LAN - zrób to sam

Czym byłaby teoria niepotwierdzona przez praktykę? Tysiące niepoukładanych informacji docierających z wielu źródeł mogą sfrustrować każdego, kto oczekuje nowych wyzwań. Jeśli zatem chcemy zachować spójność myśli, przystąpmy do działania. Zobaczmy, jak na pozór skomplikowane kwestie stają się coraz bardziej przejrzyste i zrozumiałe.

Czym byłaby teoria niepotwierdzona przez praktykę? Tysiące niepoukładanych informacji docierających z wielu źródeł mogą sfrustrować każdego, kto oczekuje nowych wyzwań. Jeśli zatem chcemy zachować spójność myśli, przystąpmy do działania. Zobaczmy, jak na pozór skomplikowane kwestie stają się coraz bardziej przejrzyste i zrozumiałe.

Bogatsi o wiedzę teoretyczną z zakresu budowy sieci przewodowych możemy zacząć tworzenie własnej sieci lokalnej, łączącej nasz komputer z kilkoma innymi (technologia peer-to-peer). Załóżmy, że chcemy zbudować małą sieć lokalną - z sąsiadami. Oprócz naszego komputera, do podłączenia są trzy inne. Sieć oprzemy na najpopularniejszej topologii gwiazdy (z centralnym punktem wymiany danych). Podstawowe wyposażenie (poza elementami stricte komputerowymi) obejmuje: wiertarkę udarową, komplet wierteł, kilka śrubokrętów (w tym koniecznie krzyżakowy), rurki do kładzenia kabli (opcjonalnie), przedłużacz i dużą dozę cierpliwości. Należy też zadbać o pozwolenie na położenie w budynku kabli sieciowych (odpowiedni wniosek do administracji i/lub mieszkańców).

Oczywiście dysponując podstawowymi informacjami z poprzedniego artykułu, możemy także odwiedzić osiedlowego administratora sieci i poprosić go o pomoc, ale to byłby przejaw lenistwa, a to przecież ostatnie, co można nam zarzucić.

Karty z BNC wychodzą z użycia, natomiast coraz częściej pojawiają się urządzenia wykorzystujące magistralę PCI Express. Na zdjęciu DGE-560T firmy D-Link.

Karty z BNC wychodzą z użycia, natomiast coraz częściej pojawiają się urządzenia wykorzystujące magistralę PCI Express. Na zdjęciu DGE-560T firmy D-Link.

Aby komputer mógł zaistnieć w sieci, musi mieć kartę sieciową bądź zintegrowany z płytą główną interfejs sieciowy (stosowany przeważnie w nowszych rozwiązaniach). Jeżeli dysponujemy dość starym komputerem, a nie chcemy wydawać za dużo pieniędzy, kupmy kartę sieciową działającą w standardzie Fast Ethernet (100 Mb/s) lub Gigabit Ethernet (1 Gb/s).

Prawdopodobieństwo, że sieć, w której będzie działał nasz komputer, zaoferuje przepływność do 1 Gb/s, jest wciąż stosunkowo niewielkie, ale posiadanie karty gigabitowej na pewno nam nie zaszkodzi. A ceny tego rodzaju "sieciówek" zaczynają się od 60-80 zł.

Niemal wszystkie sprzedawane obecnie karty sieciowe korzystają ze złącza PCI i mają wejście RJ-45 (dostosowane do okablowania UTP, STP). Są również egzemplarze z dodatkowymi złączami BNC, ale w praktyce rzadko jest ono używane (o wadach kabli koncentrycznych już wspominaliśmy). Dobrze jest, jeśli do karty dołączone są sterowniki, jednak nie jest to warunek konieczny, ponieważ nowoczesne urządzenia korzystające ze złącza PCI najczęściej wykrywane są automatycznie, zarówno przez systemy Microsoft Windows, jak i systemy uniksowe (Linux, FreeBSD).

Mała sieć lokalna w topologii

Karty sieciowe D-Link

Karty sieciowe D-Link

Załóżmy, że realizujemy wariant budowy małej sieci lokalnej, złożonej łącznie z czterech komputerów. Pierwszy etap za nami - mamy kartę sieciową. Teraz musimy się zastanowić nad rodzajem okablowania. Wybieramy nieekranowaną skrętkę kategorii 5e (pozwala osiągać przepływność do 1 Gb/s), kosztującą mniej więcej 1,50 zł/m. Należy pamiętać, że długość takiego kabla (między dwoma komputerami) może wynosić maksymalnie 100 m. Z praktyki wynika jednak, że najlepiej nie przekraczać 80 m (m.in. ze względu na zakłócenia elektromagnetyczne pochodzące z sieci energetycznych).

Wiemy już, jakiego okablowania będziemy używać, teraz należy wybrać koncentrator bądź przełącznik, do którego będą podłączone komputery. Jeżeli chcemy mieć sieć 100 Mb/s, to powinniśmy wybrać przełącznik. Powoduje mniej kolizji i wydajniej zarządza ruchem w sieci. Rozwiązaniem przyszłościowym może być rou-ter z wbudowanym przełącznikiem. Przyda się, gdy będziemy chcieli podłączyć sieć np. do Internetu.

Ceny małych, 5-portowych przełączników rozpoczynają się od ok. 100 zł.

