Ciągły wzrost

Wybór optymalnego procesora nigdy nie był i wciąż nie jest łatwy. Liczba parametrów, które należy wziąć pod uwagę, może być trudna do ogarnięcia.

Istotna jest nie tylko wydajność wyrażona w syntetycznych wskaźnikach, ale też faktyczne wyniki w aplikacjach, z których korzystasz. Jeśli nie dysponujesz nieograniczonymi środkami, znaczenie ma także stosunek wydajności do ceny i ocena, jakiej wydajności naprawdę potrzebujesz do efektywnej pracy. Do tego dochodzi jeszcze koszt całej platformy – odpowiedniej do procesora płyty głównej i pamięci.

Jedno z podstawowych pytań, które zawsze zadają sobie kupujący, dotyczy faktycznego wzrostu wydajności procesorów wraz ze wzrostem taktowania. Pytanie jest o tyle istotne, że cena rośnie zupełnie nieproporcjonalnie. Na przykład Pentium 4 3,06 GHz jest taktowane z częstotliwością o 9 procent wyższą niż Pentium 4 2,8 GHz, a jest droższe o ponad 40 procent (stan na początek czerwca b.r.). Jeśli trudno podejrzewać, że wydajność wzrasta szybciej niż taktowanie, to czy w ogóle ma sens inwestowanie w najnowsze modele procesorów?

Przyjrzeliśmy się, jak wygląda ta kwestia w kilku głównych grupach procesorów: Pentium 4, Athlon XP, Celeron. Najciekawszy jest przypadek Pentium 4.

Widać wyraźnie, że dopóki wewnętrzna architektura procesora się nie zmienia, a rośnie tylko taktowanie zegara, w podobnym stopniu wzrasta również wydajność komputera. Obliczyliśmy współczynnik korelacji dla tych dwóch parametrów, dla procesorów od 2 do 2,8 GHz. Wyniósł on 0,999, co oznacza, że współzależność tych dwóch parametrów jest bardzo wysoka. Potwierdza to zresztą przebieg obydwu wykresów: wzrostu taktowania i wydajności. Odchylenie od tego trendu pojawia się dopiero w momencie, gdy do całej grupy dołączymy procesor Pentium 4 3,06 GHz, w którym pojawiła się technologia HyperThreading. Okazało się wtedy, że wzrost wydajności może przekroczyć granicę, którą wyznacza sam tylko wzrost taktowania. Ulepszenie architektury wewnętrznej, nawet częściowe, okazuje się równie ważnym wyznacznikiem mocy całego komputera. Pentium 4 3,06 GHz ma taktowanie wyższe o 53 procent od Pentium 4 2 GHz, ale jest szybsze o 63 procent. Oczywiście, gdy dodaliśmy ten procesor do funkcji obliczającej korelację, wynik spadł (choć utrzymał się, siłą rzeczy, na wysokim poziomie).

Analiza procesorów Athlon XP daje bardzo podobne rezultaty. Wprawdzie w tym wypadku mylące mogą być używane przez AMD oznaczenia, jednak gdy pod uwagę weźmiemy rzeczywiste taktowanie, wówczas okaże się, że wzrost taktowania powoduje prawie identyczny wzrost wydajności. Reguła ta dotyczy również dwóch układów 2800+ i 3000+, które wprawdzie różnią się oznaczeniem i wielkością pamięci podręcznej (3000+ ma 512 KB, a 2800+ tylko 256 KB), ale ich wydajność okazuje się praktycznie identyczna.


Zobacz również