XPloatacja sieci

Integracja systemu operacyjnego z sieciami komputerowymi jest jednym z kluczowych elementów jego działania. Microsoft, wychodząc z założenia, że nie każdy użytkownik jest sieciowym guru, w Windows XP postawił na elastyczność i przede wszystkim łatwość konfiguracji sieci. Przekonajmy się, czy jest tak w istocie.

Integracja systemu operacyjnego z sieciami komputerowymi jest jednym z kluczowych elementów jego działania. Microsoft, wychodząc z założenia, że nie każdy użytkownik jest sieciowym guru, w Windows XP postawił na elastyczność i przede wszystkim łatwość konfiguracji sieci. Przekonajmy się, czy jest tak w istocie.

Jeśli kiedykolwiek spotkałeś się z potrzebą przekopiowania dużej liczby plików z jednego komputera na drugi lub chciałeś wydrukować swoje pismo na drukarce sąsiada, bez konieczności biegania ze stertą dyskietek, to na pewno wiesz, że rozwiązaniem Twoich problemów jest sieć komputerowa. Pokazujemy, jak ją skonfigurować, na przykładzie systemu Windows XP Professional.

Przepis na sieć

Pierwsze zadanie to instalacja i konfiguracja karty sieciowej. Nie jest to specjalnie skomplikowane, pod warunkiem, że dysponujemy właściwymi sterownikami. Jeśli ich nie mamy, pozostaje nadzieja, że są zawarte w systemie operacyjnym. Windows XP najczęściej nie ma najmniejszego kłopotu z wykrywaniem sprzętu i karty sieciowe instalują się bezproblemowo.

Na wszelki wypadek można sprawdzić, czy nowo dodane urządzenie nie powoduje konfliktów z innymi podzespołami w systemie.

W tym celu wybieramy Panel sterowania, następnie ikonę System, tam na karcie Sprzęt klikamy Menedżer urządzeń. Na liście sprzętu zaznaczamy Karty sieciowe i odnajdujemy naszą kartę sieciową. Jeśli nie widnieje przy niej nieprzyjemna ikona z wykrzyknikiem, oznacza to, że uniknęliśmy kłopotów i urządzenie działa poprawnie. Gdybyśmy jednak mieli pecha, najczęściej pomoże nam reinstalacja sterownika lub - w przypadku wewnętrznych kart sieciowych - przełożenie karty do innego gniazda (slotu) na płycie głównej.

Konfiguracja połączeń sieciowych

Ekran Kreatora konfiguracji sieci.

Ekran Kreatora konfiguracji sieci.

Po zainstalowaniu w systemie Windows XP karty sieciowej użytkownik musi przystosować swój komputer do zadań, jakie będzie wykonywał w sieci. W tym celu należy posłużyć się Kreatorem konfiguracji sieci. Kreator ten zawiera wiele opcji pozwalających na łatwe przystosowanie systemu do indywidualnych potrzeb użytkownika. Kreator można uruchomić z kilku miejsc w systemie, jest on dostępny np. poprzez wybranie Start | Wszystkie programy | Akcesoria | Komunikacja | Kreator konfiguracji sieci.

Po zapoznaniu się z wstępnymi informacjami jesteśmy proszeni o podanie metody połączenia sieciowego, jakie będziemy wykorzystywać. Dostępne są opcje: pierwsza - Ten komputer łączy się bezpośrednio z Internetem. Inne komputery w mojej sieci łączą się z Internetem za pośrednictwem tego komputera, druga - Ten komputer łączy się z Internetem za pośrednictwem innego komputera z mojej sieci lub przez lokalną bramę oraz trzecia - Inne.

Pierwsze dwie z wymienionych powyżej opcji dotyczą ustawień komputera, który jest lub będzie połączony z Internetem. W pierwszym przypadku nasz komputer pełni funkcję serwera udostępniającego połączenie innym stacjom i jest pośrednikiem pomiędzy siecią wewnętrzną a Internetem. Konfiguracja taka pozwala małym środowiskom sieciowym na współdzielenie jednego połączenia internetowego. Tego typu usługa nosi nazwę ICS (Internet Connection Sharing). Druga z omawianych opcji służy do skonfigurowania komputera korzystającego z zainstalowanego już w sieci ICS. W tym przypadku nasz komputer, będąc klientem tej usługi, może odbierać pocztę, przeglądać strony WWW itp.

