Nie ma to jak dobra pamięć...

Właściwą wydajność uzyskasz tylko dzięki szybkiej pamięci roboczej. Dowiedz się, który typ pamięci jest optymalny dla Twojego peceta. Podpowiemy Ci, które technologie mają przyszłość, a które należy omijać z daleka.

Właściwą wydajność uzyskasz tylko dzięki szybkiej pamięci roboczej. Dowiedz się, który typ pamięci jest optymalny dla Twojego peceta. Podpowiemy Ci, które technologie mają przyszłość, a które należy omijać z daleka.

Tylko szybki procesor pozwoli pecetowi rozwinąć skrzydła - powtarzają od lat producenci komputerów. To jednak tylko połowa prawdy. Również pamięć robocza odgrywa bardzo istotną rolę w łącznej wydajności komputera. Gdy producenci procesorów przebijają się wzajemnie coraz to nowymi gigahercowymi rekordami, szybkość modułów RAM zwiększa się małymi krokami. Popularna od wielu lat pamięć SDRAM jest taktowana z częstotliwością 133 MHz, i to od niedawna.

Przyczyną jest to, że producenci od długiego czasu trzymają się technologii DRAM. Obecnie tylko ten typ pamięci można wytwarzać tanio i w dużych ilościach. Jednak ze względu na skomplikowany schemat adresowania i konieczność regularnego odświeżania zawartości komórek pamięć DRAM okazuje się za wolna w stosunku do wzrastających wymagań sprzętowych. Poniżej opisujemy nowe technologie, które oferują większe osiągi.

Oprócz aktualnych i przyszłych typów pamięci prezentujemy starsze odmiany. Dowiesz się, czy można rozbudować zasoby pamięciowe starego komputera lub wyjąć pamięć z leciwego komputera i zastosować ją w nowszym pececie. W końcu pamięć jest droga. Opis najnowszych modułów RAM pozwoli Ci ocenić, czy są warte zakupu.

<font color="red">Wszystko zależy od tempa Dzięki efektywnej pamięci podręcznej procesora łączna wydajność peceta wzrośnie zaledwie o 10 procent, gdy podwoisz przepustowość pamięci. Jednak w zastosowaniach, które w dużym stopniu obciążają pamięć, jak programy CAD czy gry 3D, możesz liczyć na wzrost wydajności rzędu 50 procent.

<font color="red">Rambus kontra reszta świata Dwie technologie walczą o zajęcie miejsca słabnącej SDRAM: amerykańska firma Rambus forsuje swój Rambus-DRAM, natomiast pozostali producenci jako nowy standard chcą wprowadzić DDR-SDRAM. Firma Rambus - kuźnia pomysłów, która zarabia nie wyrobem układów pamięciowych, lecz pobierając opłaty licencyjne - robi wszystko, aby jej nowe rozwiązanie zdominowało rynek. Zwiększa opłaty licencyjne, żeby spowodować wzrost ceny popularnej pamięci SDRAM. Zaangażowanie w technologię Rambus nie przeszkadza firmie mieć liczne patenty SDRAM. Gdy konkurenci (m. in. Hitachi, Infineon i Toshiba) nie chcieli się przestawić na Rambus, przedsiębiorca zagroził im pozwaniem do sądu. Jak twierdził, korzystają z patentów Rambusa w swoich technologiach SDRAM i powinni uiszczać opłaty licencyjne.

Firmy, którym postawiono zarzut, nie zaprzeczają, że wykorzystują te technologie. Jednak Rambus przedłożył swoje patenty komitetowi Jedec (Joint Electronic Device Engineering Council) przy ustalaniu standardu SDRAM. Tymczasem standardy uchwalone przez Jedec mają być dostępne dla wszystkich uczestników bez opłat licencyjnych. Firma Rambus miała więc obowiązek poinformowania producentów pamięci RAM, że proponowane przez nią technologie są opatentowane. Oprócz zaniedbania tej czynności na niekorzyść firmy Rambus przemawia to, że zgłaszała do urzędów patentowych technologie SDRAM opracowywane wspólnie przez wielu producentów w ramach działalności komitetu Jedec. W tym czasie Rambus wystąpił z organizacji Jedec.

