w synchronizacji urządzeń, warto wypróbować prosty kod o długości czterech czy pięciu znaków. Jeżeli wprowadzisz go poprawnie po obu stronach, urządzenia będą odtąd zsynchronizowane. Raz przeprowadzona procedura powoduje, że para urządzeń rozpoznaje się w późniejszych kontaktach bez żadnych działań dodatkowych z twojej strony.

Krok czwarty - unikaj przesterowań

Problemy mogą wystąpić, gdy nadajnik i odbiornik znajdują się zbyt blisko siebie. Przyczyna jest prosta - niektórzy producenci stosują jedynie bardzo zgrubną regulację mocy nadajnika i czułości odbiornika[AL3]. Przy zbyt małej odległości dochodzi do przesterowań. W takim przypadku wystarczy zwiększyć odległość między urządzeniami do chwili, gdy objawy zanikną.

Rada: Część urządzeń Bluetooth oferuje możliwość szyfrowania danych. Ze względu na niewielki zasięg i silne tłumienie przez mury ma to może niewielki sens w domu, ale warto skorzystać z tej opcji w biurze czy w miejscach publicznych w przypadku bezprzewodowych klawiatur czy transmisji między komputerem PC a palmtopem.


Zobacz również