Wirtualne maszyny

Dwa komputery w jednym. A nawet trzy lub cztery. Nic trudnego, nawet dla laika - instalujesz odpowiedni program i gotowe. Przeczytaj poniższy artykuł, a przekonasz się, że naprawdę nie ma się czego bać.

Dwa komputery w jednym. A nawet trzy lub cztery. Nic trudnego, nawet dla laika - instalujesz odpowiedni program i gotowe. Przeczytaj poniższy artykuł, a przekonasz się, że naprawdę nie ma się czego bać.

Interesują cię możliwości innych systemów operacyjnych, ale nie chcesz zaśmiecać komputera?

A może chcesz testować oprogramowanie bez obawy, że instalacja zniszczy bieżącą konfigurację? Z pewnością przydałby się drugi komputer, ale przecież to spory wydatek. Niekoniecznie. Zamiast realnego peceta możesz wykorzystać wirtualny komputer. To specjalne oprogramowanie zainstalujesz niczym inne aplikacje. Będzie działać - tak jak inne programy - w oddzielnym oknie. Tylko jego możliwości są nietuzinkowe - będzie emulować cały komputer: twarde dyski, kartę graficzną, pamięć RAM, procesor. W oknie programu znajdziesz wyłącznik i przycisk restartu sprzętowego. Wirtualny komputer jest określany mianem gościa, a rzeczywisty mianem gospodarza lub hosta. Opisujemy, co potrafią takie programy, jak Virtual PC 2004, VMware 4.5.2 i Bosch 2.1.1, wytykamy słabe strony oraz informujemy, jak się nimi posługiwać.

Budowa wirtualnego peceta

Wirtualny system emuluje podstawowe komponenty fizycznego komputera, m.in. BIOS, kartę graficzną, twardy dysk. Obsługa systemu odbywa się z użyciem realnej klawiatury i myszy. Wirtualny komputer wykorzystuje zasoby realnego procesora. Alokuje na własne potrzeby określony automatycznie lub ręcznie przez użytkownika rozmiar fizycznej pamięci RAM. Po uruchomieniu gościa w fizycznym komputerze zmniejszą się zasoby dostępnej pamięci.

Wymagania sprzętowe różnych systemów operacyjnych

Wymagania sprzętowe różnych systemów operacyjnych

Z kolei wirtualny dysk funkcjonuje najczęściej jako specjalny plik na twardym dysku. Od zwykłego dysku różni się m.in. tym, że jego rozmiar może się automatycznie powiększać w miarę wzrostu zapotrzebowania wirtualnego systemu. W przypadku Virtual PC 2004 i VMware 4.5.2 można również dać wirtualnemu komputerowi bezpośredni dostęp do fizycznego twardego dysku, co zwiększa wydajność. Oprócz tego emulatory dają standardowo dostęp do portów LPT, COM, co umożliwia dostęp do urządzeń peryferyjnych, takich jak drukarka czy modem ISDN. Dostęp do interfejsu USB jest możliwy tylko w VMware 4.5.2. W Virtual PC 2004 po odpowiednich zabiegach da się jedynie odczytać zawartość nośników pamięci podłączanych do portu USB.

System operacyjny

Teoretycznie wirtualny komputer powinien akceptować wszystkie systemy operacyjne przeznaczone do komputerów z architekturą x86, m.in. Windows, Linux, Solaris, Novell Netware. Niestety, w praktyce rzecz wygląda nieco inaczej, o czym w dalszej części artykułu.

Plusy i minusy

Główne okno Virtual PC 2004 zawiera listę wirtualnych komputerów. W tle okno z instalacją Windows 98.

Główne okno Virtual PC 2004 zawiera listę wirtualnych komputerów. W tle okno z instalacją Windows 98.

Wirtualny komputer pozwala na wygodne testowanie różnych systemów operacyjnych czy aplikacji. Nie zaśmiecą rzeczywistych zasobów na dysku ani struktur zainstalowanego systemu (np. Rejestru). Co więcej, pozwalają bezpiecznie korzystać z zasobów Internetu. Nawet gdy trafisz do witryny, która zacznie panoszyć się w twoim komputerze, uzyska dostęp tylko do wirtualnego peceta. To samo dotyczy destrukcyjnej działalności wirusów.

Oprogramowanie typu Virtual PC lub VMware przydaje się także, gdy musisz korzystać ze starej aplikacji, która nie działa w używanej przez ciebie wersji Windows - wtedy na wirtualnym komputerze możesz sobie zainstalować odpowiedni system.

Ważną zaletą jest łatwość zarządzania wirtualnymi komputerami i zainstalowanymi na nich systemami operacyjnymi. Dodanie nowego komputera sprowadza się z reguły do kilku kliknięć myszą. Poza tym każdy system operacyjny można zainstalować na innym wirtualnym komputerze, unikając w ten sposób problemów związanych z instalacją wielu systemów operacyjnych. Jeszcze łatwiejsze jest usunięcie niepotrzebnego już systemu operacyjnego lub całego wirtualnego komputera.

