Koń trojański?

WinLinux 2000 to wyjątkowa dystrybucja linuksowa - zarówno pod względem instalacji, jak i sposobu konfiguracji. Pozwala użytkownikom MS Windows na szybkie i łatwe wypróbowanie Linuksa.

WinLinux 2000 to wyjątkowa dystrybucja linuksowa - zarówno pod względem instalacji, jak i sposobu konfiguracji. Pozwala użytkownikom MS Windows na szybkie i łatwe wypróbowanie Linuksa.

WinLinux 2000 przeznaczono dla użytkowników MS Windows i specjalnie dla nich przygotowano wiele ułatwień. Można powiedzieć, że to "Linux for Windows", bo jak zwykła aplikacja windowsowa umożliwia wypróbowanie nowego systemu, a jednocześnie korzystanie z dobrze znanego. Jest oparty na znanej dystrybucji Slackware Linux, co gwarantuje dobrą jakość, natomiast łatwiej się go instaluje - cała dystrybucja zawiera się w jednym pliku wykonywalnym. exe. Po kliknięciu go w Eksploratorze Windows rozpoczyna się instalacja, taka sama jak programów windowsowych - należy tylko podać literę dysku, na którym ma być umieszczony system - nie trzeba tworzyć partycji, formatować dysku i wykonywać inne ryzykowe operacje.

WinLinux jest instalowany na dysku FAT, w zwykłej strukturze katalogów - ze względu na obowiązujące w Windows ograniczenia długości nazw plików i możliwości nadawania praw dostępu stosowany jest specjalny mechanizm opisu wszystkich plików (tzw. system plików UMSDOS).

Problemy

WinLinux jest nową dystrybucją i zawiera jeszcze sporo błędów i niedoróbek. Przede wszystkim brak informacji, czym różnią się poszczególne profile instalacji - Full, Custom i Compact. Nie można uaktualniać, dodawać oraz usuwać pakietów z oprogramowaniem dystrybucji instalacyjnej tak jak przeważnie w zwykłych dystrybucjach - trzeba mieć CD-ROM z pakietami do Linuksa.

Natomiast w działaniu samego systemu zauważyliśmy tylko jeden mankament konfiguracyjny - WinLinux nie potrafi przejąć ustawień połączeń internetowych (utworzonych za pomocą Kreatora połączeń internetowych z Internet Explorera). Poprawnie rozpoznaje modem, ale nie tworzy jednocześnie pliku z ustawieniami serwerów DNS (/etc/resolv. conf), niezbędnego do łączenia się z TP S.A.

Inną dość uciążliwą wadą WinLinuksa jest brak dostępu do konsoli znakowej. W ten sposób pominięto jedną z najlepszych cech tego systemu - wirtualne konsole, między którymi można się przełączać kombinacją [Alt klawisz funkcyjny (F1-F12) ]. Oczywiście, można samodzielnie włączyć ich obsługę, ale wymaga to szperania w plikach konfiguracyjnych. Prawdopodobnie producent chciał uchronić początkującego użytkownika przed kontaktem z konsolą znakową (oczywiście w KDE jest emulator terminala - jednak to tylko namiastka).

Ostatnią wadą jest brak polskich czcionek ISO8859-2 - uniemożliwia to włączenie polskiej klawiatury i polskiej wersji językowej KDE. Czcionki można dodać samodzielnie, ale dla początkującego użytkownika jest to zbyt trudne.

Instalacja i konfiguracja

Po zainstalowania WinLinuksa trzeba mieć co najmniej 32 MB RAM i dowolny procesor klasy Pentium. Wymagane jest około 500 MB wolnego miejsca na twardym dysku, jeśli stosujesz FAT32, lub 1 GB przy FAT16. Różnice wynikają z wielkości klastrów (najmniejszych logicznych części dysku) - Linux korzysta z ogromnej liczby małych plików, które nie zapełniają dużych klastrów w całości i powodują "marnowanie" miejsca na dysku.

Instalator WinLinux wygląda znajomo.

Instalator WinLinux wygląda znajomo.

Instalacja jest bardzo intuicyjna (dostępne są trzy profile - Compact, Custom i Full). Trwa dość długo ze względu na bardzo duży rozmiar instalowanego "programu". Przed instalacją trzeba sprawdzić twardy dysk programem ScanDisk, bo ewentualne błędy uniemożliwiłyby poprawną pracę systemu. Po zakończeniu kopiowania uruchamia się instalator, który pokazuje wykrytą konfigurację Windows. Można zmienić niektóre ustawienia domyślne, używając przycisku Force Settings, następnie konfigurator prosi o wpisanie nazwy konta użytkownika i hasła wejścia do systemu.

W menu Start zostaje utworzona grupa programów WinLinux 2000, w której znajduje się skrót Boot WinLinux 2000, służący do uruchamiania Linuksa - taki sam skrót znajduje się na pulpicie.

