Modem do spółki

Na świecie technologia dial-up odchodzi powoli do lamusa, a w Polsce ciągle stanowi najpopularniejszy sposób połączenia z Internetem. I to nawet kilku użytkowników jednocześnie!

Na świecie technologia dial-up odchodzi powoli do lamusa, a w Polsce ciągle stanowi najpopularniejszy sposób połączenia z Internetem. I to nawet kilku użytkowników jednocześnie!

Przykład topologii sieciowej LAN z wykorzystaniem kabla koncentrycznego.

Przykład topologii sieciowej LAN z wykorzystaniem kabla koncentrycznego.

Czy warto dzielić z kimś połączenie dial-up, skoro nawet pojedynczy użytkownik modemu może dostać rozstroju nerwowego, oczekując na pojawienie się w przeglądarce bardziej skomplikowanych witryn internetowych? Przede wszystkim jest to jedyne rozwiązanie dla tych wszystkich, którym dostawcy szerokopasmowego dostępu do Internetu odpowiedzieli: "Aktualnie zainstalowanie łącza w tej lokalizacji nie jest możliwe". Ze współdzielenia modemu powinny skorzystać małe firmy, które nie potrzebują stałego dostępu do Sieci, oraz grupy użytkowników prywatnych, chcących zaoszczędzić na sprzęcie i rachunkach telefonicznych (lub mających w domu więcej niż jeden komputer). Ze względu na szybkość transferu (maksymalnie 56 kilobitów na sekundę) jedno połączenie modemowe powinno obsługiwać nie więcej niż cztery stanowiska (osoby). Po przekroczeniu tej liczby komfort pracy spada niemal do zera.

Mała sieć

LAN, czyli sieć lokalna (Local Area Network), to grupa dwóch lub więcej komputerów położonych w niewielkiej odległości od siebie (najczęściej w tym samym budynku) i połączonych ze sobą. Gdy mają wspólny modem, można sprzęt z bezpośrednim dostępem do Internetu nazwać serwerem (lub bramą, routerem), a ten, którego dostęp do Sieci zależy od serwera - klientem. Nieważne, czy komputery wyposażono w ten sam system operacyjny - wystarczy, aby miały karty ethernetowe współpracujące z protokołami TCP/IP. Obecnie dostępnych jest wiele technologii budowy sieci LAN - od opartych na kablach koncentrycznych (10base2) i skrętkach dwużyłowych (10baseT) po bezprzewodowe.

Jaka sieć lokalna?

Wariant ekonomiczny Dla tych, którzy chcą przyłączyć niewiele komputerów stosunkowo tanio, najlepsze rozwiązanie to z pewnością sieć oparta na powszechnie dostępnym kablu koncentrycznym RG-58 (oporność w wypadku przewodu o średnicy 1 cm wynosi 50W). Poza tym potrzebne będą: karty sieciowe, rozgałęziacze (trójniki) oraz zaślepki (tzw. terminatory). Prędkość przesyłu danych w takiej sieci sięga 10 Mb/s, a maksymalna długość kabla, przy której ograniczone będzie tłumienie i zniekształcenie sygnału, wynosi 185 metrów. Przykładową konfigurację sieci LAN 10base2 (tzn. opartej na kablu koncentrycznym o przesyle maksymalnym 10 Mb/s) pokazuje rysunek powyżej.

Przewód skrośny UTP pozwala zbudować szybką sieć do dwóch komputerów.

Przewód skrośny UTP pozwala zbudować szybką sieć do dwóch komputerów.

Kto szuka najtańszego rozwiązania, może wypróbować połączenie DCC (Direct Cable Connection), z wykorzystaniem portów szeregowych i równoległych lub portów USB. Taka konfiguracja pozwala na połączenie od 2 (przez port równoległy i szeregowy) do 17 maszyn (przez porty USB). Dokładną charakterystykę tego typu rozwiązań można znaleźć w artykule "Mała sieć" w serwisie PCWK Online, pod adresem www.pcworld.pl/artykuly/22072.html .

Wariant profesjonalny Każdy, komu zależy na wysokich osiągach sieci lokalnej (bo np. przesyła duże pliki lub gra online) powinien wybrać konstrukcję opartą na skrętce ośmiożyłowej (LAN 10baseT, 100baseT i wyższe). Nośnik ten pozwala na przesyłanie od 100 Mb/s na odległość mniejszą niż 100 metrów (wyjątkiem jest 10baseT, gdzie przesył nie przekracza 10 Mb/s na odległość do 100 metrów). Warto zwrócić uwagę na różne oznakowanie rodzajów skrętki, bo do wyboru jest ekranowana STP (shielded twistem pair) lub nieekranowana UTP (unshielded twisted pair). W sieciach LAN z reguły używa się skrętki nieekranowanej, która nie zatrzymuje promieniowania indukowanego wewnątrz przewodu (i nie zniekształca sygnału). Są też różne kategorie kabli UTP. Najpopularniejsze i najbardziej opłacalne to przewody kategorii 5 (pozwalające na transmisje od 100 Mb/s), ale można jeszcze kupić kable kategorii 3 (transmisja do 10 Mb/s). Oprócz przewodów (koniecznie z końcówkami!) potrzebne będą karty sieciowe oraz koncentrator ethernetu. Jeżeli modem ma być współużytkowany w sieci 10baseT lub 100baseT, konstrukcję LAN można oprzeć na schemacie zaprezentowanym poniżej.