AMIBIOS emulowany przez Virtual PC 2004.

AMIBIOS emulowany przez Virtual PC 2004.

Największą wadą wirtualnego komputera jest wyraźnie niższa wydajność niż komputera-gospodarza z powodu korzystania z emulowanych, a nie rzeczywistych komponentów. Za to problemu raczej nie stanowią wymagania sprzętowe. Większość komputerów poradzi sobie z "udźwignięciem" dwóch jednocześnie uruchomionych systemów operacyjnych. Można się o tym przekonać, analizując tabelę, która zawiera informacje o minimalnych wymaganiach sprzętowych różnych systemów operacyjnych. Przykładowo, jeśli zechcesz uruchomić na komputerze z Windows XP wirtualną maszynę z Windows Me, musisz mieć 224 MB RAM oraz 4 GB miejsca na dysku. Wynika to ze zsumowania podanych w tabeli wymagań tych dwóch systemów operacyjnych. Pamiętaj, że są to wymagania minimalne i każda nadwyżka zapewni lepszą wydajność.

W poniższym artykule przedstawiamy trzy emulatory. Virtual PC jest bardzo łatwy i wygodny w obsłudze. VMware trochę trudniej się obsługuje i jest przeznaczony dla osób bardziej wymagających. Bezpłatny Bochs to propozycja dla zaawansowanych użytkowników, których nie przeraża ręczna edycja tekstowego pliku konfiguracyjnego.

Virtual PC 2004

Emulator Virtual PC powinien zainteresować tych, dla których bardzo ważna jest łatwa obsługa. Autorem programu jest firma Connectix, od której prawa do Virtual PC odkupił Microsoft. Najnowszy Virtual PC 2004 to pierwsza wersja przygotowana przez giganta z Redmond.

Według informacji producenta, program działa w środowiskach Windows 2000/XP. Minimum sprzętowe niezbędne do uruchomienia programu to procesor pracujący z częstotliwością 400 MHz (rekomendowana - 1 GHz). Bezpłatna wersja demonstracyjna emulatora jest dostępna na dołączonej do numeru płycie CD/DVD. Pełna pudełkowa wersja kosztuje 129 dolarów.

W Menedżerze urządzeń systemu Windows 98 widać, jakie urządzenia emuluje lub udostępnia Virtual PC 2004.

W Menedżerze urządzeń systemu Windows 98 widać, jakie urządzenia emuluje lub udostępnia Virtual PC 2004.

Virtual PC potrafi emulować między innymi BIOS, kartę graficzną (S3Trio32/64 4 MB), kartę dźwiękową (Sound Blaster 16 lub AWE 32) i maksymalnie trzy twarde dyski. Wirtualnemu twardemu dyskowi możesz przydzielić stałą lub zmienną (dynamiczną) pojemność. W przypadku dysku dynamicznego pojemność zwiększa się zależnie od wymaganej ilości miejsca na dysku, natomiast nie zmniejsza się ze spadkiem zapotrzebowania. Jeśli wirtualny dysk rozrośnie się nadmiernie, możesz użyć kreatora Virtual Disk Wizard, dostępnego w ustawieniach wirtualnego komputera. Oprócz dostępu do wirtualnych dysków emulator dopuszcza korzystanie ze stacji dyskietek, z napędu CD-ROM lub DVD-ROM, a także z portów LPT i COM. Ponadto wirtualny pecet bez zarzutu współpracował z drukarką zainstalowaną lokalnie poprzez port LPT.

Virtual PC 2004 oferuje wiele przydatnych dodatków i funkcji. Jedną z nich jest Save State, dostępna po uruchomieniu wirtualnego komputera w Action/Close. Jej działanie polega na zapisaniu bieżącego stanu wirtualnego komputera, a następnie natychmiastowym zakończeniu jego pracy. Podczas ponownego włączenia w ciągu paru sekund będzie przywrócony pierwotny stan - zostanie wczytany system operacyjny oraz uruchomione poprzednio aplikacje. Funkcja ta działa bez zastrzeżeń, udało się poprawnie wczytać nawet przerwaną z jej użyciem instalację systemu Linux.

'Składanie' wirtualnego peceta

Virtual PC 2004 zawiera kreator służący do tworzenia nowego wirtualnego komputera. Cały proces składa się z kilku czynności i jest bez porównania prostszy od składania realnej maszyny. Po pierwszym uruchomieniu kreator pojawi się automatycznie. Później znajdziesz go w menu Action pod nazwą New Virtual Machine Wizard. W drugim oknie kreatora do wyboru są trzy opcje:

  • Create a virtual machine tworzy nowy komputer według ustawień użytkownika.

  • Use default settings to create virtual machine tworzy nowy komputer z predefiniowanymi ustawieniami, ale nie tworzy wirtualnego dysku. Ustawienia można później zmienić.

  • Add an existing virtual machine wczytuje wirtualny komputer z pliku konfiguracyjnego VMC. Plik VMC można wykorzystać m.in. do przenoszenia wirtualnych maszyn pomiędzy realnymi komputerami.


Zobacz również