Na niby komputer

Na płycie dołączonej do numeru znajdziesz swój nowy, drugi komputer. A jeśli chcesz, nawet trzeci i czwarty. Sądzisz, że to niedorzeczność? Przeczytaj poniższy materiał, a dowiesz się więcej.

Na płycie dołączonej do numeru znajdziesz swój nowy, drugi komputer. A jeśli chcesz, nawet trzeci i czwarty. Sądzisz, że to niedorzeczność? Przeczytaj poniższy materiał, a dowiesz się więcej.

Virtual PC jest wyposażony w bogatą dokumentację w postaci plików PDF.

Virtual PC jest wyposażony w bogatą dokumentację w postaci plików PDF.

Ten, kto chce testować oprogramowanie bez obawy, że instalacja zniszczy bieżącą konfigurację, musi się postarać się o drugi komputer. Może go kupić w komputerowym sklepie za rogiem albo... przegrać sobie z płyty, którą dołączamy do numeru. Umieściliśmy na niej trzy programy, które pozwolą Ci uruchomić wirtualny pecet. Są to dwie wersje demonstracyjne komercyjnego oprogramowania Virtual PC i VM-Ware, a także bezpłatny program Bochs.

Czym jest wirtualny komputer Wirtualny pecet to oprogramowanie instalowane niczym inne aplikacje. Działa - tak jak inne programy - w oddzielnym oknie. Jego zadanie nie polega jednak na podliczaniu komórek arkusza ani na fotoretuszu obrazków. Zamiast tego emuluje cały komputer. W oknie programu znajduje się wyłącznik i przycisk restartu sprzętowego. Wirtualny komputer jest określany mianem gościa, a rzeczywisty mianem gospodarza lub hosta.

Podstawowe składniki wirtualnego peceta Wirtualny system emuluje między innymi BIOS, kartę graficzną, twardy dysk i łącza realnej klawiatury i myszy. Procesor może być emulowany lub - co ma miejsce w przypadku komercyjnych programów przedstawionych w materiale - wykorzystywać zasoby realnego procesora. Virtual PC i VM-Ware symulują procesor porównywalny z zainstalowanym w komputerze-gospodarzu, Bochs zaś za każdym razem symuluje ten sam procesor z architekturą klasy 586. Rozwiązanie Bochsa nie jest optymalne, ponieważ pochłania znacznie więcej rzeczywistych zasobów procesora.

Wirtualna maszyna wykorzystuje bezpośrednio pamięć hosta. Użytkownik ustala, jaką część pamięci przeznaczyć na potrzeby gościa. Gospodarz ma więc do dyspozycji zmniejszone zasoby pamięciowe. Wirtualny twardy dysk składa się z jednego lub kilku plików na rzeczywistym dysku. Oprócz tego emulatory dają dostęp do realnych portów LPT, COM czy USB. Dzięki temu gość może korzystać z urządzeń peryferyjnych, takich jak drukarka, skaner czy modem ISDN.

Systemy operacyjne Zasadniczo wirtualny pecet powinien akceptować wszystkie systemy operacyjne przeznaczone do komputera z architekturą x86. Jednak praktyka wygląda nieco inaczej. Producenci muszą podawać nazwy systemów, które można instalować w ich wirtualnych maszynach. Podczas testów udało nam się zainstalować prawie każdy popularny system operacyjny. Oprócz tego sprawdziliśmy kilka systemów egzotycznych, takich jak BeOS, FreeDOS i QNX. Szczegóły znajdziesz w dalszej części materiału.

Dopalacze Narzędzia dostępne w pakietach emulacyjnych zawierają specjalne sterowniki zwiększające wydajność emulowanego sprzętu i oferują wiele dodatkowych funkcji.

<font color="red">Zalety i wady wirtualnego peceta Wirtualny komputer jest idealnym rozwiązaniem do testowania różnych systemów czy aplikacji. Nie zaśmiecą Ci rzeczywistych zasobów na dysku ani struktur zainstalowanego systemu (np. Rejestru). Na dodatek pozwalają bezpiecznie wędrować po Internecie. Nawet gdy trafisz na witrynę, która zacznie panoszyć się w Twoim komputerze, uzyska dostęp tylko do wirtualnego peceta. Emulowany komputer składa się z niewielu plików, więc może być łatwo zarchiwizowany czy przeniesiony do innego blaszaka. Opcja zapisywania bieżącego stanu sprawia, że nie trzeba zbyt często restartować wirtualnej maszyny. Wadą są spore wymagania sprzętowe. Chcąc uruchamiać środowiska graficzne, musisz mieć procesor taktowany z częstotliwością co najmniej 500 MHz. Ponadto potrzeba pokaźnych zasobów sprzętowych i ogromnej ilości wolnego miejsca na dysku (od 200 MB do 1 GB). Na dodatek wirtualne pecety nie obsługują wewnętrznych urządzeń realnego komputera.

