Europejski superkomputer sieciowy

Cztery europejskie instytuty naukowe porozumiały się w sprawie połączenia swoich superkomputerów w jeden system. Sieciowy superkomputer ma być gotowy do wiosny 2005 roku.

Do porozumienia doszło pomiędzy francuskim instytutem IDRIS (Institute for Development and Resources in Intensive Scientific Computing), Instytutem Maxa Plancka i Centrum Badawczym w Juelich (Niemcy), oraz Consorzio Interuniversitario (Włochy). Utworzenie i utrzymanie systemu powierzono firmie IBM.

Utworzony przy pomocy szybkiej sieci oraz odpowiedniego oprogramowania superkomputer, stać się ma czwartą na świecie maszyną pod względem mocy obliczeniowej. Dwa obecnie najszybsze superkomputery, Bluegene/L i Columbia, znajdują się w Stanach Zjednoczonych. Trzecie miejsce w tegorocznym rankingu TOP 500 superkomputerów zajmuje japoński Earth Simulator.

Zdaniem Victora Allessandrini, szefa instytutu IDRIS, utworzenie nowego superkomputera umożliwi naukowcom przeprowadzenie badań naukowych, które do tej pory były niemożliwe do wykonania z przyczyn technicznych (chodzi między innymi o obliczenie możliwej liczby wariantów fałdowania się struktur proteinowych).

Akces do projektu zgłosiły także inne europejskie placówki naukowo-badawcze. W drugiej połowie przyszłego roku do sieci europejskiego superkomputera włączą się dwa brytyjskie instytuty: Edinburgh Parallel Computing Center oraz European Centre for Medium-Range Weather Forecasts, holenderski instytut SARA Computing and Networking Services, a także fiński instytut naukowy CSC.


Zobacz również