<font color="red">Opór przeciwko Rambusowi Pierwszymi firmami, które Rambus podał w 1999 roku do sądu i zmusił do szybkiej kapitulacji, były Hitachi i Toshiba. Jednak reszta czołowych pro-ducentów - Hyundai, Infineon, NEC, Micron i Samsung - przygotowała mocną linię oporu. Warto dodać, że wraz z Intelem są zjednoczeni w ADT (Advanced DRAM Technology).

Stało się oczywiste, że Intel zrezygnował z dalszego pomagania Rambusowi, mimo że przed dłuższy czas był jego największym partnerem i miał pokaźny pakiet jego akcji. Od lipca 2000 roku firmy zrzeszone w ADT noszą się z zamiarem zaskarżenia Rambusa do amerykańskiej komisji handlowej FTC (Federal Trade Commission) pod zarzutem naruszenia ustawy antytrustowej.

Ze względu na szerokie poparcie producentów największą szansę na przejęcie berła po SDRAM-ie ma DDR-SDRAM. Nawet Intel, który długo stawiał na Rambus, planuje chipsety współpracujące z DDR-SDRAM.

Ten, kto rozszerza pamięć, musi wiedzieć, co kupować. Lektura poniższego materiału podpowie Ci, po czym poznasz, jakiej pamięci wymaga Twój komputer. Oprócz tego dowiesz się, które typy modułów są (jeszcze) dostępne na rynku i w które opłaca się zainwestować.

SDRAM

<font color="red">Dla kogo? Moduły SDRAM (Synchronous Dynamic Random Access Memory), które pojawiły się w końcu 1996 roku, obecnie dominują na rynku układów pamięciowych. Ich wydajność jest zadowalająca zasadniczo we wszystkich zastosowaniach. Ten, komu zależy na wię-kszych osiągach, powinien zastosować moduły Rambus lub DDR-SDRAM.

<font color="red">Zakres oferty Każdy producent układów pamięciowych wytwarza moduły SDRAM. Są oferowane praktycznie przez wszystkich producentów komputerów. Układy SDRAM, zwane również DIMM-ami, są dostępne w zakresie pojemności od 32 do 256 MB. Znacznie rzadziej mają pojemność 512 MB. Najlepszy stosunek ceny do pojemności oferują obecnie moduły 128 MB. Istnieje kilka wariantów wydajnościowych pamięci SDRAM. Czynnikiem decydującym podczas doboru jest częstotliwość magistrali. Moduły przeznaczone do szyny 66 MHz (noszą miano PC 66) już zniknęły z rynku. Obecnie popularne są układy do magistral 100 MHz (PC 100) i 133 MHz (PC 133). Różnica w cenie jest niewielka w przypadku układów o pojemności nie przekraczającej 128 MB. Przy większych pojemnościach znacznie tańsze okazują się moduły PC 100.

<font color="red">Wydajność modułów Przy magistrali o szerokości 64 bitów taktowanej z częstotliwością 66 MHz moduły SDRAM osiągają przepustowość rzędu 500 MB/s. W przypadku częstotliwości 100 MHz transfer danych wzrasta do około 800 MB/s, a przy 133 MHz do około 1,06 GB/s. Jednak szybszy transfer w pamięci nie zawsze przekłada się na zwiększenie łącznej wydajności systemu. Jak wykazują benchmarki, pamięć SDRAM PC 100 jest o około 12 procent szybsza od SDRAM PC 66 (testowano za pomocą programu Sys-Mark 98 w systemie z procesorem Pentium II 300). Przyczyną niewielkiej różnicy są wyjątkowo szybkie pamięci podręczne pierwszego i drugiego poziomu, które przechwytują blisko 90 procent odwołań do pamięci głównej.

<font color="red">Kompatybilność z chipsetami i płytami głównymi Ze względu na dużą popularność pamięci SDRAM każdy producent chipsetów oferuje przynajmniej jeden aktualny model, który współpracuje z pamięcią tego typu. Również oferta płyt głównych jest bogata. Co najmniej jedna płyta każdego producenta akceptuje układy SDRAM. Podobnie jest w sektorze komputerów.

<font color="red">Zasady działania modułów Komunikacja między chipsetem i pamięcią odbywa się za pośrednictwem magistrali, która działa zgodnie z częstotliwością systemową. Dzięki temu niepotrzebne stają się czasochłonne procesy uzgadniania (tzw. handshaking), konieczne w starszych typach pamięci DRAM: FPM, EDO i BEDO. Z tego względu w pamięci SDRAM prawie wcale nie występują cykle oczekiwania.


Zobacz również