W poniższym artykule przedstawiamy trzy emulatory. Virtual PC jest bardzo łatwy i wygodny w obsłudze. VM-Ware trochę trudniej się obsługuje i jest przeznaczony dla bardziej zaawansowanych użytkowników. Bezpłatny Bochs znajduje się w stadium eksperymentów, więc nie działa tak stabilnie, jak rozwiązania komercyjne. Jest od nich mniej funkcjonalny i wygodny, lecz stanowi raj dla komputerowych majsterkowiczów, którzy lubią dłubać w oprogramowaniu.

Virtual PC

Wielofunkcyjny komputer z wieloma narzędziami

Emulator Virtual PC powinien zainteresować tych użytkowników, którzy przywiązują dużą wagę do łatwości obsługi. Jak informuje producent, program działa w środowiskach Windows Me, NT 4, 2000 i XP. Nasze testy wykazały jednak, że Virtual PC funkcjonuje również w Windows 98, choć w tym systemie nie oferuje pełnej funkcjonalności. Bezpłatna wersja demonstracyjna emulatora jest dostępna pod adresem www.connectix.com (rozmiar pliku: 25,4 MB). Aby móc z niej skorzystać, musisz zarejestrować się w witrynie producenta. Po upływie kilku chwil otrzymasz wiadomość mailową z kluczem odblokowującym program. Wersja demonstracyjna działa przez 45 dni. Pełna wersja kosztuje 199 USD.

Możliwości emulatora Virtual PC potrafi emulować między innymi BIOS, kartę graficzną, kartę dźwiękową i (maksymalnie) trzy twarde dyski.

Na pochwałę zasługuje emulacja karty graficznej S3 Trio 32/64 PCI SVGA. Dzięki temu oferuje 4 MB emulowanej pamięci VRAM i zapewnia maksymalną rozdzielczość 1600x1200 pikseli. Wirtualnemu twardemu dyskowi możesz przydzielić stałą lub zmienną pojemność. W przypadku dysku dynamicznego ze zmienną pojemnością jest ona obierana zależnie od wymaganej ilości miejsca na dysku. Oprócz dostępu do wirtualnych dysków emulator dopuszcza korzystanie ze stacji dyskietek, z napędu CD-ROM lub DVD-ROM, a także z portów LPT i COM. W testach udało nam się bez problemu uzyskiwać połączenia internetowe za pośrednictwem modemu podłączonego do portu COM. Ponadto Virtual PC bez zarzutu współpracował z drukarką zainstalowaną lokalnie poprzez port LPT. Zdecydowaną wadą wersji 4.2 jest brak obsługi interfejsu USB.

Poszczególne podzespoły sprzętowe wirtualnego peceta montuje się i wymontowuje jednym kliknięciem myszy.

Poszczególne podzespoły sprzętowe wirtualnego peceta montuje się i wymontowuje jednym kliknięciem myszy.

Bardzo praktyczne okazały się dodatki i narzędzia dołączane do Virtual PC. Instaluje się je z poziomu systemu operacyjnego w wirtualnym pececie. Umożliwiają m.in. wymianę danych między komputerem-gospodarzem i wirtualnym pecetem metodą przeciągania. Dodatkowe narzędzia działają w środowisku MS-DOS (wersja 6.2 i nowsze), a także we wszystkich edycjach Windows.

Jak zainstalować i skonfigurować wirtualny pecet Po zainstalowaniu emulatora wybierz menu File | New PC. Na ekranie pojawi się okno kreatora nowego peceta. Najpierw nadaj mu dowolną nazwę, potem zaś wybierz opcję Guide me. Przejdź kolejne etapy konfigurowania nowego peceta, podając kreatorowi odpowiednie informacje (np. typ systemu operacyjnego, który ma być zainstalowany w wirtualnym komputerze, a także ilość pamięci roboczej, która ma być mu przydzielona, i lokalizacja pliku zawierającego wirtualny twardy dysk). Następnie możesz dokonać dalszych ustawień, gdy wybierzesz menu Edit | Settings. Przykładowo możesz ustalić, czy port COM komputera-gospodarza ma być dostępny również dla wirtualnego peceta. Okaże się to konieczne np. wtedy, gdy zechcesz łączyć się z Internetem z poziomu wirtualnego peceta przez modem (podłączony do portu COM). Wirtualny dysk ma partycje i jest sformatowany, więc czynności tych nie musi wykonywać użytkownik.

W praktyce przydają się dwa klawiaturowe skróty, które warto zapamiętać. Prawy przycisk [Alt] pozwala uwolnić kursor z okna emulatora, aby udostępnić mysz na pulpicie komputera-gospodarza. Natomiast prawy klawisz [Alt] w połączeniu z klawiszem [Enter] przełącza między trybem okienkowym i pełnoekranowym.


Zobacz również