Głód pamięci

Karty pamięci w aparatach cyfrowych mają jedną nieznośną cechę - strasznie szybko się zapychają. Jedyne rozwiązanie tego problemu jest prozaiczne - trzeba dokupić większą...

Karty pamięci w aparatach cyfrowych mają jedną nieznośną cechę - strasznie szybko się zapychają. Jedyne rozwiązanie tego problemu jest prozaiczne - trzeba dokupić większą...

Firmy sprzedające aparaty cyfrowe na różne sposoby obniżają koszty. Jednym z nich jest dorzucenie najmniejszej z możliwych kart pamięci, tak by tylko zaostrzyć apetyt. Wprawdzie można wykonać kilka zdjęć, ale wygoda żadna. Dlatego wcześniej czy później każdy właściciel aparatu cyfrowego kupi dodatkową kartę pamięci. Jak szukać i którą wybrać?

Oczywiście, gdy już mamy aparat cyfrowy, nie możemy wybierać między rodzajami kart. Niewiele aparatów dostępnych na rynku używa kilku rodzajów kart. Rekordzistą jest Olympus 5050, do którego możemy włożyć nośniki: Compact Flash, Smart Media i xD. Pozostałe cyfraki w większości przypadków używają tylko jednego rodzaju kart.

Ale to nie znaczy, że mamy małe pole do popisu, w obrębie jednego rodzaju karty bowiem różnią się pojemnościami, parametrami, marką i ceną.

Compact Flash (CF)

Compact Flash (CF)

Compact Flash (CF)

Karta opracowana przez firmę SanDisk, która udzieliła darmowych licencji wielu producentom. Należą do najpopularniejszych na rynku - ponad połowa aparatów używa tego nośnika, choć powoli są wypierane przez inne standardy. To największe karty spośród dostępnych na rynku i to nie tylko jeśli chodzi o wymiary, gdyż można już teoretycznie kupić nośniki 6 GB. Teoretycznie, bo cena jest całkowicie nieopłacalna, karta kosztowałaby ok. 8 tys. zł.

Karta jest wyposażona w elektronikę podobną do tej, jaką mają dyski twarde. Przez specjalną przejściówkę można ją podłączyć wręcz do kontrolera w komputerze i będzie widziana jako zwykły twardziel. Z punktu widzenia zwykłego użytkownika nie ma to praktycznego zastosowania, ale radykalnie upraszcza projektowanie aparatów i czytników takich kart.

Warto wiedzieć, że oprócz zwykłych kart istnieją modele o podwyższonej prędkości działania. Nazywa się je różnie: Hi-speed, Ultra, Fast, w zależności od producenta. W największą konfuzję wprawia klientów Lexar, który oznacza karty za pomocą wielokrotności, np. 12x, 16x, 32x. Im większa krotność, tym szybsza karta.

Oczywiście, szybsze karty to sposób na wyciągnięcie pieniędzy od klientów. Warto więc wiedzieć, że nie zawsze prędkość karty ma znaczenie. W niemal laboratoryjnych warunkach, tzn. po podłączeniu do komputera przez szybki czytnik, łatwo wykazać wyższość jednego standardu nad drugim. Na pierwszy rzut oka widać, że z karty SanDisk Ultra dane wędrują do komputera dwa razy szybciej niż ze zwykłej. Ale to jeszcze nie znaczy, że aparat cyfrowy będzie zapisywał na niej zdjęcia dużo szybciej. Nie jest to wina karty, lecz aparatu. Często to nie karta, ale elektronika aparatu stanowi wąskie gardło.

Warto więc przed zakupem sprawdzić, czy nasz aparat zapisuje dane szybciej na szybszej karcie. A nawet jeśli tak jest, to trzeba też poważnie się zastanowić, co wolimy: szybki zapis czy więcej miejsca. Za jedną "szybką" kartę 256 MB płacimy bowiem tyle, co za dwie: 256 i 128. Pamiętajmy, że nawet gdy robimy zdjęcia seryjne, to najwięcej czasu aparatowi zajmuje nie zapis, tylko kompresja zdjęć.