Sieci LAN oparte na specyfikacji 10baseT oraz 100baseT.

Sieci LAN oparte na specyfikacji 10baseT oraz 100baseT.

Gdy w domu lub w biurze są tylko dwa komputery, a trzeba je połączyć szybkim łączem, warto rozważyć zastosowanie kabla skrośnego. Jest to zwykła skrętka, w której tak zamieniono przewody, aby sygnały wychodzące z jednego komputera nie kolidowały z sygnałami wychodzącymi z drugiego. Dzięki temu można zaoszczędzić trochę pieniędzy, gdyż nie trzeba kupować koncentratora ethernetu. Takie rozwiązanie pokazuje rysunek poniżej.

Wariant ekskluzywny Ma zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie życzysz sobie plątaniny kabli. Chodzi głównie o sieci bezprzewodowe w technologii Bluetooth oraz niezwykle popularne w Stanach Zjednoczonych sieci Wi-Fi (802.11b) oraz Wi-Fi5 (802.11a). Pierwsza specyfikacja pozwala na przesyłanie danych z prędkością do 1 Mb/s, Wi-Fi - do 11 Mb/s (przy częstotliwości 2,4 GHz), a Wi-Fi5 - do 54 Mb/s (przy częstotliwości 5,15-5,35 GHz). Ich zastosowanie w warunkach domowych jest raczej niepraktyczne i nieefektywne ekonomicznie, więc może się przydać jedynie w biurach. Trzeba podkreślić, że koszt budowy bezprzewodowej sieci lokalnej może być dużo wyższy niż sieci tradycyjnej. Więcej informacji na temat Wi-Fi znajdziesz w artykule "Sieci bez kabli i kłopotów", dostępnym w serwisie PCWK Online pod adresem www.pcworld.pl/artykuly/24752.html .

Jeżeli sieć lokalna jest już gotowa do pracy, należy zadbać o zainstalowanie na serwerze i klientach protokołu TCP/IP. Jeżeli w komputerze zainstalowano kartę sieciową, to prawdopodobnie i ten protokół. Można to sprawdzić, wybierając w Panelu sterowania opcję Sieć | Konfiguracja. Jeżeli protokół TCP/IP jest wymieniony razem z kartą sieciową, która łączy Cię z siecią lokalną, możesz od razu przejść do ustawień. Jeżeli nie, kliknij Dodaj | Protokół | Microsoft | TCP/IP. Po wykonaniu tych czynności możesz rozpocząć konfigurację protokołu.

Przegląd wybranych modeli modemów

Przegląd wybranych modeli modemów

Nie zmieniaj ustawień TCP/IP połączenia Dial-up Networking, ale karty sieciowej wchodzącej w skład sieci lokalnej! Ustawienia będą się różniły w przypadku serwera i klienta.

Serwer

Adres IP 192.168.0.1

Maska podsieci 255.255.255.0

Konfiguracja WINS wyłącz.

Brama usuń wszelkie wpisy.

Serwery DNS pozostaw bez zmian.

Bindings jeżeli nie używasz protokołów NetBeui, IX/SPX, możesz zaznaczyć opcje Klient Sieci Micosoft Network oraz Udostępnianie plików i drukarek w sieci Microsoft Network.

Zaawansowane określ, że TCP/IP ma być domyślnym protokołem.

NetBios bez zmian.

Klient

Adres IP 192.168.0.2 do 192.168.0.244 (w każdym komputerze musi być inny).

Maska podsieci 255.255.255.0

Konfiguracja WINS wyłącz.

Brama 192.168.0.1

Serwery DNS włącz. Jako nazwę hosta podaj unikatową nazwę komputera w sieci lokalnej (jeżeli używasz nazwy hosta zamiast numeru IP); pole Domena pozostaw puste; w pole Adresy serwerów DNS wedle kolejności używania wpisz adres IP serwera, pole Dołącz te sufiksy DNS (w podanej kolejności) pozostaw puste.

Bindings jeżeli nie używasz protokołów NetBeui, IX/SPX, możesz zaznaczyć opcje Klient Sieci Micosoft Network oraz Udostępnianie plików i drukarek w sieci Microsoft Network.

Zaawansowane zaznacz, że TCP/IP ma być domyślnym protokołem.

NetBios bez zmian.


Zobacz również