PC na ekranie

Uruchamianie kilku systemów operacyjnych na jednym komputerze to zagadnienie, które już od dawna wywołuje wiele emocji. Nie bez powodu. Konfiguracja wielosystemowa pozwala osiągnąć znacznie większą produktywność i rozwiązuje problemy kompatybilności aplikacji z systemem operacyjnym.

Uruchamianie kilku systemów operacyjnych na jednym komputerze to zagadnienie, które już od dawna wywołuje wiele emocji. Nie bez powodu. Konfiguracja wielosystemowa pozwala osiągnąć znacznie większą produktywność i rozwiązuje problemy kompatybilności aplikacji z systemem operacyjnym.

Jak dotychczas, emulacje sprawiały zwykle spore trudności, które najczęściej wiązały się z potrzebą ponownego partycjonowania twardych dysków oraz koniecznością spełnienia wymagań poszczególnych systemów odnośnie rodzajów partycji i ich rozmieszczenia na dysku.

Wraz z pojawieniem się Connectix Virtual PC for Windows dostępna jest zupełnie odmienna i pod wieloma względami dużo wygodniejsza metoda uruchamiania wielu systemów operacyjnych na jednym komputerze. Twórcy programu doszli do wniosku, że zamiast współdzielić jeden komputer (host), lepiej każdemu systemowi oddać do kontroli oddzielny i niezależny od pozostałych komputer wirtualny (guest), który będzie działał wewnątrz komputera głównego.

Komputery wirtualne

Wszystkie komputery wirtualne mają własny procesor, pamięć, twardy dysk, kartę graficzną, dźwiękową, sieciową oraz napęd CD-ROM i mogą działać jednocześnie, ponieważ prawie wszystkie wymienione elementy emulowane są przez program Virtual PC, który zajmuje się także przełączaniem zadań i rozdzielaniem czasu procesora głównego.

Komputery wirtualne działają w oknie lub w trybie pełnoekranowym, przy czym do przełączania między komputerem głównym a wirtualnym służy specjalny klawisz [Host Key]. Domyślnie jest to prawy [Alt], ale w przypadku klawiatur z polskim układem programisty, aby uniknąć konfliktów, trzeba to koniecznie zmienić.

Ponieważ emulowany jest sprzęt, a dokładniej konkretne układy płyty głównej oraz niektóre karty rozszerzeń, na komputerze wirtualnym może być zainstalowany dowolny system operacyjny przeznaczony na platformę Intel x86.

System operacyjny instalowany na komputerze wirtualnym "nie wie", że sprzęt fizycznie nie istnieje. Komputer wirtualny jest widziany przez system jak zwykły komputer wyposażony w CPU, taki sam jak w komputerze rzeczywistym i współpracujący z chipsetem Intel Triton pod kontrolą systemu BIOS firmy Microid Research Systems. Ponieważ Virtual PC w żaden sposób nie ogranicza możliwości CPU, tak więc dla systemów i aplikacji zainstalowanych na komputerach wirtualnych dostępne są wszystkie rozszerzone instrukcje MMX, SSE, 3DNow, itp. Podobnie współdzielona jest też pamięć której tylko tyle w sumie można przydzielić komputerom wirtualnym, ile jej fizycznie zainstalowano w komputerze głównym.

Emulowane są też prawie wszystkie pozostałe elementy komputera, które są zupełnie niezależne od rzeczywiście zainstalowanych w komputerze głównym. Dotyczy to kontrolera przerwań (8259), kontrolera DMA (8237), timera (8254), pamięci CMOS, zegara czasu rzeczywistego RTC, napędów pamięci masowej, portów komunikacyjnych, kart rozszerzeń oraz klawiatury i myszy.

Wyposażenie komputera wirtualnego

Komputer wirtualny ma wbudowane dwa standardowe kontrolery IDE, które pozwalają na podłączenie czterech wirtualnych napędów (trzech twardych dysków i jednego napędu CD-ROM). Zawartość emulowanych twardych dysków, czyli ich obrazy, przechowywana jest zwykle w plikach na dyskach rzeczywistych. Na potrzeby obrazu można także przeznaczyć partycję lub cały fizycznie istniejący dysk. W takim przypadku dostęp do dysku jest znacznie szybszy, bowiem polecenia zapisania pojedynczych sektorów na dysku wirtualnym przekazywane są dalej do dysku rzeczywistego. Pominięty tym samym zostaje etap tłumaczenia poleceń na instrukcje dostępu do plików w systemie głównym, które i tak będą musiały zostać przetłumaczone na niskopoziomowe polecenia wysyłane do dysku rzeczywistego.

