Co słychać w Rodzinie

Eurostat, biuro statystyczne Komisji Europejskiej, przedstawił wstępne dane demograficzne dla krajów Unii i wstępujacych do UE za rok ubiegły. W 2002 roku ludność UE wzrosła o 0,3%, do 379 mln. Średnia długość życia to 81,6 lata dla kobiet i 75,5 dla mężczyzn. Do 4,5 na 1000 spadła śmiertelność niemowląt, spada liczba małżeństw, wzrasta liczba rozwodów. Dane porównano z danymi dla krajów przystępujących do UE w 2004; Polska plasuje się w poszczególnych kategoriach przeważnie w środku stawki.

1 stycznia 2003 roku w UE było 379 mln osób, z czego w strefie euro 305,6 mln osób. To znacznie mniej niż w Chinach (1 mld 283 mln ), Indiach (1 mld 42 mln), ale więcej niż w USA (289 mln ). W ub. roku ludność UE zwiększyła się o 1,29 mln osób, a więc o 0,3%. Wzrost ten stanowił zarazem 2% światowego wzrostu liczby ludności, który w ub. roku wyniósł 74 mln. Najszybciej rosła liczba ludności w Indiach (15,6 mln osób, 21% światowego przyrostu w ub. roku), Chiny (7,9 mln, czyli 11%) i pozostałe kraje rozwijające się (47,3 mln czyli 63%).

Ubiegłoroczny wzrost liczby ludności w UE w większości wynikał zewnętrznej migracji – w Unii osiedliło się w 2002 r. ponad 1 mln osób (netto). Przyrost naturalny pozostaje poniżej przyrostu wynikającego z migracji od 1989 roku. Wzrost liczby ludności w USA wyniósł 0,9% i był trzykrotnie wyższy niż w UE, przy czym przyrost naturalny stanowił dwie trzecie tego wzrostu. Przyrost w liczącej 127 mln ludności Japonii wyniósł 0,1%.

Liczba ludności wzrosła w 2002 roku we wszystkich krajach Unii. Największy wzrost odnotowano w Irlandii 15,2‰, Luksemburgu 9,5‰. Najniższy – w Niemczech 1,2‰ i Włoszech - 1,4‰.

Nie można za to z pewnością powiedzieć, aby kraje przystępujące do Unii wnosiły w wianie jakąs szczególne upodobanie do dużego przyrostu ludności. Ogółem państwa te odnotowały w 2002 spadek liczby ludności o 0,1%. Spadek wystąpił w 6 z 10 krajów przystępujących, przy czym najwyższy był na Łotwie (-6,1‰) i Węgrzech (-2,2‰). Najbardziej przybyło za to Cytpryjczyków (14,5‰) i Maltańczyków (6,7‰).

Najwyższy odsetek przyrostu naturalnego w UE odnotowano w Irlandii (7,9‰), we Francjii i Holandii (3,7‰). Przyrost naturalny był ujemny w Niemczech (-1,5‰), we Włoszech (-0,5‰) i w Grecji (-0,2‰). Bez napływu imigrantów liczba ludności w tych trzech krajach w ub. roku by spadła. Migracje netto przewyższały przyrost naturalny we wszystkich krajach Unii oprócz Francji, Irlandii, Holandii i Finlandii. Wśród krajów przystepujących napływ imigrantów przewyższał liczbę emigrantów w 7 z 10 państw.Wyjątek stanowiła m.in., obok Litwy i Łotwy – Polska.

Średnia długość życia w krajach Unii (oczekiwana długość życia w dniu narodzin) wynosiła w UE 81,6 lat dla kobiet (w 1980 roku – 77,2 lata) i 75,5 lat dla mężczyzn (70,5 lat w 1980). Najlepsze prognozy mają kobiety w Hiszpanii (83, 1 lat), oraz mężczyźni w Szwecji (77,7 lat). Najsłabsze – w Irlandii, zarówno kobiety (78,5) jak i mężczyźni (73 lata). Wśród krajów przystępujących do Unii najdłuższe życie mają Cypryjczycy – kobiety 81 lat i mężczyźni 76,1 lat. Najkrócej żyją Węgierki (76,6 lat) i Estończycy (65,2 lata). W USA oczekiwana długość życia wynosi 79,7 lat dla kobiet i 74,1 dla mężczyzn, w Japonii odpowiednio 84,3 i 77,5.

Śmiertelność wśród niemowląt spadła w Unii do 4,5 na tysiąc narodzin (rok wcześniej 4,7). Najniższa śmiertelność niemowląt jest w Szwecji (2,8‰), najwyższa w Grecji (5,9‰) i Wielkiej Brytanii (5,3‰). Wśród państw wstępujących w przyszłym roku do Unii najmniejsza jest śmiertelność niemowląt w Słowenii (3,9‰). Najwyższa – na Łotwie (9,8‰). W krajach rozwijających się śmiertelność niemowląt oscyluje około 60 na 1000 żywych narodzin.

W krajach Unii na jedną kobietę w wieku macierzyńskim przypadało w 2002 roku 1,47 dziecka (tak jak w ciagu dwóch poprzednich lat). Nastąpił jednak wyraźny wzrost w Niemczech i Szwecji; najwyższy odsetek zaś przypada na Irlandki 92,01) a najniższy – Greczynki i Hiszpanki (1,25) oraz Włoszki (1,26). Wśród krajów przystępujących do Unii waha się od 1,17 w czechach po 1,57 na Cyprze.

Liczba nowo zawartych małżeństw, z 2,2 mln w 1980 do 1,8 mln w 2002 roku (-19%). W tym samym czasie o 45% wzrósł odsetek rozwodów, do 715 tys. Liczba małżeństw na 1000 mieszkańców waha się od 3,9 w Belgii po 6,9 w Danii, ze średnią 4,8. Wśród krajów przystępujących ta wartość waha się od 3,3 w Słowenii po 14 na Cyprze. Najwięcej rozwodów jest w Belgii (3 na 1000 miezkańców) a najmniej w Iralndii i we Włoszech (0,7). Wśród krajów wstępujacych do Unii waha się to od 3,1 w Czechach do 1,2 w Polsce i Słowenii.


Zobacz również