Menedżer urządzeń z zainstalowaną kartą sieciową.

Menedżer urządzeń z zainstalowaną kartą sieciową.

Jeśli wybierzemy trzecią opcję, czyli Inne, przechodzimy do kolejnych typów ustawień związanych z konfiguracją sieci. Dostępne są trzy możliwości: pierwsza - Ten komputer łączy się z Internetem bezpośrednio lub poprzez koncentrator sieciowy. Inne komputery w mojej sieci także łączą się z Internetem bezpośrednio lub poprzez koncentrator sieciowy, druga - Ten komputer łączy się bezpośrednio z Internetem. Nie mam jeszcze sieci i ostatnia - Ten komputer należy do sieci, która nie ma połączenia z Internetem.

Jeśli wybierzemy pierwsze ustawienie, będziemy mogli jednocześnie pracować w sieci i w Internecie, ale do zapewnienia komunikacji z Internetem nie będzie wykorzystywane żadne urządzenie pełniące funkcję bramy wyjściowej. Taka konfiguracja naraża nasz komputer na ataki z zewnątrz i generalnie nie jest zalecana. Aby uchronić się przed niebezpieczeństwem, należy za modemem dostępowym umieścić firewall (sprzętowy lub programowy, np. wbudowany w system Linux). Druga z wymienionych opcji nie dotyczy sieci, lecz zawiera konfigurację związaną bezpośrednio z Internetem. Przy tym ustawieniu włączana jest wbudowana w Windows XP zapora ogniowa. Ostatnia możliwa konfiguracja przewiduje wykorzystanie danego komputera jako stacji w sieci z dostępem tylko do zasobów lokalnych.

Na koniec pracy kreator prosi nas o podanie nazwy komputera (np. KomputerJacka), jego opis i nazwę grupy roboczej, do której należymy (np. DOM). Dzięki wpisaniu takiej samej nazwy grupy roboczej na wszystkich komputerach w sieci, łatwo będzie można się zorientować, który z komputerów pracuje w danej chwili.

Jeśli podobną konfigurację będziemy jeszcze przeprowadzać na innych komputerach, system pozwoli wygenerować dyskietkę konfiguracji sieci. Za jej pomocą w ławy sposób zaimportujemy ustawienia na inne stacje robocze.

Konfiguracja protokołu TCP/IP

Właściwości połączeń sieciowych.

Właściwości połączeń sieciowych.

Po zakończeniu pracy kreatora w folderze Połączenia sieciowe pojawia się nowy obiekt, ikona ilustrująca utworzone przed momentem połączenie. We właściwościach obiektu określane są najważniejsze parametry pracy, takie jak protokół, klient oraz uruchamiane usługi sieciowe.

Protokół TCP/IP jest instalowany zawsze wraz z dodaniem do systemu Windows XP obsługi sieci. Użytkownik ma do dyspozycji trzy rodzaje konfiguracji ustawień tego protokołu. Jest to konfiguracja ręczna, automatyczna oraz alternatywna. Wybór właściwej metody może mieć istotne znaczenie dla poprawnego funkcjonowania sieci, dlatego warto wiedzieć, która z nich będzie najodpowiedniejsza w określonym przypadku.

Konfiguracja automatyczna jest przeznaczona do takich sieci, w których dostępne są mechanizmy samoczynnie przydzielające komputerom adresy IP. Do takich przypadków zaliczamy np. obecność w sieci serwera DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) lub komputera z uruchomioną usługą ICS (Internet Connection Sharing). Konfiguracja automatyczna działa w ten sposób, że klient sieci, podczas startu, wysyła ramkę z danymi z prośbą o przydzielenie adresu IP. Jeśli ramka zostanie odebrana przez dowolny serwer DHCP, do klienta wysyłana jest odpowiedź z proponowanym adresem oraz innymi parametrami IP, takimi jak np. adres serwera DNS. Propozycja może zostać zaaprobowana lub odrzucona, decyzja należy do komputera klienta. Innymi słowy, operacja automatycznego przydziału adresu sprowadza się do tego, że w komputerach biorących udział w komunikacji sieciowej nie trzeba nic konfigurować. Maszyny samoczynnie otrzymują właściwe adresy.


Zobacz również