Router z wbudowanym przełącznikiem 4-portowym (D-Link DI-604) - cena ok. 150 zł.

Router z wbudowanym przełącznikiem 4-portowym (D-Link DI-604) - cena ok. 150 zł.

Przed zakupem warto się zorientować w rozmiarach przełączników - najlepiej porównać kilka modeli i wybrać urządzenie najbardziej kompaktowe, czyli, mówiąc prościej, najmniejsze. Kolejny etap to wyszukanie odpowiedniego miejsca (np. róg pokoju, półka koło komputera), w którym umieścimy przełącznik. Trzeba pamiętać o rozkładzie kabli w mieszkaniu i odpowiednio rozmieścić w ścianach otwory, którymi poprowadzimy przewody do sąsiadów.

Robimy pomiary

Następnie należy zmierzyć odległość przełącznika od poszczególnych komputerów - musi spełniać wymagania dotyczące kabli UTP kategorii 5e. Należy opracować koncepcję ich poprowadzenia, wykorzystując infrastrukturę budynku, listwy przypodłogowe w mieszkaniach, rynienki itp. Warto zapoznać się z techniką kładzenia kabli w obrębie budynku, aby w przyszłości konserwacja sieci nie sprawiała wielkiego problemu - o tym powiemy jeszcze w artykule pt. "Administrator w roli montera kabli".

Przełączniki D-link

Przełączniki D-link

Gdy najcięższe prace fizyczne będą za nami, pozostanie zaopatrzyć nieekranowaną skrętkę w odpowiednie końcówki. W tym celu można "pójść na skróty" i poprosić w sklepie o odpowiednio długą skrętkę UTP z końcówkami RJ-45 lub kupić osiem wtyczek RJ-45 (dwie na każdy kabel oraz jedna czy dwie na zapas) oraz specjalną zaciskarkę (cena ok. 70 zł). Drugie rozwiązanie, choć droższe, daje kolejne cenne doświadczenie, a w wypadku modernizacji sieci możemy się nie interesować godzinami otwarcia odpowiednich sklepów. Kolejność podłączania przewodów skrętki jest opisana w dwóch normach - EIA/TIA 568A i 568B.

Zaciskamy!

Łącząc komputery za pośrednictwem koncentratora lub przełącznika, używa się tzw. skrętki prostej (straight-through cable), która z obu stron ma takie samo połączenie (568A lub 568B). W przypadku bezpośredniego łączenia dwóch komputerów należałoby użyć skrętki skrosowanej (cross-over cable), która z jednej strony ma połączenie zrealizowane w standardzie 568A, a z drugiej w standardzie 568B. W naszej sieci (łączenie komputerów z przełącznikiem) należy podłączyć przewody skrętką prostej w następującej kolejności (norma EIA/TIA 568A):

Kolory zaciskarki

Kolory zaciskarki

Przed włożeniem przewodów do wtyczki zewnętrzna izolacja kabla UTP powinna zostać ściągnięta na odcinku ok. 10-12 mm, a przewody należy wsunąć do oporu w podanej wyżej konfiguracji. Przekroczenie 12-13 mm odcinka izolacji może istotnie zmniejszyć odporność skrętki na zakłócenia.

Konfiguracja programowa

Mamy już wszystkie etapy budowy małej sieci LAN za sobą. Teraz wypada podłączyć kable zaopatrzone we wtyczki RJ-45 do kart sieciowych, przełącznika i przydzielić swojemu komputerowi adres IP oraz określić maskę sieci. Adresy IP przydzielamy z puli dla użytkowników prywatnych (zakresy: 10.0.0.0 - 10.255.255.255, 172.16.0.0 - 172.31.255.255, 192.168.0.0 - 192.168.255.255). Nie nadawajmy dwóch takich samych numerów IP komputerom w naszej sieci, bo może to spowodować zawieszenie jej działania (problemy z protokołem TCP/IP). Maskę sieci ustawiamy na 255.255.255.0.

Okno, w którym skonfigurujesz sieć (numer IP, maskę sieci itp.).

Okno, w którym skonfigurujesz sieć (numer IP, maskę sieci itp.).

Konfiguracja sieci w systemach Windows XP/2000 wygląda nastę-pująco: menu Start | Ustawienia | Połączenia sieciowe | Połączenie lokalne | Właściwości | Protokół internetowy (TCP/IP). Wpisujemy podane wyżej wartości (brama 192.168.0.1). Konfiguracja kolejnych komputerów jest analogiczna, ale trzeba pamiętać o zmianie wartości 192.168.0.1 na 192.168.0.2 itp.

W systemach Windows 98/SE/Me należy wgrać sterowniki karty sieciowej, a po jej wykryciu dotrzeć do właściwości karty sieciowej (Ustawienia sieci) i odnaleźć pole Protokół inter-netowy (TCP/IP). Następnie prze-chodzimy do karty Adres IP i wypełniamy dwa pola w spo- sób pokazany na rysunku.

Jeżeli nie odnajdziemy pola Protokół internetowy (TCP/IP), należy protokół zainstalować (Zainstaluj | Protokół | Microsoft TCP/IP | Dodaj).

Ostatnią czynnością będzie odnalezienie się w Otoczeniu sieciowym. Czasem niezbędny jest restart komputera i chwila oczekiwania.


Zobacz również