Narzędzie konfiguracyjne (Configuration Utility) pozwala na łatwą zmianę ustawień Linuksa.

Narzędzie konfiguracyjne (Configuration Utility) pozwala na łatwą zmianę ustawień Linuksa.

Ewentualne usuwanie WinLinuksa z systemu przebiega podobnie jak w przypadku każdego innego programu do Windows (należy wybrać ikonę Dodaj/Usuń programy w Panelu sterowania). Nie są obsługiwane: urządzenia USB (odpowiednie uzupełnienie powinno się pojawić w ciągu kilku miesięcy) , modemy zależne od sterowników programowych, czyli tzw. winmodemy (prawdopodobnie nie będzie to uzupełnione) oraz skompresowane woluminy programów DriveSpace, Stacker, Double Space, (nie są widoczne z poziomu Linuksa).

Najciekawszy jest sposób, w jaki WinLinux zdobywa parametry i informacje dotyczące zainstalowanego sprzętu - otóż w czasie instalacji automatycznie "przejmuje" ustawienia MS Windows zapisane w Rejestrze - dotyczy to karty graficznej i rozdzielczości monitora, karty sieciowej i ustawień sieci TCP/IP, karty dźwiękowej (w KDE można natychmiast używać dźwięku), modemu, myszy i strefy czasowej.

Jednym z elementów instalacji jest utworzenie użytkownika systemu.

Jednym z elementów instalacji jest utworzenie użytkownika systemu.

Problemem może być konfiguracja kart graficznych, zwłaszcza karty z akceleracją 3D. Większości najnowszych Linux nie obsługuje, co czasem nawet uniemożliwia pracę w trybie graficznym (jeśli monitor będzie ciemny przez dłuższą chwilę, zrestartuj komputer, używając kombinacji klawiszy [Ctrl Alt Del]. Ewentualnie spróbuj użyć narzędzia konfiguracyjnego Configuration Utility i "wymusić" przyciskiem Force Settings stosowanie najniższej rozdzielczości (640x480, 4 bity głębi kolorów) lub wybrać opcję VESA 2 (VBE2) compliant framebuffer, jeśli karta jest zgodna z VESA 2.0. Świetnym rozwiązaniem jest program WinLinux 2000 Configuration Utility, pozwalający na zmianę konfiguracji Linuksa z poziomu Windows. Dzięki temu można próbować różnych ustawień w razie pojawienia się problemów.

Praca z systemem

Grupa WinLinux 2000 zawiera między innymi narzędzie konfiguracyjne.

Grupa WinLinux 2000 zawiera między innymi narzędzie konfiguracyjne.

Kliknięcie ikony WinLinux wyłącza Windows, system przechodzi w tryb MS-DOS i uruchamia Linux. Pierwsze uruchomienie trwa dość długo, ponieważ sprawdzany jest wirtualny dysk Linuksa. Przez ekran przewinie się kilkanaście komunikatów i w końcu "Starting K Desktop Environment" - system Linux uruchamia się, oczywiście od razu w trybie graficznym, i pojawia się graficzne zaproszenie do zalogowania w systemie (przypominające Login z MS Windows NT). Trzeba wprowadzić nazwę użytkownika i hasło podane w czasie instalacji.

W końcu uruchamia się system KDE - tak podobny w obsłudze do Windows, że nawet początkujący może rozpocząć z nim pracę. Lista programów dołączonych do WinLinux jest dość ograniczona w porównaniu ze zwykłą dystrybucją, ale też jego zadanie jest nieco inne - ma pomóc w poznaniu systemu.

Pulpit WinLinuksa.

Pulpit WinLinuksa.

Natomiast oprócz programów użytkowych zawartych w KDE (jest ich całkiem sporo) dodano pakiet Netscape Communicator, rewelacyjny program do obróbki grafiki - GIMP, kilkanaście gier logicznych, odtwarzacz X11Amp - podobny do WinAmp, rozbudowany organizer (KOrganizer) oraz program kppp służący do łączenia się z Internetem za pomocą modemu tak łatwo jak w Windows. System zawiera także program kpackage, służący do łatwego dodawania i usuwania programów.

WinLinux zawiera pełną dokumentację - zarówno do KDE, jak i zestaw dokumentów HOWTO ("jak to zrobić"). KDE ma własny odpowiednik Eksploratora Windows, ułatwiający przeglądanie zawartości dysków i CD-DROM-ów - dysk windowsowy jest "widoczny" i dostępny przez katalog /DOS (w głównym katalogu systemu plików).

CD-ROM-y i dyskietki instaluje się kliknięciem odpowiedniej ikony na pulpicie - to także spore ułatwienie dla początkujących.


Zobacz również