Trzeci wymiar zdjęcia

Czy nie marzyłeś kiedyś, by samemu wykonywać trójwymiarowe zdjęcia? Nie jest to tak skomplikowane jak mogłoby się wydawać. Wystarczy przygotować odpowiednie ujęcia użyć specjalistycznego oprogramowania. Pokażemy ci, jak wygenerować przestrzenne efekty na fotografiach

Metod pozwalających na uzyskanie efektu przestrzennego na tradycyjnych zdjęciach jest kilka. Dają one różne efekty, mają też swoje wady i zalety. Pierwsza z nich to stereoskopia. To dwa ujęcia, z których każde pokazuje ten sam obiekt z niewielkim przesunięciem - tak, jak widzą to oczy. Taką parę zdjęć ogląda się za pomocą stereoskopu. Urządzenie to wyposażone jest w dwie soczewki, przez które każde oko widzi tylko jedno ze zdjęć umieszczonych na wewnętrznej ściance urządzenia. Impulsy docierające do mózgu z obu narządów wzroku, tworzą jeden obraz ale widziany przestrzennie. Metoda ta daje wspaniałe efekty trójwymiarowe, jednak jej wadą jest konieczność używania dodatkowych przyrządów.

Innym sposobem jest stworzenie anaglifu. Polega on na nakładaniu na siebie przesuniętych kadrów zdjęć. Różnice oznaczane są kolorem czerwonym i niebieskim lub zielonym. Obserwację efektu 3D umożliwiają czerwono-niebieskie okulary, które filtrują odpowiednie fragmenty. Wadą jest ograniczenie kolorów fotografowanych obiektów i konieczność unikana niektórych barw (na przykład czerwonej).

Popularne są także obrazy lentikularne (rastrowe). Składają się one ze zdjęć pociętych na małe pionowe lub poziome paski i nałożonych na siebie w odpowiedni sposób. Nakrywa się je folią wytłoczoną w rzędy miniaturowych soczewek cylindrycznych. Powodują, one że w danym momencie widoczny jest tylko fragment obrazu, zaś zmiana kąta nachylenia ukazuje pozostałą część. Metoda ta pozwala również uzyskać efekt animacji

Czarno-biały anaglif może być równie ciekawy, jak kolorowy. Pozwala również fotografować obiekty koloru czerwonego

Czarno-biały anaglif może być równie ciekawy, jak kolorowy. Pozwala również fotografować obiekty koloru czerwonego

Dobór zdjęć

Przygotowanie trójwymiarowych zdjęć wymaga specjalnej techniki fotografowania. Przede wszystkim należy zadbać, by oba zdjęcia miały te same parametry, czyli naświetlenie czy ogniskową obiektywu. Wymagana jest również równoległość osi optycznych obiektywów. Najistotniejsze jest zachowanie odstępu między zdjęciami. Aparat należy przesuwać w prawą lub lewą stronę nie zmieniając odległości między fotografowanym obiektem. Odstęp powinien wynosić od 1% do 3% odległości od najbliższego przedmiotu zdjęcia. Im większy zastosujesz odstęp, tym większy efekt trójwymiarowy uzyskasz. Najlepiej zrobić więcej niż dwa zdjęcia a następnie wybrać z nich najlepiej pasującą parę.

Warto podczas pracy korzystać ze statywu. Pomoże on w utrzymaniu stałej wysokości i nachylenia aparatu. Zaś by najlepiej dobrać odległość pomiędzy zdjęciami, skorzystaj ze specjalnej szyny mocowanej do statywu.

Dwa dobrze przygotowane zdjęcia wystarczą do uzyskania efektu 3D. Łatwiej jest jednak dobierać pary z większej liczby ujęć

Dwa dobrze przygotowane zdjęcia wystarczą do uzyskania efektu 3D. Łatwiej jest jednak dobierać pary z większej liczby ujęć

Jeżeli chcesz wykonać kolorowy anaglif, to powinieneś unikać fotografowania obiektów koloru czerwonego. Może nastąpić utrata ostrości oraz efektu przestrzennego. W takiej sytuacji dobrym rozwiązaniem jest stworzenie anaglifu monochromatycznego (czarno-białego). Wtedy barwy nie przeszkadzają w uzyskaniu efektu 3D. Do tworzenia fotografii trójwymiarowych niezbędne jest również oprogramowanie graficzne. Można używać edytorów ogólnych, jak na przykład Photoshop bądź narzędzi wyspecjalizowanych jak 3DMasterKit. Te drugie są prostsze w użyciu, szybciej prowadzą do celu i dają bardzo dobre efekty.