Virtual PC oferuje 5 rodzajów obrazów dyskowych. Dwa z nich to opisane wcześniej obrazy skojarzone z rzeczywistą partycją lub twardym dyskiem, natomiast trzy pozostałe to obrazy plikowe. Wśród nich najczęściej używany jest obraz rozszerzający się dynamicznie. Tuż po utworzeniu plik obrazu ma wielkość zaledwie kilku MB i powiększa się w miarę zapisywania danych na dysku wirtualnym. Drugi rodzaj to obraz o stałej wielkości, który już na wstępie ma docelową wielkość maksymalną. Obraz ostatniego rodzaju jest podobny do poprzedniego, ale przechowuje tylko te dane, które ostatnio uległy zmianie.

Emulowany napęd CD-ROM jest dużo bardziej ograniczony, ponieważ nie pozwala uzyskać bezpośredniego dostępu do rzeczywistego urządzenia. Tak więc bez względu na to, czy w komputerze głównym zainstalowana jest nagrywarka CD-RW czy napęd DVD-ROM, dla komputera wirtualnego będzie to tylko napęd CD-ROM bez możliwości zapisu, ale za to obsługujący CD Audio. Do wirtualnego "napędu" CD-ROM nie można również podłączyć obrazu płyty.

Natomiast napęd dyskietek komputera wirtualnego może odwoływać się zarówno do stacji dysków w komputerze głównym, jak i do różnych plików z obrazami dyskietek.

Virtual PC całkowicie emuluje karty rozszerzeń. Każdy wirtualny komputer dysponuje kartą graficzną S3 Trio 32/64 PCI z 4 MB pamięci, kartą dźwiękową Creative Labs Sound Blaster 16 PCI oraz kartą sieciową Ethernet opartą na układzie DEC/Intel 21041. W konsekwencji wszystkie te elementy często mają ograniczoną funkcjonalność i wydajność w stosunku do kart zainstalowanych w komputerze głównym, przy czym szczególnie niekorzystny wpływ na szybkość komputera wirtualnego ma słaba karta graficzna. Również karta sieciowa będzie, niestety, ograniczona do prędkości 10 Mb/s, nawet jeśli fizycznie zainstalowana jest karta Fast Ethernet.

Komputery wirtualne są także wyposażone w standardowe interfejsy komunikacyjne. Port równoległy przekazuje dane do rzeczywistego portu LPT1, natomiast dwa porty szeregowe COM1 i COM2 mogą również zapisywać dane do zewnętrznego pliku tekstowego.

Konfiguracja komputera wirtualnego

Wymagania sprzętowe

  • CPU Athlon, Duron, Celeron, K6-III, Pentium II/III/4

  • Częstotliwość taktowania CPU min. 266 MHz, zalecane 500 MHz

  • RAM

  • pamięć podręczna Level 2

  • twardy dysk - patrz tabela "Ile MB?"

  • CD-ROM

  • Windows 2000 Pro/NT 4.0/Me

  • Wszystkie komputery wirtualne działające pod kontrolą Virtual PC widoczne są w jego oknie kontrolnym, a identyfikuje się je przez nazwę oraz miniaturkę graficzną, która przedstawia aktualną zawartość ekranu danego komputera wirtualnego. Okienko kontrolne pełni rolę centrum sterowania, ponieważ służy do uruchamiania, zatrzymywania (także z zapisaniem stanu na dysku), wyłączania i konfigurowania komputerów wirtualnych.

    W konfiguracji komputera wirtualnego kluczowe znaczenie ma ilość przydzielonej pamięci RAM, która po pierwsze musi spełniać minimalne wymagania systemu operacyjnego instalowanego w komputerze wirtualnym, a po drugie, musi być możliwie jak najwyższa ze względu na wydajność. Z drugiej strony - wielkość pamięci nie powinna przekraczać połowy pamięci fizycznie zainstalowanej, a jednocześnie powinna być możliwie najniższa, żeby z kolei kilka komputerów wirtualnych mogło działać jednocześnie. Wynika z tego następująca konkluzja: albo zwiększysz ilość pamięci fizycznej, albo zmniejszysz liczbę komputerów wirtualnych.


    Zobacz również