Jako ciekawostkę warto traktować fakt, że kilka lat temu IBM zaprezentował dysk twardy wielkości karty CF, zwany Microdrive. Firma ta ostatecznie zaprzestała produkcji tych nośników, ale licencję sprzedała innym producentom. Napędy Microdrive stanowią ciekawą alternatywę dla kart CF opartych na pamięciach półprzewodnikowych, są bowiem od nich tańsze nawet o 40%. Ale coś, za coś. Dyski Microdrive jako urządzenia mechaniczne są bardziej podatne na uszkodzenia, trzeba więc na nie bardziej uważać. Nie można też ich stosować we wszystkich aparatach, a jedynie tych, które obsługują karty Compat Flash Typ II (grubsze).

Wymiary:

43 x 36 x 3,3 mm (typ I)

43 x 36 x 5 mm (typ II)

MultiMediaCard (MMC)

MultiMediaCard (MMC)

MultiMediaCard (MMC)

Te karty zostały zaprojektowane wspólnie przez SanDisk i Toshibę. Chodziło o skonstruowanie karty o stosunkowo dużej pojemności i małych wymiarach. Udało się to znakomicie - karty MMC są jednymi z najmniejszych kart pamięci do urządzeń cyfrowych. Dzięki temu znajdują zastosowanie w miniaturowych odtwarzaczach muzyki i komputerach naręcznych. Powoli wychodzą z użycia zastąpione nośnikiem Secure Digital. Częściej można je spotkać w telefonach komórkowych i odtwarzaczach MP3.

Wymiary:

32 x 24 x 1,1 mm

Secure Digital (SD)

Secure Digital (SD)

Secure Digital (SD)

Te karty stanowią rozwinięcie pomysłu MMC. Są od nich nieco grubsze, ale mają taki sam kształt. Urządzenia przystosowane do kart SD mogą czytać także karty MMC.

Wspomniane rozwinięcie pomysłu polega na wyposażeniu karty w mechanizmy zabezpieczające przed nieautoryzowanym kopiowaniem danych. Ponadto mają wbudowaną dźwigienkę, która podobnie jak w dyskietkach zabezpiecza zawartość przed przypadkowym usunięciem. Poza tym karty SD działają szybciej niż MMC, co jest dość istotne w aparatach cyfrowych.

Standard ten opracowały firmy: Matsushita (znana bardziej jako Panasonic), SanDisk i Toshiba.

Ze względu na małe rozmiary coraz częściej są używane w małych aparatach. Nawet Canon, który zarzekał się, że nigdy nie zdradzi kart CF, niedawno wprowadził Ixusa wykorzystującego karty SD. W przeciwieństwie do kart Compact Flash ich specyfikacja przewiduje maksymalną pojemność 8 GB.

Wymiary:

32 x 24 x 2,1 mm

Memory Stick (MS)

Memory Stick (MS)

Memory Stick (MS)

To nazwa handlowa pamięci opracowanej przez Sony. Czytniki tych kart są wbudowane w wiele urządzeń tej firmy, począwszy od aparatów cyfrowych, poprzez komputery przenośne i stacjonarne, aż po odtwarzacze MP3. Przez długi czas japoński koncern nie udzielał licencji na produkowanie tych nośników firmom trzecim, w związku z czym ich ceny utrzymywały się na bardzo wysokim poziomie. W fotografii cyfrowej można je spotkać jedynie w aparatach Sony.

Są wąskie, ale długie. Specjaliści Sony zdają sobie sprawę, że na dłuższą metę ich kształt jest niezbyt poręczny, dlatego opracowali model o połowę krótszy, zwany Duo. Przypomina on do złudzenia karty SD. By pasowały do starszych urządzeń, będzie stosowany specjalny klips przedłużający kartę.

Oprócz Duo istnieją trzy rodzaje Memory Stick o klasycznych rozmiarach. Są to wersje: Standard, Memory Select i Pro. Pierwsza (dołączana do każdego aparatu) ma pojemność do 128 MB. To najtańsza karta japońskiego giganta. Wersja Memory Select wygląda tak, jakby były to dwie karty w jednej. Nominalnie ma 256 MB podzielone na dwa banki po 128 MB. Bank jest wybierany za pomocą przełącznika na karcie.

Wersje Pro mają największą pojemność (obecnie do 1 GB) i oczywiście cenę. Ponoć najlepiej sprawdzają się w aparatach cyfrowych. Generalnie karty Memory Stick są co najmniej dwa razy droższe od odpowiadających im pojemnością kart CF.

Wymiary:

50,0 x 21,5 x 2,8 mm


Zobacz również