Przygotowanie obrazów

Przed rozpoczęciem pracy należy przygotować odpowiednie zdjęcia. W przeciwnym razie uzyskanie efektów trójwymiarowych nie będzie możliwe bądź będą one nieefektowne. Gdy fotografie są gotowe możesz przystąpić do pracy

1. Uruchom program, rozwiń menu Project i wybierz Add frames, by wczytać zdjęcia. Wskaż katalog z obrazami i wybierz odpowiednie pliki. Musisz wcześniej zdecydować, które zdjęcia posłużą do pracy i zapamiętać ich nazwę, gdyż w oknie wyboru nie ma podglądu. Zaznacz je myszką i kliknij przycisk strzałki skierowanej w prawo. Ten sam efekt uzyskasz klikając myszką dwukrotnie nazwę wybieranego pliku. Wyselekcjonowane zdjęcia zobaczysz w polu po prawej stronie. Zbędny obraz możesz usunąć za pomocą przycisku ze strzałką skierowaną w lewą stronę. Dobrze jest wczytać większą liczbę zdjęć niż dwa, by móc wybrać najlepiej do siebie pasujące. Zaakceptuj wybór przyciskiem Open.

2. Obrazy wyświetlane są według kolejności ich wybierania. Najlepiej ustawić je według kolejności fotografowania na przykład rosnąco, wtedy łatwiej jest dobierać pary. Do sortowania służą przyciski Sort ascending i Sort descending widoczne na pasku powyżej zdjęć. Do dalszej pracy 3DMasterKit wybiera automatycznie pierwsze dwa zdjęcia. Możesz to jednak zmienić. Aby wybrać pierwsze (lewe) zdjęcie do projektu kliknij je prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wybierz Set left. Następnie kliknij prawe zdjęcie i opcję Set right. Na fotografiach pojawią się stosowne oznaczenia

3. Kolejnym krokiem jest wybór punktu głównego. Na obu zdjęciach musi on wystąpić w tym samym miejscu (nałożyć się na siebie). Najlepiej by był to punkt na przednim planie, w okolicach środka zdjęcia. Jednak nie jest to konieczny warunek. Warto dobrać optymalne ustawienie metodą prób i błędów. Aby fragmenty obiektu nałożyły się na siebie należy przemieścić obrazy. Zwykle są one przesunięte w pionie i w poziomie. Wybierz punkt na jednym zdjęciu, wskaż go myszą i przeciągnij w stronę tego samego punktu na drugim. Jeżeli nie widzisz dokładnie, czy zdjęcia nałożyły się idealnie powiększ odpowiednie fragmenty, korzystając z przycisków Zoom na pasku narzędzi.

4. Obrazy mogą być pochylone względem siebie, na przykład gdy fotografowałeś trzymając aparat w ręku. Takie pochylenie zniwelujesz za pomocą funkcji obrotu. Zaznacz przekręcone ujęcie i kliknij przycisk Rotate image na pasku narzędzi nawigatora. Ustaw kursor na zdjęciu, wciśnij lewy przycisk przesuwaj i go ku górze lub ku dołowi, w zależności od tego, jak w którą stronę należy wykonać obrót. Kąt, o jaki zmieniasz położenie zostanie wyświetlony na ekranie.

Anaglif może być kolorowy, pseudochromatyczny bądź czarno-biały

Anaglif może być kolorowy, pseudochromatyczny bądź czarno-biały

5. Obrazy są już odpowiednio nałożone. Musisz teraz wykadrować część wspólną obu zdjęć, gdyż ich krawędzie nie znajdują się w tych samych miejscach. W projekcie widoczna jest ramka, która oznacza granice tworzonego obrazu. Dopasuj ją tak, by cały obiekt znalazł się w granicach obrazu. Proporcje ramki możesz również zdefiniować ręcznie. Kliknij w tym celu przycisk Crop rect options. Odpowiedni format możesz wybrać z listy bądź rozmiary wpisać ręcznie w pola poniżej. Przygotowany projekt warto zapisać, by móc powrócić do niego w przyszłości. Z menu Project wybierz Save projekt. Nadaj mu nazwę i kliknij Zapisz

Tworzenie anaglifu

Po prawidłowym przygotowaniu zdjęć, stworzenie z nich analglifu to bardzo prosta czynność. Operacja ta jest praktycznie całkowicie zautomatyzowana przez program.

1. Kliknij kartę Anaglyph. Paktycznie natychmiast zobaczysz stworzony przez siebie obraz. Aby zaobserwować efekt trójwymiarowości powinieneś go oglądać przez czerwono-niebieskie okulary. Możesz zmienić jego jasność lub kontrast. Tę pierwszą operację przeprowadzisz za pomocą suwaka Brightness. Do regulacji drugiego parametru służy suwak Contrast. Automatycznie modyfikowane jest ustawienie drugiego ujęcia. Aby wprowadzić modyfikacje osobno usuń zaznaczenie z opcji Synchronize.

Stereopary wykazują najlepsze efekty przestrzenne ale do ich oglądania potrzebny jest stereoskop

Stereopary wykazują najlepsze efekty przestrzenne ale do ich oglądania potrzebny jest stereoskop

2. Jeżeli okaże się, że anaglif nie wykazuje efektu przestrzennego lub jest nieostry, może to być winą kolorów występujących na zdjęciu. Możesz wtedy ograniczyć kolorystykę tworząc anaglif pseudochromatyczny, który pojawi się po kliknięciu opcji Subcolor w sekcji View mode. Możesz też całkowicie pozbawić obraz kolorów i wykonać anaglif czarno-biały. Służy do tego parametr Grayscale. Aby wygenerować anaglif wybierz przycisk Generate

3. Przed wydrukowaniem sprawdź, jaki rozmiar ma twoje zdjęcie. W polach sekcji Print size wyświetlana jest długość i szerokość w milimetrach. Możesz ją zmienić klikając na niewielkie strzałki obok wartości lub wpisując je ręcznie. Zwróć uwagę, że proporcje obrazka pozostają stałe. Jeżeli otrzymać inne, musisz powrócić do edycji obrazów wyjściowych i tam zmienić ustawienie ramki. Zdjęcie wydrukujesz za pomocą przycisku drukarki widocznego na pasku narzędzi. Do przeniesienia projektu na papier warto wykorzystać dobrą drukarkę i wysokiej jakości papier fotograficzny. Im lepsza jakość wydruku, tym lepsze efekty można zaobserwować.

Przygotwywanie stereopar

Do oglądania stereopary niezbędne jest urządzenie zwane stereoskopem. Gotowe obrazy należy wyciąć i umieścić na jego tylnej ścianie. Ogląda się je poprzez dwie soczewki umieszczone na przedniej ścianie. Ta forma zdjęć 3D charakteryzuje się najlepszymi efektami przestrzennymi.

1. Przygotujemy zdjęcia tak jak do tworzenia anaglifu, a następnie przejdź na kartę Stereoscope. Na ekranie pojawia się para obrazów w ramce. W zależności od rodzaju posiadanego stereoskopu, musisz dopasować rozmiar stereopary. Zacznij od rozmiaru ramki. Wpisz zmierzone wartości w odpowiednie pola (width - szerokość, height - wysokość) sekcji Total Frome size. Pole Border to widoczna wokół zdjęcia szara obwódka, która służy do przycinania według niej obrazka.

Test prążkowy jest niezbędny do dopasowania rozdzielczości drukarki i posiadanej folii soczewkowej

Test prążkowy jest niezbędny do dopasowania rozdzielczości drukarki i posiadanej folii soczewkowej

2. Musisz także dopasować do ramki wielkości zdjęć. Wysokość i szerokość powinna być taka, by zdjęcia nie były zbyt małe ale jednocześnie, by nie wychodziły poza ramkę. Pamiętaj również o pozostawieniu czarnej przestrzeni pomiędzy zdjęciami. Odpowiednie wartości wpisz w pola sekcji Image area size.

3. Po zmierzeniu rozstawu soczewek stereoskopu wpisz w pole Inter-centre dist rozstaw środków obrazów. Obydwa muszą być umieszczone na wprost oka, które na nie patrzy, dlatego właściwe ustawienie tego parametru jest bardzo ważne. Parametrem Offset from top wyregulujesz wysokość położenia obrazów w pionie. Po ustawieniu wszystkich wartości wydrukuj stereoparę, a następnie wytnij według szarej ramki i umieścić w stereoskopie.

Nie tylko 3DMasterKit

Do wygenerowania przestrzennych obrazów w formie anaglifu nie jest konieczne specjalistyczne oprogramowanie. Możesz do tego celu użyć dowolnego edytora graficznego jak Photoshop czy Paint Shop Pro. Wystarczy w odpowiedni sposób używać funkcji usuwania i regulacji kolorów, korzystać z kanałów i łączyć zdjęcia składowe. Wymaga to jednak przynajmniej częściowej znajomości tych aplikacji

Obraz lentikularny

Obraz lentikularny, zwany również soczewkowym daje bardzo ciekawe efekty. Korzystając z tej formy prezentacji możesz wykonać nie tylko obraz 3D ale także niewielką animację. Przygotowanie takiego projektu wymaga jednak wiele precyzji w wykonaniu. Niezbędna jest także odpowiednia folia soczewkowa.

1. Tworzenie animowanego obrazu zacznij od wykonania serii zdjęć, na których część obiektów jest stała, a inne poruszają się. Do uzyskania obrazu lentikularnego z efektem przestrzennym (nie animacją) należy przygotować taką liczbę zdjęć, jaka wynika z podzielenia rozdzielczości stosowanej drukarki przez gęstość prążków posiadanej folii soczewkowej. Na przykład z obliczenia 600dpi/60lpi wynika, że dla takiego obrazu 3D optymalna liczba zdjęć to 10. Jeżeli chcesz tworzyć animację to na początek warto skupić się na takiej, w której ruch odbywa się w jednej płaszczyźnie, czyli na przykład tylko w poziomie lub w pionie. Serię wykonanych ujęć wczytaj do programu tak, jak pierwszej poradzie, a następnie odpowiednio uporządkuj.

2. Teraz dokładnie nałóż na siebie nieruchome elementy zdjęcia pierwszego i drugiego. Skorzystaj w tym celu z powiększenia. Po dopasowaniu pierwszego i drugiego ujęcia, musisz dopasować kolejne. Kliknij trzeci kadr i ustaw go jako prawy (Set right), pierwszy powinien pozostać bez zmian. Dopasuj je. To samo zrób z czwartym zdjęciem (i kolejnymi jeżeli korzystasz z większej liczby).

3. Po zakończeniu dopasowywania przejdź na kartę Lenticular. Zacznij od wygenerowania testu prążkowego, który jest konieczny do podania wartości korekcji wymiaru prążków w zależności od używanej drukarki. W polu Resolution, sekcji Print size umieść rozdzielczość drukarki, z jaką będziesz drukował. W pole Pitch sekcji Lens pitch wpisz gęstość prążków, która podana jest na opakowaniu folii. Kliknij przycisk Generate pitch test i w oknie konfiguracyjnym przycisk Generate. Na ekranie zobaczysz rzędy szarych pasków. Wydrukuj je.

4. Połóż wydruk na poziomej powierzchni. Do wydrukowanego testu przyłóż folię, której zamierzasz użyć. Prążki na folii musisz dopasować tak, by były ułożone równolegle do pasków wydrukowanych na papierze. Przyjrzyj się dokładnie paskom najlepiej przechylając głowę o około 15 centymetrów w prawą i lewą stronę. Wybierz pasek, który w każdym położeniu głowy przybiera jak najbardziej jednolity odcień szarości. Sprawdź opis znajdujący się u góry. Zanotuj widoczną tam liczbę i wpisz ją do pola Pitch w oknie programu.

Lentikularny obraz przestrzenny umieszczany był kiedyś często na przykład na linijkach szkolnych czy pocztówkach

Lentikularny obraz przestrzenny umieszczany był kiedyś często na przykład na linijkach szkolnych czy pocztówkach

5. Sekcja Print size służy dostosowaniu rozmiaru wydruku zdjęcia. Musi on być zgodny z rozmiarem arkusza folii soczewkowej. Zwróć uwagę, że zmiana jednego z parametrów (szerokości lub wysokości) pociąga za sobą zmianę drugiego. Proporcji nie można modyfikować w tym miejscu. Jeżeli się nie zgadzają, to musisz cofnąć się do obrazów wyjściowych i przesunąć linie ramki ograniczającej zdjęcie. Dopasuj tą metodą rozmiar drukowanego obrazka. Zaznacz układ prążków na folii. Prążki wyczuwalne są one podczas przesuwania palca po arkuszu. Mogą być poziome bądź pionowe. Odpowiednią opcję ustaw w sekcji Lens orientation. Na koniec kliknij przycisk Generate. Po wykonaniu obliczeń komputer wyświetli na ekranie obraz lentikularny.

6. Przed tobą zadanie wymagające najwięcej precyzji i cierpliwości. Musisz bowiem nakleić folię soczewkową na wydrukowane zdjęcie. Najpierw odklej niewielki pasek (około 10 milimetrów) warstwy ochronnej, którą podklejony jest arkusz. Odegnij go w przeciwną stronę. Następnie przyłóż folię do obrazu, tak, by paski na folii i na zdjęciu były równoległe. Dopasuj ułożenia, aż uzyskasz wyraźny obraz oraz efektu animacji bądź przestrzenny. Sam musisz określić, w którym momencie zdjęcie wygląda najlepiej. Dociśnij folię soczewkową miejscem z odklejoną warstwą ochronną do obrazu. Korzystając z laminatora (jeśli masz do niego dostęp) lub w inny sposób dociśnij mocno i równomiernie folię do zdjęcia. Stopniowo odklejaj resztę warstwy ochronnej. Staraj się naklejać folię tak, by jej nie poruszyć.


Zobacz również